Kopa Popradzka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kopa Popradzka
Od góry: Grań Kończystej, Kopa Popradzka z 4 wierzchołkami, Wołowiec Mięguszowiecki
Od góry: Grań Kończystej, Kopa Popradzka z 4 wierzchołkami, Wołowiec Mięguszowiecki
Państwo  Słowacja
Pasmo Tatry, Karpaty
Wysokość 2354 m n.p.m.
Pierwsze wejście 1896-1897
topografowie austriaccy
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Kopa Popradzka
Kopa Popradzka
Ziemia 49°10′04″N 20°05′02″E/49,167778 20,083889Na mapach: 49°10′04″N 20°05′02″E/49,167778 20,083889
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Kopa Popradzka ze szlaku na Rysy

Kopa Popradzka (słow. Kôpky, niem. i węg. Kopki[1], 2354 m n.p.m.) – rozłożysty masyw w południowo-zachodniej grani Ciężkiego Szczytu w słowackich Tatrach Wysokich. Od górnej części tej grani (Smocza Grań) oddziela go Przełączka pod Kopą Popradzką (2276 m), od dolnej części (Popradzka Grań) Wyżnia Popradzka Przełączka. Masyw Kopy Popradzkiej oddziela Dolinę Żabią Mięguszowiecką od Dolinki Smoczej.

Topografia[edytuj | edytuj kod]

W masywie Kopy Popradzkiej wyróżnia się kolejno:

Kopa Popradzka góruje nad dolinami:

Nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Nazwę Kopa Popradzka ostatecznie ustabilizował Stanisław Eljasz-Radzikowski w 1903 r. Pochodzi ona od Popradzkiego Stawu. Wcześniejsze nazwy to: Kopki, Kopa, Kopa Mięguszowiecka i Siarkan. Małą Kopę Popradzką nazwał „Taternik” w 1934 r.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze odnotowane wejścia turystyczne:

  • letnie – topografowie austriaccy w czasie pomiarów, zapewne kapitan Josef Gans, w latach 1896-1897,
  • zimowe – Gyula Hefty i Gyula Komarnicki, 22 marca 1913 r.[2]

Przypisy

  1. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  2. Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część IX. Waga – Szarpane Turnie. Warszawa: Sklep Podróżnika, 1992, s. 116-117.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część IX. Waga – Szarpane Turnie. Warszawa: Sklep Podróżnika, 1992.
  2. Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Trawers, 1998. ISBN 83-901580-8-6.
  3. Jarosław Januszewski, Grzegorz Głazek, Witold Fedorowicz-Jackowski: Tatry i Podtatrze, atlas satelitarny 1:15 000. Warszawa: GEOSYSTEMS Polska Sp. z o.o., 2005. ISBN 83-909352-2-8.