Konwencja o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Konwencja Stambulska
Konwencja o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej
Przedmiot regulacji przeciwdziałanie przemocy domowej i przemocy wobec kobiet
Podpisanie 11 maja 2011
Stambuł
Wejście w życie 1 sierpnia 2014
Depozytariusz Sekretarz generalny Rady Europy
Liczba sygnatariuszy 45 + UE
Liczba stron 25
Język oryginału angielski, francuski
Strona internetowa
Zastrzeżenia dotyczące pojęć prawnych
Włodzimierz Cimoszewicz podczas debaty nad ustawą o ratyfikacji Konwencji, 71. posiedzenie Senatu VIII kadencji (2015)

Konwencja o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej (ang. Convention on preventing and combating violence against women and domestic violence), potocznie konwencja stambulska[1] (ang. Istanbul Convention) – konwencja o ochronie praw człowieka opracowana przez Radę Europy w celu zwalczania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej, która została udostępniona do podpisu w dniu 11 maja 2011 r. w Stambule w Turcji. Konwencja ma na celu przeciwdziałanie przemocy, ochronę ofiar oraz „położenie kresu bezkarności sprawców”[2]. Do 2020 r. została ona podpisana przez 45 państw oraz Unię Europejską. Z dniem 14 marca 2012 r. Turcja stała się pierwszym państwem, które ratyfikowało konwencję, a następnie w latach 2013–2019 ratyfikowały ją kolejne 33 państwa[3].

Charakterystyka Konwencji[edytuj | edytuj kod]

Główne postanowienia[edytuj | edytuj kod]

Konwencja stwarza ramy dla prawnego przeciwdziałania wszelkim formom przemocy wobec kobiet na poziomie europejskim, a także zapobiegania, ścigania i likwidowania przemocy wobec kobiet oraz przemocy domowej. Konwencja zapewnia także specjalny mechanizm monitoringu, by zadbać o efektywne wdrożenie jej przepisów przez strony, które ją ratyfikowały[4].

W 2012 roku Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny sporządził opinię, w której wezwał państwa członkowskie Unii Europejskiej do szybkiego podpisania, ratyfikowania i wdrożenia Konwencji[5]. Według tej opinii:

Jest ona pierwszym wiążącym prawnie instrumentem międzynarodowym, tworzącym globalne ramy prawne na rzecz zapobiegania przemocy, ochrony ofiar i karania sprawców. Konwencja jest wezwaniem do większej równości między kobietami a mężczyznami, ponieważ przemoc wobec kobiet jest głęboko osadzona w nierównościach między płciami oraz utrwalana przez patriarchalną kulturę i obojętność wobec tego zjawiska. Konwencja uwzględnia wszystkie rodzaje przemocy (przemoc fizyczną i psychologiczną, wykorzystywanie seksualne, wymuszone małżeństwo, okaleczanie narządów płciowych kobiet, nękanie, wymuszanie sterylizacji lub aborcji), bez względu na wiek, pochodzenie etniczne lub narodowość, religię, pochodzenie społeczne, sytuację migracji lub orientację seksualną ofiary[5].

Konwencja uznaje strukturalny charakter przemocy wobec kobiet za przemoc ze względu na płeć, oraz fakt, że przemoc wobec kobiet stanowi jeden z podstawowych mechanizmów społecznych, za pomocą którego kobiety są spychane na podległą wobec mężczyzn pozycję (preambuła). Ma być zastosowana do wszelkich form przemocy wobec kobiet, w tym przemocy domowej (art. 2.1). Konwencja uznaje, że kobiety i dziewczęta są narażone na przemoc ze względu na płeć bardziej niż mężczyźni i chłopcy, ale ma być zastosowana do wszystkich ofiar przemocy domowej, niezależnie od płci (art. 2.2). Strony Konwencji zobowiązują się m.in. do działań profilaktycznych, m.in. do tego, że podejmą konieczne działania zachęcające społeczeństwo, a w szczególności mężczyzn i chłopców, do aktywnego udziału w zapobieganiu wszelkim formom przemocy (art. 12.1). Konwencja ma mieć zastosowanie zarówno w czasie pokoju, jak i w sytuacjach konfliktów zbrojnych (art. 2.3).

Struktura[edytuj | edytuj kod]

Konwencja zawiera 81 artykułów podzielonych na 12 rozdziałów. Struktura dokumentu opiera się na czterech kwestiach: profilaktyka; ochrona i wsparcie dla ofiar; ściganie przestępców i polityka integracyjna. W każdym obszarze przewidziano szereg specyficznych sposobów działania[6]. Konwencja ustanawia również obowiązki w zakresie gromadzenia danych i wspierania badań w dziedzinie przemocy wobec kobiet (art. 11).

Preambuła przywołuje Europejską Konwencję Praw Człowieka, Europejską Kartę Społeczną, Konwencję o ochronie dzieci przed seksualnym wykorzystywaniem[7] i Konwencję w sprawie działań przeciwko handlowi ludźmi[8], jak również międzynarodowe traktaty dotyczące praw człowieka zawarte przez Organizację Narodów Zjednoczonych[9] oraz IV konwencję genewską o ochronie osób cywilnych w czasie wojny (1949) i Rzymski Statut Międzynarodowego Trybunału Karnego. W art. 2 niniejszej konwencji wskazano, że postanowienia te mają zastosowanie w czasie pokoju, a także w sytuacjach konfliktów zbrojnych w zakresie przemocy wobec kobiet i przemocy domowej.

Artykuł 3 zawiera definicje kluczowych terminów:

  • „przemoc wobec kobiet” rozumie się jako naruszenie praw człowieka oraz formę dyskryminacji kobiet, w tym wszelkie akty przemocy ze względu na płeć, które prowadzą lub mogą prowadzić do fizycznej, seksualnej, psychologicznej lub ekonomicznej szkody lub cierpienia kobiet, w tym również groźby takich aktów, sytuacje przymusu lub arbitralnego pozbawienia wolności, zarówno w życiu publicznym, jak i prywatnym;
  • „przemoc domowa” oznacza wszelkie akty fizycznej, seksualnej, psychologicznej lub ekonomicznej przemocy występujące w rodzinie lub gospodarstwie domowym lub pomiędzy byłymi lub obecnymi małżonkami lub partnerami, niezależnie od tego, czy sprawca i ofiara dzielą miejsce zamieszkania, czy też nie;
  • „płeć społeczno-kulturowa” oznacza społecznie skonstruowane role, zachowania, działania i atrybuty, które dane społeczeństwo uznaje za odpowiednie dla kobiet lub mężczyzn;
  • „przemoc wobec kobiet ze względu na płeć” oznacza przemoc skierowaną przeciwko kobiecie ze względu na jej płeć lub taką przemoc, która w szczególności dotyka kobiety;

Artykuł 4 zakazuje szeregu rodzajów dyskryminacji stwierdzając: „Wdrożenie przepisów niniejszej konwencji przez Strony, w szczególności środków chroniących prawa ofiar, zostanie zagwarantowane bez dyskryminacji ze względu na: płeć biologiczną, płeć kulturowo-społeczną, rasę, kolor skóry, język, religię, poglądy polityczne i inne, pochodzenie narodowe lub społeczne, przynależność do mniejszości narodowej, własność, urodzenie, orientację seksualną, tożsamość płciową, wiek, stan zdrowia, niepełnosprawność, stan cywilny, status uchodźcy lub migranta lub inny”.

Konwencja nakazuje ścigać następujące czyny:

Zgodnie z art. 42 zakazane jest usprawiedliwianie przemocy względami kulturowymi, zwyczajowymi, religijnymi, tradycyjnymi ani tzw. względami „honoru”. Dotyczy to zwłaszcza twierdzeń, jakoby ofiara przekroczyła kulturowe, religijne, społeczne lub tradycyjne normy lub zwyczaje stanowiące kryteria właściwego zachowania.

Zobowiązania nałożone na państwa w kwestii zapobiegania i zwalczania przemocy seksualnej[edytuj | edytuj kod]

Państwa, które ratyfikują Konwencję są zobowiązane do:

  • zmiany prawa, tak by definicja przestępstwa przemocy seksualnej opierała się na braku zgody osoby pokrzywdzonej (art. 36);
  • zagwarantowania, że prawo jest stosowane do przestępców seksualnych również wtedy, gdy pokrzywdzonymi są ich obecne lub byłe żony lub partnerki (art. 36);
  • regularnego zbierania odnośnych, zdezagregowanych danych statystycznych na temat przestępczości seksualnej (art. 11);
  • zapewnienia specjalistycznej pomocy ofiarom przemocy seksualnej (roz. IV);
  • inwestowania w działania zapobiegające przemocy seksualnej poprzez podnoszenie świadomości społecznej, edukację, media i zaangażowanie organizacji pozarządowych (roz. III);
  • promowania dostępu ofiar do wymiaru sprawiedliwości, zwłaszcza poprzez zagwarantowanie, że:
    • ściganie przemocy seksualnej nie jest w pełni uzależnione od wniosku o ściganie złożonego przez ofiarę (art. 55);
    • dowody odnoszące się do historii seksualnej ofiary są dopuszczalne jedynie wtedy, gdy jest to konieczne (art. 54), gdyż bywa, że tego typu dowody używane są do tego, by podważyć brak zgody ofiary, jej wiarygodność i szacunek do niej;
    • obowiązkowość alternatywnych rozwiązań wobec procesu karnego, włącznie z mediacją pomiędzy sprawcą i ofiarą, jest zakazana (art. 48);
    • ofiary są chronione na każdym etapie postępowania karnego (art. 56);
    • ofiary mają dostęp do darmowej pomocy prawnej (art. 57)[10].


Procedowanie Konwencji[edytuj | edytuj kod]

Państwa, które:

     podpisały i ratyfikowały konwencję

     podpisały konwencję[a]

     nie podpisały konwencji (należą do Rady Europy)[b]

     nie podpisały konwencji (nie należą do Rady Europy)

Konwencja została podpisana przez Unię Europejską i 45 państw: Albanię, Andorę, Armenię, Austrię, Belgię, Bośnię i Hercegowinę, Bułgarię, Czarnogórę, Chorwację, Cypr, Czechy, Danię, Estonię, Finlandię, Francję, Grecję, Gruzję, Hiszpanię, Holandię, Irlandię, Islandię, Litwę, Liechtenstein, Luksemburg, Łotwę, Macedonię Północną, Maltę, Mołdawię, Monako, Niemcy, Norwegię, Polskę, Portugalię, Rumunię, San Marino, Serbię, Słowację, Słowenię, Szwajcarię, Szwecję, Turcję, Ukrainę, Węgry, Włochy i Wielką Brytanię[3].

Konwencja weszła w życie 1 sierpnia 2014, gdyż została ratyfikowana przez przynajmniej 10 państw, w tym 8 państw członkowskich Rady Europy. Dokument został ratyfikowany i obowiązuje w 34 państwach. Są to: Albania, Andora, Austria, Belgia, Bośnia i Hercegowina, Chorwacja, Cypr, Czarnogóra, Dania, Estonia, Finlandia, Francja, Grecja, Gruzja, Hiszpania, Holandia, Irlandia, Islandia, Luksemburg, Macedonia Północna, Malta, Monako, Niemcy, Norwegia, Portugalia, Rumunia, San Marino, Serbia, Słowenia, Szwajcaria, Szwecja, Turcja, Włochy i Polska[3].

Daty podpisania, ratyfikacji i wejścia w życie konwencji dla poszczególnych państw[3]
Sygnatariusz Data podpisania Data ratyfikacji Data wejścia w życie
 Albania 2011-12-1919 grudnia 2011 2013-02-044 lutego 2013 2014-08-011 sierpnia 2014
 Andora 2013-02-2222 lutego 2013 2014-04-2222 kwietnia 2014 2014-08-011 sierpnia 2014
 Armenia 2018-01-1818 stycznia 2018
 Austria 2011-05-1111 maja 2011 2013-11-1414 listopada 2013 2014-08-011 sierpnia 2014
 Belgia 2012-09-1111 września 2012 2016-03-1414 marca 2016 2016-07-011 lipca 2016
 Bośnia i Hercegowina 2013-03-088 marca 2013 2013-11-077 listopada 2013 2014-08-011 sierpnia 2014
 Bułgaria 2016-04-2121 kwietnia 2016
 Chorwacja 2013-01-2222 stycznia 2013 2018-06-1212 czerwca 2018 2018-10-011 października 2018
 Cypr 2015-06-1616 czerwca 2015 2017-11-1010 listopada 2017 2018-03-011 marca 2018
 Czarnogóra 2011-05-1111 maja 2011 2013-04-2222 kwietnia 2013 2014-08-011 sierpnia 2014
 Czechy 2016-05-022 maja 2016
 Dania[c] 2013-10-1111 października 2013 2014-04-2323 kwietnia 2014 2014-08-011 sierpnia 2014
 Estonia 2014-12-022 grudnia 2014 2017-10-2626 października 2017 2018-02-011 lutego 2018
 Finlandia 2011-05-1111 maja 2011 2015-04-1717 kwietnia 2015 2015-08-011 sierpnia 2015
 Francja 2011-05-1111 maja 2011 2014-07-044 lipca 2014 2014-11-011 listopada 2014
 Grecja 2011-05-1111 maja 2011 2018-06-1818 czerwca 2018 2018-10-011 października 2018
 Gruzja 2014-06-1919 czerwca 2014 2017-05-1919 maja 2017 2017-09-011 września 2017
 Hiszpania 2011-05-1111 maja 2011 2014-04-1010 kwietnia 2014 2014-08-011 sierpnia 2014
 Holandia[d] 2012-11-1414 listopada 2012 2015-11-1818 listopada 2015 2016-03-011 marca 2016
 Islandia 2011-05-1111 maja 2011 2018-04-2626 kwietnia 2018 2018-08-011 sierpnia 2018
 Irlandia 2015-11-055 listopada 2015 2019-03-088 marca 2019 2019-07-011 lipca 2019
 Niemcy 2011-05-1111 maja 2011 2017-10-1212 października 2017 2018-02-011 lutego 2018
 Liechtenstein 2016-11-1010 listopada 2016
 Litwa 2013-06-077 czerwca 2013
 Luksemburg 2011-05-1111 maja 2011 2018-08-077 sierpnia 2018 2018-12-011 grudnia 2018
 Łotwa 2016-05-1818 maja 2016
 Macedonia Północna 2011-07-088 lipca 2011 2018-03-2323 marca 2018 2018-07-011 lipca 2018
 Malta 2012-05-2121 maja 2012 2014-07-2929 lipca 2014 2014-11-011 listopada 2014
 Mołdawia 2017-02-066 lutego 2017
 Monako 2012-09-2020 września 2012 2014-10-077 października 2014 2015-02-011 lutego 2015
 Norwegia 2011-07-077 lipca 2011 2017-07-055 lipca 2017 2017-11-011 listopada 2017
 Polska 2012-12-1818 grudnia 2012 2015-04-2727 kwietnia 2015 2015-08-011 sierpnia 2015
 Portugalia 2011-05-1111 maja 2011 2013-02-055 lutego 2013 2014-08-011 sierpnia 2014
 Rumunia 2014-06-2727 czerwca 2014 2016-05-2323 maja 2016 2016-09-011 września 2016
 San Marino 2014-04-3030 kwietnia 2014 2016-01-2828 stycznia 2016 2016-05-011 maja 2016
 Serbia 2012-04-044 kwietnia 2012 2013-11-2121 listopada 2013 2014-08-011 sierpnia 2014
 Słowacja 2011-05-1111 maja 2011
 Słowenia 2011-09-088 września 2011 2015-02-055 lutego 2015 2015-06-011 czerwca 2015
 Szwajcaria 2013-09-1111 września 2013 2017-12-1414 grudnia 2017 2018-04-011 kwietnia 2018
 Szwecja 2011-05-1111 maja 2011 2014-07-011 lipca 2014 2014-11-011 listopada 2014
 Turcja 2011-05-1111 maja 2011 2012-03-1414 marca 2012 2014-08-011 sierpnia 2014
 Ukraina 2011-11-077 listopada 2011
 Unia Europejska 2017-06-1313 czerwca 2017
 Węgry 2014-03-1414 marca 2014
 Wielka Brytania 2012-06-088 czerwca 2012
 Włochy 2012-09-2727 września 2012 2013-09-1010 września 2013 2014-08-011 sierpnia 2014

Odrzucenie przez Trybunał Konstytucyjny Bułgarii[edytuj | edytuj kod]

 Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

27 lipca 2018 roku Trybunał Konstytucyjny Bułgarii wydał orzeczenie, w którym wypowiedział się przeciw ratyfikowaniu przez kraj Konwencji. Według tego orzeczenia, Konwencja zaciera granice między płciami, a jej zapisy są wewnętrznie sprzeczne[12].

Odrzucenie przez Narodową Radę Słowacji[edytuj | edytuj kod]

 Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

25 lutego 2020 parlament Słowacji sprzeciwił się ratyfikacji Konwencji. Słowaccy krytycy podkreślali, że nie zajmuje się ona jedynie zapobieganiem przemocy wobec kobiet, ale wprowadza nową definicję małżeństwa[13].

W Polsce[edytuj | edytuj kod]

Prezydent Bronisław Komorowski ratyfikował konwencję 13 kwietnia 2015 r.[14] na podstawie ustawy z 6 lutego 2015 r.[15] Jak poinformował PAP Andrew Cutting z biura prasowego Rady Europy, 27 kwietnia 2015 r. Polska złożyła dokumenty ratyfikacyjne i formalnie stała się 18. krajem, który związał się konwencją[16]. Informację o złożeniu dokumentów PAP potwierdziła w Stałym Przedstawicielstwie RP przy Radzie Europy w Strasburgu. Oświadczenie rządowe w sprawie ratyfikacji konwencji wydano 30 kwietnia 2015 r.[17]

Fundacja Ordo Iuris w raporcie z 2014 roku zarzuca Konwencji ignorowanie lub marginalizację istotnych czynników warunkujących zachowania przemocowe, takich jak uzależnienia (w szczególności alkoholizm), rozpad rodziny i innych wspólnot wzajemnego wsparcia, czy też obecność przemocy i przedmiotowego przedstawiania kobiecej seksualności w mediach. Zamiast tego autorzy Konwencji mają dopatrywać się źródła przemocy w istnieniu różnic w społeczno-kulturowych formach wyrażania się kobiecości i męskości (określanymi mianem stereotypów). Rozwiązania konwencyjne, zdaniem krytyków, mają zatem otwierać furtkę do kwestionowania i negacji tradycyjnego modelu rodziny[18][19].

Natomiast portal Stowarzyszenia Demagog w 2020 precyzował wręcz, że „główna treść dokumentu skupia się jednak na [...] poszukiwaniu sposobów zwalczania przemocy seksualnej, fizycznej, psychologicznej, a także ekonomicznej [...]. W myśl Konwencji edukowanie ma mieć na celu przełamywanie stereotypów i krzywdzących uprzedzeń wobec kobiet, tak aby unikać przemocy wobec nich, a nie przekazywanie dzieciom i młodzieży nowych, zmienionych definicji płci oraz ich ról”[20]. Ponadto, jak podkreślał portal, „Konwencja nie wprowadza także obowiązku edukowania o rodzinach tworzonych przez pary homoseksualne”[20].

W lipcu 2020 r. polski minister sprawiedliwości Zbigniew Ziobro zadeklarował rozpoczęcie procesu formalnego wycofania się z konwencji. Powiedział, że traktat jest szkodliwy, ponieważ wymaga od szkół nauczania dzieci o płci w sposób ideologiczny i dewaluuje płeć biologiczną. Słowa te wywołały protesty w kilku polskich miastach, m.in. w Warszawie, gdzie przed siedzibą fundacji Ordo Iuris odbyła się demonstracja ok. 2000 osób[21]. Do sekretarz generalnej Rady Europy Marii Pejčinović Burić został wystosowany list 33 polskich organizacji oświatowych, w którym sprzeciwiono się planom wypowiedzenia konwencji przez Polskę, a tezy ministra sprawiedliwości odnoszące się do praktyki szkolnej określono jako „nieprawdziwe i oparte na manipulacji”[22]. Sama sekretarz generalna w specjalnym oświadczeniu nazwała doniesienia o planach wypowiedzenia konwencji „alarmującymi” oraz stwierdziła, że takie działanie „byłoby godne ubolewania i stanowiłoby duży krok wstecz w ochronie kobiet przed przemocą w Europie”, jednocześnie deklarując chęć współpracy przy wyjaśnieniu jakichkolwiek wątpliwości co do treści dokumentu[23]. Deklaracje co do wycofania się Polski z konwencji zostały również skrytykowane przez niektórych eurodeputowanych[24] oraz Rzecznika Praw Obywatelskich Adama Bodnara, który wezwał do „zaprzestania podważania autorytetu Konwencji i zaniechania wszelkich prac zmierzających do jej wypowiedzenia”[25].

27 lipca 2020 roku Ministerstwo Sprawiedliwości skierowało do Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wniosek o podjęcie prac nad wypowiedzeniem konwencji stambulskiej[26]. 30 lipca premier Mateusz Morawiecki zadecydował o skierowaniu do Trybunału Konstytucyjnego wniosku o zbadanie zgodności konwencji z Konstytucją RP[27].

Wybrane poprawki zgłoszone do Konwencji przez państwa[edytuj | edytuj kod]

W trakcie procedowania Konwencji część państw europejskich zgłosiła poprawki do dokumentu[28].

Polska[edytuj | edytuj kod]

Polska, podobnie jak Rosja, zgłosiła zastrzeżenia do artykułu 21, gwarantującego udzielenie pomocy przez państwo w składaniu indywidualnych lub zbiorowych skarg przez ofiary przemocy. Zdaniem władz polskich państwo nie powinno być zobowiązane do pomagania obywatelom w tej sprawie[29].

Rosja[edytuj | edytuj kod]

Rosja chciała zlikwidować sformułowanie, że gender i orientacja seksualna są niedopuszczalnymi podstawami dyskryminacji kobiet (art. 4). Poza tym Rosja chciała usunięcia artykułu 21, gwarantującego udzielenie pomocy w składaniu indywidualnych lub zbiorowych skarg przez ofiary przemocy. Zdaniem Rosji państwo nie powinno być zobowiązane do pomagania w tej sprawie.

Wielka Brytania[edytuj | edytuj kod]

Wielka Brytania chciała, by Konwencja nie miała zastosowania w sytuacji konfliktu zbrojnego (art. 2) oraz by przemoc wobec kobiet nie była określona jako pogwałcenie praw człowieka (art. 3). Poza tym Wielka Brytania chciała usunięcia sformułowania o prawie do życia wolnego od przemocy (art. 4), a także obowiązku dochowania właściwej rzetelności w kontekście odpowiedzialności państwa za przestrzeganie postanowień Konwencji. Zgodnie z kolejną poprawką Wielkiej Brytanii, państwa nie miałyby obowiązku podjęcia działań zapobiegających promowaniu przemocy wobec kobiet w komunikatach medialnych (art. 17). Zamiast tego mogłyby zachęcać sektor prywatny i media, by tej przemocy nie promowały. Z artykułu 37 Wielka Brytania chciała wykreślić kryminalizację małżeństw wymuszonych, zawieranych przez osoby dorosłe lub dzieci. Wielka Brytania chciała także, by przemoc seksualna była kryminalizowana tylko wtedy, jeśli zachowanie przemocowe ma zarówno zamysł, jak i przynosi efekt przemocy, podczas gdy projekt Rady Europy zakłada, że wystarczy zamysł lub efekt, a nie dwa warunki łącznie (art. 40).

Włochy[edytuj | edytuj kod]

Włochy chciały dopisać do artykułu 59, by ofiary przemocy mające status migrantek, otrzymywały odnawialną zgodę na pobyt w kraju zgodnie z literą prawa wewnętrznego. Poza tym Włochy chciały, by migrantki – ofiary przymusowych małżeństw, które utraciły poprzednie obywatelstwo w wyniku zawarcia związku, mogły odzyskać je z pomocą państwa tylko pod warunkiem, że ich małżeństwo zostało zakończone lub anulowane.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Unia Europejska jest tylko sygnatariuszem
  2. Do tej grupy zaliczono też kraje spoza Rady Europy, które brały udział w opracowywaniu konwencji: Japonię, Kanadę, Meksyk, Stany Zjednoczone i Stolicę Apostolską (Watykan); dotychczas żadne z nich nie podpisało konwencji
  3. Zapisy konwencji nie obowiązują na terytorium Grenlandii oraz Wysp Owczych[11]
  4. Zapisy konwencji obowiązują tylko w europejskiej części Królestwa Niderlandów[11]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Konwencja Stambulska – co należy wiedzieć.
  2. Council of Europe Convention on preventing and combating violence against women and domestic violence, Treaty Office [dostęp 2020-07-27] (ang.).
  3. a b c d Chart of signatures and ratifications of Treaty 210 (ang.). coe.int. [dostęp 2020-07-27].
  4. Summary – Council of Europe Convention on preventing and combating violence against women and domestic violence (ang.). [dostęp 2012-03-22].
  5. a b Konwencja Rady Europy – instrument, który należy ratyfikować i stosować, [w:] Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie zwalczania przemocy domowej wobec kobiet (opinia z inicjatywy własnej), eur-lex.europa.eu, 15 listopada 2012 [dostęp 2020-07-27].
  6. Ad hoc Committee on preventing and combating violence against women and domestic violence (CAHVIO), 2009.
  7. Dz.U. z 2015 r. poz. 608, lista stron
  8. Konwencja Rady Europy w sprawie działań przeciwko handlowi ludźmi, sporządzona w Warszawie 16 maja 2005 r. (Dz.U. z 2009 r. nr 20, poz. 107), teksty oryginalne i lista stron
  9. Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych, Międzynarodowy pakt praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych, Konwencja w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet, Konwencja o prawach dziecka i Konwencja o prawach osób niepełnosprawnych.
  10. Europaen Women’s Lobby, Act against rape! Use the Istanbul Convention! Action kit, 2013.
  11. a b Reservations and Declarations for Treaty No.210 - Council of Europe Convention on preventing and combating violence against women and domestic violence (ang.). coe.int. [dostęp 2020-07-27].
  12. TK Bułgarii: Konwencja stambulska sprzeczna z konstytucją. W: GazetaPrawna.pl [on-line]. 27 lipca 2018. [dostęp 2020-06-16].
  13. Słowacja nie ratyfikuje konwencji antyprzemocowej. Powody: Definicja małżeństwa, gender. W: GazetaPrawna.pl [on-line]. 5 marca 2020. [dostęp 2020-06-16].
  14. Dz.U. 2015 poz. 961.
  15. Dz.U. 2015 poz. 398.
  16. Poland: 18th Member State to Ratify the Istanbul Convention !. asceps.org.
  17. Dz.U. 2015 poz. 962.
  18. Dlaczego nie należy ratyfikować Konwencji? – broszura Ordo Iuris.
  19. Joanna Banasiuk (red.), Czy Polska powinna ratyfikować Konwencję Rady Europy o zapobieganiu i przeciwdziałaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej?, Warszawa 2014, s. 14, 29, 38, 57.
  20. a b Czy Konwencja Stambulska wymusza na państwach uznanie małżeństw homoseksualnych?, Demagog.org.pl, 29 lipca 2020 [dostęp 2020-07-29] [zarchiwizowane z adresu 2020-07-29] (pol.).
  21. Mark Armstrong: Poland to withdraw from European treaty aimed at preventing violence towards women (ang.). euronews.com, 2020-07-27. [dostęp 2020-07-29].
  22. Magdalena Raducha: Konwencja Stambulska. Sprzeciw nauczycieli, rodziców i uczniów. 33 organizacje piszą do Rady Europy (pol.). wiadomosci.wp.pl, 2020-07-29. [dostęp 2020-07-29].
  23. Poland should not withdraw from the Istanbul Convention, says Secretary General (ang.). coe.int, 2020-07-26. [dostęp 2020-07-29].
  24. Shona Murray, Natalie Huet, Istanbul Convention: Poland's plan to quit domestic violence treaty causes concern, euronews, 27 lipca 2020 [dostęp 2020-07-29] (ang.).
  25. Oświadczenie Rzecznika Praw Obywatelskich ws. planów wypowiedzenia Konwencji Stambulskiej (pol.). rpo.gov.pl, 2020-07-29. [dostęp 2020-07-31].
  26. Marcin Jabłoński, Mateusz Mikowski, Resort sprawiedliwości złożył wniosek o wypowiedzenie konwencji stambulskiej | Polska Agencja Prasowa SA, www.pap.pl, 27 lipca 2020 [dostęp 2020-07-29].
  27. Premier: zdecydowałem o skierowaniu konwencji stambulskiej do Trybunału Konstytucyjnego (pol.). premier.gov.pl, 2020-07-30. [dostęp 2020-07-31].
  28. Amnesty International: Time to take a stand: Amnesty International opposes amendments that will weaken the Council of Europe treaty on violence against women (ang.). 2011-03-16. [dostęp 2012-03-23].
  29. Draft Council of Europe Convention on preventing and combating violence against women and domestic violence (ang.). Rada Europy, 2011-01-21. [dostęp 2012-04-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-12-27)].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]