Kopel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kopel
Ilustracja
Kopel w Sypniewie, w pobliżu ujścia Głuszynki
Kontynent Europa
Państwo  Polska
Rzeka
Powierzchnia zlewni 388 km²
Źródło
Miejsce na północ od Kostrzyna (pomiędzy miejscowościami Sokolniki Gwiazdowskie a Puszczykowo-Zaborze)
Ujście
Recypient Warta
Miejsce k. wsi Czapury
Współrzędne 52°19′09″N 16°54′33″E/52,319167 16,909167
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
ujście
ujście
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ujście
ujście

Kopel[1] (potocznie Kopla, Kropla) – rzeka, prawy dopływ Warty.

Zlewnia[edytuj]

Źródło znajduje się około 3 km na północ od centrum Kostrzyna (pomiędzy miejscowościami Sokolniki Gwiazdowskie a Puszczykowo-Zaborze). Rzeka wypływa z wydłużonego (około 800 metrów długości) zbiornika[2]. Główne strumienie zasilające:

Przy północnej części wsi Kamionki, na granicy gminy Kórnik i Poznań do Kopla uchodzi rzeka Głuszynka.

Zlewnia obejmuje obszar powierzchni 388 km². Stanowią ją przede wszystkim wysoczyzny morenowe, poprzecinane systemem rynien, z których największą stanowi Rynna Kórnicka. Wpływ na zanieczyszczenie rzeki miały ścieki odprowadzane z oczyszczalni mechanicznej w Kostrzynie i jednostki wojskowej w Piotrowie (stan na 1996)[4].

Rzeźba[edytuj]

Rzeźba dorzecza Kopla tworzyła się około 19.000 lat temu w wyniku działania lądolodu bałtyckiego i jego wód roztopowych. Zlewnia zbudowana jest głównie z glin zwałowych. Deniwelacje sięgają tutaj do 15 metrów[2].

Rekreacja[edytuj]

W latach 1977-1978 powstał projekt przekształcenia doliny Kopla w wielki ośrodek wypoczynkowo-rekreacyjny o znaczeniu ponadregionalnym (2100 ha, dla 50.000 użytkowników). Znaczna część doliny miała zostać zalana przez zbiornik retencyjny, nad którym powstałyby porty, mariny, kempingi i ośrodki wypoczynkowe, a także kilka wysp. Autorką koncepcji ogólnej tego założenia była Lidia Wejchert. Projekt zdobył nagrodę II stopnia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska (1979). Ostatecznie miasto położyło nacisk na rozwój rekreacji nad Maltą, a sąsiedztwo bazy lotniczej w Krzesinach, po wejściu Polski do NATO, skutecznie zablokowało realizację tego szeroko zakrojonego projektu[5].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Komisja Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych: Hydronimy. Izabella Krauze-Tomczyk, Jerzy Ostrowski (oprac. red). T. 1. Cz. 1: Wody płynące, źródła, wodospady. Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006. ISBN 83-239-9607-5.
  2. a b Alfred Kaniecki, Wykorzystanie i ochrona zasobów wodnych w dorzeczu Kopla, w: Kronika Miasta Poznania, nr 4/2009, s.516,518, ISSN 0137-3552
  3. Poznań : atlas aglomeracji : skala 1:15 000 = Greater Poznań. Poznań: Pietruska & Partner - Wydawnictwo Produktów Kartografii Digitalnej, 2000, s. 44. ISBN 83-87157-03-1.
  4. Ryszard Gołdyn, Barbara Jankowska, Piotr Kowalczak, Maria Pułyk, Elżbieta Tybiszewska, Janusz Wiśniewski, Wody powierzchniowe Poznania, w: Środowisko naturalne miasta Poznania. Część I, Urząd Miejski w Poznaniu, Poznań, 1996, s.48, ​ISBN 83-906665-0-3
  5. Henryk Marcinkowski, Witold Milewski, Edmund Pawłowicz, Regina Pawuła-Piwowarczyk, Zygmunt Skupniewicz, Lidia Wejchert, Projekt - Miasto. Wspomnienia poznańskich architektów 1945-2005, Wydawnictwo Miejskie Posnania, Poznań, 2013, s.296-301, ​ISBN 978-83-7768-069-8

Bibliografia[edytuj]

  1. Poznań - atlas aglomeracji, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2008, ​ISBN 978-83-7445-018-8