Konwencja w sprawie dyskryminacji w zatrudnieniu i wykonywaniu zawodu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Konwencja w sprawie Dyskryminacji w Zatrudnieniu i Wykonywania Zawodu – konwencja nr 111 Międzynarodowej Organizacji Pracy.

Została uchwalona przez Konferencję Ogólną MOP 25 czerwca 1958 roku w Genewie. Weszła w życie 15 czerwca 1960 roku[1]. Jest jedną z ośmiu fundamentalnych konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy[2]. Konwencja zobowiązuje państwa członkowskie do opracowania i prowadzenia polityki krajowej zmierzającej do likwidacji wszelkich form dyskryminacji w zatrudnieniu oraz wprowadzającej w życie zasadę równych szans i równego traktowania na rynku pracy[3].

Konwencja została ratyfikowana przez 169 ze 193 państw członkowskich MOP. Dokumentu nie ratyfikowały: Birma, Brunei, Japonia, Malezja, Malediwy, Oman, Singapur, Wyspy Marshalla, Wyspy Salomona, Surinam, Tajlandia, Timor Wschodni, Tuvalu i Stany Zjednoczone. Polska ratyfikowała Konwencję 8 maja 1961 roku[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Konwencja Nr 111 Międzynarodowej Organizacji Pracy dotycząca dyskryminacji w zakresie zatrudnienia i wykonywania zawodu przyjęta w Genewie dnia 25 czerwca 1958 r. (pol.). Międzynarodowa Organizacja Pracy. [dostęp 2012-03-23].
  2. Conventions and Recommendations (ang.). Międzynarodowa Organizacji Pracy. [dostęp 2012-03-23]. Przyjęta przez MOP w 1998 r. Deklaracja dotycząca fundamentalnych zasad i praw w pracy zawiera katalog podstawowych praw pracowników. Definiuje ona cztery obszary fundamentalnych praw przysługujących człowiekowi w świecie pracy. Prawa te zawarte są w ośmiu fundamentalnych konwencjach MOP. Są to: a) wolność zrzeszania się i prawo do rokowań zbiorowych: Konwencje Nr 87 dotycząca wolności związkowej i ochrony praw związkowych z 1948 r. oraz Konwencja Nr 98 dotycząca stosowania zasad prawa organizowania się i rokowań zbiorowych z 1949 r., b) zakaz wszystkich form pracy przymusowej i obowiązkowej: Konwencja Nr 29 dotycząca pracy przymusowej z 1930 r. oraz Konwencja Nr 105 dotycząca zniesienia pracy przymusowej z 1957 r., c) skuteczna likwidacja pracy dzieci: Konwencja Nr 138 dotycząca najniższego wieku dopuszczenia do zatrudnienia z 1973 r. oraz Konwencja Nr 182 dotycząca zakazu i natychmiastowych działań na rzecz eliminacji pracy dzieci z 1999 r. d) likwidacja dyskryminacji w dziedzinie zatrudnienia i wykonywania zawodu: Konwencja Nr 100 dotycząca jednakowego wynagrodzenia dla pracujących mężczyzn i kobiet za prace jednakowej wartości z 1951 r. oraz Konwencja Nr 111 dotycząca dyskryminacji w zakresie zatrudnienia i wykonywania zawodu z 1958 r. (Międzynarodowa Organizacja Pracy)
  3. Agnieszka Grzybek: Prawa kobiet w dokumentach ONZ. Warszawa: Ośrodek Informacji Kobiecych - OŚKa, 1996, s. 204. ISBN 83-909820-2-1.
  4. Ratifications of the Fundamental human rights Conventions by country (ang.). Międzynarodowa Organizacja Pracy. [dostęp 2012-03-23].