Kooikerhondje

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kooikerhondje
Kooiker03.jpg
Kooikerhondje
Inne nazwy Płochacz holenderski, Kooiker, Kooiker Dog, holenderski pies na kaczki
Kraj patronacki Holandia
Wymiary
Wysokość 35 - 40 cm
Masa 9-11kg
Klasyfikacja
FCI Grupa VIII, Sekcja 2,
nr wzorca 314
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Głowa płochacza holenderskiego (Kooikerhondje)
Szczenię płochacza holenderskiego

Kooikerhondje[1] (Płochacz holenderski) - jedna z ras psów, należąca do grupy psów aportujących, płochaczy i psów dowodnych, zaklasyfikowana do sekcji płochaczy. Nie podlega próbom pracy[2].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Różne formy polowań na kaczki mają w Holandii swoją długą tradycję. Polowano bez broni, z przynętą zaganiając przy pomocy psów Kooikerhondje kaczki do klatek, lub zwabiając kaczki do rowu wypełnionego wodą, którego drugi koniec był zablokowany. Zachowane dokumenty pochodzące z XVI i XVII wieku opisują zakładanie kaczkarni oraz udział psów w łapaniu tych zwierząt. Niewielkie Kooikerhondje przyuczano do tych czynności od bardzo wczesnego wieku (Hans Räber przytacza przekaz, mówiący o psie polującym w wieku czterech miesięcy[3]). Uczono te psy zwrotności i wytrzymałości, a prócz funkcji myśliwskich, miały także łapać szkodniki takie jak myszy, łasice, czy szczury.

Płochacz holenderski jest potomkiem dawnych ptaszników, czyli psów hodowanych do polowań z udziałem ptaków, o umaszczeniu biało-rudo-czerwonym. Psy tego typu występowały w Westfalii oraz na terenach przygranicznych z Holandią. Dzięki ściśle określonym cechom jakie musiał posiadać kooikerhondje (m.in. nie mógł osiągać zbyt dużych rozmiarów oraz wymagany był biały, puszysty, dobrze widoczny ogon, co miało związek ze sposobami polowań przy użyciu klatek), a także uważnej selekcji osobniczej stosunkowo szybko uzyskano jednolity typ płochacza.

Pod koniec wieku XIX zaczęło ubywać płochaczy holenderskich, a od całkowitego wymarcia rasę uratowała baronówna van Harderbroek z Ammerstol. W okresie II wojny światowej udało jej się wyhodować dwa mioty pochodzące od suki żyjącej w Fryzji, odpowiadającej jej wyobrażeniu o tej rasie. Od roku 1943 psy zaczęły być rejestrowane w holenderskiej Księdze Rodowodowej, a w roku 1971 wzorzec został przyjęty przez holenderską organizację kynologiczną i w tym samym roku rasa została uznana przez FCI, jako niderlandzka rasa psów.

Wygląd i budowa[edytuj | edytuj kod]

Kooikerhondje jest jednym z najmniejszych psów na ptaki, osiągającym do 40 centymetrów wysokości w kłębie.

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Umaszczenie jest białe w rude i rudoczerwone plamy. Włos jest długi i gładki.

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Obecnie pies ten jest w Holandii dość popularnym psem rodzinnym.

Charakter i temperament[edytuj | edytuj kod]

Płochacz holenderski jest psem spokojnym i opanowanym. Podczas pracy potrafi ściśle współpracować z człowiekiem, z którym pozostaje w bliskim kontakcie na całe życie. Jest czujny i do obcych mu osób podchodzi z rezerwą, stąd był też wykorzystywany jako pies stróżujący.

Zdrowie i pielęgnacja[edytuj | edytuj kod]

Płochacz holenderski jest bardzo aktywnym psem i dlatego potrzebuje codziennie sporej dawki ruchu. Średnio długi i długi, prosty włos nie wymaga skomplikowanych zabiegów pielęgnacyjnych. Choroby charakterystyczne dla rasy: choroba von Willebranda, zaćma, padaczka, zwichnięcie rzepki.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Historyk holenderski Pieter Corneliszoon Hooft opisuje historię małego, dwukolorowego psa o imieniu Kuntze, należącego do Wilhelma I Orańskiego, który strzegł go i alarmował niejednokrotnie o zbliżającym się zagrożeniu.
  • Dwukolorowy rodzaj umaszczenia płochaczy holenderskich miał za zadanie wabić kaczki, które zainteresowane reagowały na nie.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. KOOIKERHONDJE. ZKwP, kwiecień 2011. [dostęp 2011-11-07].
  2. Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 322.
  3. Hans Räber, Encyklopedia psów rasowych, T. II, str. 675

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva-Maria Krämer "Rasy psów", Oficyna Wydawnicza MULTICO, Warszawa 2003, ISBN 83-7073-372-7
  • Hans Räber "Encyklopedia psów rasowych" tom II, Oficyna Wydawnicza MULTICO, Warszawa 2001, ISBN 83-7073-220-8