Korfantów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Korfantów
miasto w gminie miejsko-wiejskiej
Ilustracja
Rynek
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Polska
Województwo  opolskie
Powiat nyski
Gmina Korfantów
Data założenia XIII/XIV wiek
Prawa miejskie p. 1335–1742, 1809–1945, od 1993
Burmistrz Janusz Wójcik
Powierzchnia 10,23 km²
Populacja (30.06.2016)
• liczba ludności
• gęstość

1857[1]
181,5 os./km²
Strefa numeracyjna (+48) 77
Kod pocztowy 48-317
Tablice rejestracyjne ONY
Położenie na mapie gminy Korfantów
Mapa konturowa gminy Korfantów, w centrum znajduje się punkt z opisem „Korfantów”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Korfantów”
Położenie na mapie województwa opolskiego
Mapa konturowa województwa opolskiego, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Korfantów”
Położenie na mapie powiatu nyskiego
Mapa konturowa powiatu nyskiego, po prawej znajduje się punkt z opisem „Korfantów”
Ziemia50°29′21″N 17°35′49″E/50,489167 17,596944
TERC (TERYT) 1607034
SIMC 0496946
Hasło promocyjne: Spokojny Kraj
Urząd miejski
Rynek 4
48-317 Korfantów
Strona internetowa
BIP

Korfantów i (daw. Fyrląd, Fryląd, niem. Friedland, Friedland in Oberschlesien[2], śl. Korfantůw, dś. Friedland) – miasto w Polsce położone w województwie opolskim, w powiecie nyskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Korfantów. Historycznie leży na Górnym Śląsku[3], na ziemi nyskiej, na Równinie Niemodlińskiej, będącej częścią Niziny Śląskiej. Przepływa przez niego rzeka Ścinawa Niemodlińska.

W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do województwa opolskiego.

Według danych na 30 czerwca 2020 miasto było zamieszkane przez 1783 osób[4].

Geografia[edytuj | edytuj kod]

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Miasto jest położone w południowo-zachodniej Polsce, w województwie opolskim, około 17 km od granicy z Czechami, na Równinie Niemodlińskiej. Należy do Euroregionu Pradziad. Przez granice administracyjne miasta przepływa rzeka Ścinawa Niemodlińska.

Według danych z 1 stycznia 2010 powierzchnia miasta wynosi 10,23 km²[5].

Środowisko naturalne[edytuj | edytuj kod]

Klimatogram dla Korfantowa
IIIIIIIVVVIVIIVIIIIXXXIXII
 
 
30
 
1
-5
 
 
28
 
3
-4
 
 
29
 
7
-1
 
 
38
 
13
3
 
 
68
 
19
7
 
 
79
 
22
11
 
 
84
 
23
12
 
 
80
 
23
11
 
 
50
 
19
9
 
 
40
 
14
5
 
 
40
 
7
1
 
 
36
 
3
-3
Temperatury w °C
Opad całkowity w mm
Źródło: climate-data.org

W Korfantowie panuje klimat umiarkowany ciepły. Średnia temperatura roczna wynosi +8,2 °C. Duże zróżnicowanie dotyczy termicznych pór roku. Średnie roczne opady atmosferyczne w rejonie Korfantowa wynoszą 602 mm. Dominują wiatry zachodnie[6].

Podział miasta[edytuj | edytuj kod]

Według Krajowego Rejestru Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju częścią Korfantowa jest[7]:

W mieście znajdują się również osiedle[7]:

  • os. Wojciecha Korfantego

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Pieczęć Zarządu gminy Korfantów odciśnięta na dokumencie z 1946 r. W polu tarczy orzeł bez korony oraz napis: „Zarząd Miejski we Frylądzie”

Pierwotna nazwa osady to Hurtlanth lub Hurthland. W wielu dokumentach w stosunku do miasta używano także określeń: Fredland, Fredelant, Fredlandt, Fridland, Freijland, Stadt Friedland oraz Friedland, co można tłumaczyć jako „spokojny kraj”[8]. Z czasem nazwa ta uległa potocznemu spolszczeniu i równolegle z wariantem niemieckim używano gwarowego: Ferląd, Ferlondt, Frydląd, Fryląd, najczęściej zaś Fyrląd. W 1946 r., ze względu na niemieckie pochodzenie nazwy miasto przemianowano na Korfantów (na cześć Wojciecha Korfantego).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Średniowiecze[edytuj | edytuj kod]

Początki Korfantowa są związane z akcją osadniczą zainicjowaną przez władców górnośląskich w XIII wieku. Data lokalizacji miasta nie jest znana. Pierwszą nazwą osady było Hurtlanth. W 1323 w dokumencie miejskim z Nysy wymieniono rajcę Heinricha z Korfantowa. Miasto wspomniał nuncjusz apostolski Galhard de Carceribus w sporządzonym w 1335 spisie dziesięcin. W 1427 książę Bernard niemodliński przyznał Żydom dziesięcioletni przywilej ochronny. Na dokumencie książęcym występuje świadek Heinrich Degeshym, pan Korfantowa[8].

Do połowy XV wieku Korfantów wchodził w skład posiadłości Piastów opolskich. Z czasem zaczęły się tu sadowić rody magnackie, w rękach których pozostał do połowy XX wieku. Korfantowskim majątkiem zarządzały między innymi rody: Beroschinsky, Dluhomil, Schaffgotsch z Frankonii, Denewitz, Mettich z Łąki Prudnickiej, Buchta, Nowagk, Redern, Burghauss i Pückler[8].

XVI–XX wiek[edytuj | edytuj kod]

Pocztówka z Korfantowa przedstawiająca ulicę Opolską, zamek, park przy zamku i Plac Kościelny (1908)

Szlachcic Fryderyk Schaff w 1516 zabił proboszcza Korfantowa. Według dokumentu z 1 maja zawartego w „Rejestrze Wacława”, kilkunastu szlachciców przyrzekło dostarczyć winnego do Opola jak tylko książę Jan II Dobry wyrazi swoją wolę. W przypadku nie dotrzymania obietnicy zobowiązali się uiścić księciu 500 węgierskich guldenów[8].

W 1535 Korfantów wszedł we władanie Kaspera II Schaffgotscha. Następny właściciel miasta, Adam Gotsch, doprowadził do przejęcia miejscowego kościoła Trójcy Świętej przez protestantów. Pierwszym przywódcą protestanckiej gminy wyznaniowej został Georgius Fabricius[8]. Z jego inicjatywy w 1610 powstały dwie szkoły, dla dzieci miasta i ze wsi. Stworzono też system stypendialny dla młodzieży, z którego korzystały także dzieci z Prudnika i Niemodlina. Fabricius zmarł 15 maja 1622 podczas głoszenia kazania[9].

Kościół Trójcy Świętej powrócił do społeczności katolików w 1629. Wówczas parafię objął katolicki odministrator Herman Hahr. Nauczycielem w szkole katolickiej był Christopher Meierrzirke, który w zamian za pracę otrzymywał mąkę, 6 worków jęczmienia, 2 worki owsa i trawę z trzech łąk rocznie[9].

Podczas wojny trzydziestoletniej, w 1632 wojska szwedzkie wkroczyły na Śląsk. W trakcie starć zbrojnych mieszkańcy Korfantowa ponieśli ciężkie straty[9].

22 marca 1675 w wyniku pożaru spaliła się większość zabudowań miasta. 2 lata później córka właściciela dóbr korfantowskich Henryka Wacława Nowagka, Ewa Maria Nowagk, wyszła za mąż za Nicolausa Konrada hrabiego von Burghauss, który wkrótce stał się nowym właścicielem miasta[9].

W latach 1680–1681 w mieście trwała epidemia dżumy. Podczas niej zginęło 180 osób (wówczas 30% populacji miasta). Jedną z ofiar był zmarły 28 kwietnia 1681 Henryk Wacław Nowagk. W 1683 katolicy przejęli od protestantów kościół św. Michała Archanioła[9].

Według źródeł parafialnych, w 1739 do spowiedzi wielkanocnej przystąpiło 1862 wiernych, spośród których 905 spowiadało się w języku niemieckim, zaś 957 w języku polskim[10].

5 kwietnia 1741 wojska pruskie przybył do Korfantowa z pobliskiej Ścinawy Małej. 3 października z wojskami przybył król Fryderyk II Wielki. Rozbił się obozem pomiędzy Korfantowem i Puszyną. 6 dni później udał się do Przydroża Małego, gdzie została podpisana konwencja, która przesądziła o oddaniu Prusakom Śląska[10]. W 1742 Korfantów utracił prawa miejskie.

W 1760 w okolice Korfantowa udali się żołnierze pruscy po bitwie o Prudnik[11][12].

Podczas wojen napoleońskich na mocy dekretu cesarza Francuzów Napoleona Bonaparte z 6 kwietnia 1807 na Śląsku utworzono Legię Polsko-Włoską z powracających z Włoch oddziałów polskich. We Wrocławiu, Brzegu i Nysie sformowano trzy pułki piechoty, w Prudniku pułk ułanów, a w Korfantowie pułk lansjerów. Wzmocniono je rekrutami z Wielkopolski[13]. 11 września 1807, na skutek nieuwagi przebywającego w Korfantowie patrolu bawarskiego wybuchł pożar, który objął prawie wszystkie zabudowania na Rynku, przy ul. Prudnickiej i ul. Wyzwolenia. Spłonęła także dworska owczarnia. Na 108 istniejących budynków spłonęło 56. Król Fryderyk Wilhelm III Pruski podarował na odbudowę 16 tysięcy reńskich talarów[10]. W 1809 Korfantów odzyskał prawa miejskie.

W 1844 w okolice Korfantowa przybyli protestanccy osadnicy z Prudnika i z Austrii. Założyli oni wieś Wielkie Łąki. Do ewangelickiej aprafii Korfantów należało 21 wsi z powiatu niemodlińskiego i 10 z powiatu prudnickiego[10].

W 1855 w mieście wybuchła epidemia cholery, która pochłonęła 54 ofiary z Włostowej i Korfantowa. Ciała ofiar epidemii zostały pochowane na starym cmentarzu w Korfantowie przy ul. Powstańców Śląskich (obecnie teren Komisariatu Policji) oraz w mogilniku pomiędzy Kuźnicą Ligocką i Włostową[10].

Od 1919 Korfantów należał do nowo utworzonej prowincji Górny Śląsk. Prowincja została zlikwidowana w 1938, a 18 stycznia 1941 utworzono ją ponownie.

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

W okresie II wojny światowej w mieście Niemcy utworzyli Polenlager 83, jeden z szeregu obozów koncentracyjnych dla Polaków[14].

Wraz z nadciągającym frontem większość mieszkańców opuściła miasto. Wszyscy uciekinierzy, po około dwóch tygodniach, zaczęli wracać do swoich domostw. W Korfantowie władzę przejęła komendantura wojenna, która była wspomagana przez organ pomocniczy realizujący zadania z zakresu administracji cywilnej. Rosjanie przejęli 11 majątków ziemskich oraz większość obiektów przemysłowych i gospodarczych, które znajdowały się na terenie kilkunastu wsi przylegających do Korfantowa.

Czasy polskie[edytuj | edytuj kod]

Odezwa o przyłączeniu Śląska Opolskiego do Polski (1945)

W maju 1945 r. do Korfantowa przybyli przedstawiciele administracyjnej grupy operacyjnej, na czele której stał burmistrz Marian Dziubka oraz sekretarz gminy Marian Gałuszka. Przedstawiciele przemysłowej grupy operacyjnej zjawili się w Korfantowie na przełomie czerwca i lipca. Pozwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej wydawano niemal wyłącznie przedstawicielom ludności napływowej. W sierpniu zostały uruchomione dwie pierwsze placówki usługowo-handlowe: restauracja oraz sklep spożywczy. W tym czasie na stanowisko wójta gminy Korfantów powołano Romana Buczka.

Na terenie gminy, do końca września 1945 r. działały 24 podmioty gospodarcze. W Korfantowie były to: fabryka obuwia, 2 piekarnie, restauracja, sklep galanteryjno-mydlarski, 2 sklepy spożywcze, warsztat reperacyjny, zakład mięsny, stolarnia i 3 zakłady szewskie. W Kuźnicy Ligockiej: młyn wodny i zakład kowalski. W Piechocicach – młyn wodny. w Przydrożu Małym: gorzelnia parowa i wiatrak. W Przydrożu Wielkim – wiatrak. W Puszynie: piekarnia oraz 2 stolarnie. We Włostowie: zakład kowalski i młyn wodny. Ogółem, w zakładach rzemieślniczych i zakładach przemysłowych zatrudniano 162 Polaków i 223 Niemców.

W tym czasie Korfantów stał się siedzibą gminy zbiorowej, w skład której weszły następujące miejscowości: Ferdynandka, Honcmila, Kolonia Friedrichsfeld, Kuropas, Kuźnica Ligocka, Ligota Ścinawska, Myszowice, Piechocice, Pleśnica, Przydroże Małe, Przydroże Wielkie, Puszyna, Rączka, Stara Jamka, Ulianówka, Wielkie Łąki i Włostowa.

Na teren gminy Korfantów pierwsi osadnicy zaczęli napływać już w czerwcu 1945 r. (łącznie 684 osoby z Kresów Wschodnich i terenów Polski centralnej). We wrześniu liczba osób przybyłych na teren gminy zwiększyła się o 1371, a w listopadzie i w grudniu dotarły tu kolejne 324 osoby. Cały dobytek ludności, która przybył na teren gminy obejmował: 869 koni, 1071 krów, 348 świń, 39 kóz i 55 owiec.[potrzebny przypis]

Po ustaniu działań wojennych, Korfantów stał się siedzibą jednej z 7 gmin zbiorowych na terenie ówczesnego powiatu niemodlińskiego. W tym okresie miasto liczyło około 900, a cała gmina – około 4950 mieszkańców.

W 1954 r. doszło do reformy administracyjnej wprowadzającej w miejsce gmin, tzw. gromady powiększone. W powiecie niemodlińskim funkcjonowała wówczas 15 gromad, wśród których korfantowska obejmowała pięć wsi (łącznie 29,5 km kw.). Pod koniec lat 50. XX w., przy zachowaniu podziału na gromady, zlikwidowano niektóre z nich, przywracając lokalnym centrom ich dawne funkcje. Gromada Korfantów liczyła 52 km kw. i obejmowała swoim zasięgiem 10 miejscowości. Zamieszkiwało ją 3460 osób (Korfantów – 1068).

W 1972 r. przywrócono gminy, jako podstawowe jednostki podziału administracyjnego państwa. Korfantowska gmina była jedną z 7 w powiecie, z 6697 mieszkańcami (Korfantów – 1350). W roku 1975 zniesiono powiaty i powiększono liczbę województw. W nowym porządku administracyjnym obszar gminy Korfantów obejmował 180 km kw. (25 miejscowości). Ziemie te zamieszkiwało 10 700 osób, zaś sam Korfantów liczył wówczas 1985 mieszkańców. W tym kształcie terytorialnym korfantowska gmina istnieje po dziś dzień. Istotną zmianę przyniósł rok 1993, kiedy to Korfantów odzyskał prawa miejskie.

Od 1982 do 2014[15] na czele tej gminy nieprzerwanie, jako naczelnik, wójt i burmistrz stał Zdzisław Martyna.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Według danych GUS z 30 czerwca 2020, Korfantów miał 1783 mieszkańców (35. miejsce w województwie opolskim i 884. w Polsce), powierzchnię 10,23 km² (28. miejsce w województwie opolskim i 579. miejsce w Polsce) i gęstość zaludnienia 148 os./km²[4].

Mieszkańcy Korfantowa stanowią około 1,3% populacji powiatu nyskiego, co stanowi 0,2% populacji województwa opolskiego.

Korfantów podlega pod Urząd Statystyczny w Opolu, oddział w Prudniku[16].

Opis Ogółem Kobiety Mężczyźny
jednostka osób % osób % osób %
populacja 1783 100 926 52 857 48
gęstość zaludnienia

(mieszk./km²)

148 77 71

Liczba mieszkańców miasta[edytuj | edytuj kod]

1782 – 684[17]
1816 – 524[18]
1825 – 757[19]
1840 – 1023[20]
1855 – 1185[21]
1861 – 1294[21]
1867 – 1918[22]
1871 – 1947[23]
1900 – 2078[24]
1910 – 1942[25]
1933 – 1861[26]
1939 – 1872[26]
1958 – 932
1995 – 1899[27]
1996 – 1901[27]
1997 – 1903[27]
1998 – 1973[27]
1999 – 1996[27]
2000 – 1997[27]
2001 – 1958[27]
2002 – 1942[27]
2003 – 1939[27]
2004 – 1923[27]
2005 – 1897[27]
2006 – 1847[27]
2007 – 1861[27]
2008 – 1851[27]
2009 – 1841[27]
2010 – 1856[27]
2011 – 1922[27]
2012 – 1910[27]
2013 – 1893[27]
2014 – 1881[27]
2015 – 1875[27]
2016 – 1842[27]
2017 – 1842[27]
2018 – 1817[27]
2019 – 1793[27]


Piramida wieku mieszkańców Korfantowa w 2014 roku[edytuj | edytuj kod]


Piramida wieku Korfantow.png[1]

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Dawny zamek, obecnie Opolskie Centrum Rehabilitacji

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[28]:

  • kościół par. pw. Świętej Trójcy, wzniesiony pod koniec XIII w., XVIII w., XX w. Do dzisiejszego dnia podziwiać w nim można m.in.: późnoromański, granitowy portal wejścia głównego, płytę nagrobną z 1591 r., nagrobek Henryka Wacława Nowagka z 1682 r. i świeczniki procesyjne cechów rzemieślniczych z XVIII i XIX w.
  • mogiła zbiorowa Polaków z Polenlagru na cmentarzu rzymskokatolicki
  • zespół zamkowy, wzniesiony w 1616 r. z fundacji Pilchnera, przebudowywany do XX w. Choć nie posiada fortyfikacji, można przepuszczać, że w przeszłości posiadał obronny charakter. Przebudowywano go dwukrotnie: w XVIII w. i w drugiej połowie XIX wieku:
    • Zamek w Korfantowie
    • budynek bramny
    • oficyna
    • park, z ok. 1800 r., poł. XIX w. Wraz z kompleksem leśnym przylega do Korfantowa od północy. Wcześniej stanowił integralną część zespołu pałacowego i dzielił się na dwie części: Jeleni Ogród i Starą Bażanciarnię. Obecnie podupadł. Od kilku lat władze samorządowe czynią starania w celu przywrócenia mu dawnej świetności. W obrębie kompleksu leśno-parkowego położone są trzy dęby szypułkowepomniki przyrody. Ich wiek szacuje się na 300–450 lat
  • remiza strażacka; na skrzyżowaniu ulic: Tadeusza Kościuszki, Prudnickiej i 3  Maja (dawniej: Ścinawska, Garncarska i Burghaussów), znajduje się jeden z bardziej charakterystycznych budynków Korfantowa – neogotycka remiza strażacka. Wybudowano ją w 1910 r. Na szczególną uwagę zasługuje fasada budynku, zwężająca się w swojej górnej części, ozdobiona blankami, gzymsami oraz oryginalną zewnętrzną sztukaterią. Nad całością dominuje kwadratowa wieża, także zwieńczona blankami
  • dom, ul. Powstańców Śląskich 160
  • domy, Rynek 7 (pl. Świerczewskiego 66), 8 (pl. Świerczewskiego 67), 9 (pl. Świerczewskiego 68), 11 (pl. Świerczewskiego 70), 14 (pl. Świerczewskiego 73), 15 (pl. Świerczewskiego 74), 16 (pl. Świerczewskiego 75), 17 (pl. Świerczewskiego 76), 61 (pl. Świerczewskiego), 64 (pl. Świerczewskiego), 65 (pl. Świerczewskiego), z XIX w. Centralnym punktem Korfantowa jest rynek usytuowany na południowo-zachodnim skraju miasta. Wybiegają z niego dwie ulice: Wyzwolenia (dawniej Zamkowa) i Prudnicka (dawniej Garncarska, Czerwonej Armii). Są one osiami spinającymi układ miejski, z jego uliczkami i placami: wspomnianym Rynkiem (dawniej plac gen. Świerczewskiego), Kościelnym (skrzyżowanie ulic: Wyzwolenia, Opolska) i placem Wolności (dawniej Młyński). Rynek jeszcze w latach 70. XX w. był brukowany. Obecnie znajduje się tu skwer miejski. Większość kamieniczek na rynku, powstała w XIX w. Są one piętrowe, murowane z cegły, otynkowane, z wąskimi sieniami przelotowymi. Dominującą budowlą na rynku jest dwupiętrowy Ratusz, pochodzący z początków XX w.
  • willa, ul. Szkolna 4, z pocz. XX w.
  • spichrz, ul. Wyzwolenia 90, z k. XIX w.

inne zabytki:

  • zespół szpitalny ss. Elżbietanek. Szpital Maltański powstał w 1889 r. Wielkimi orędownikami nowej inwestycji byli: proboszcz parafii Korfantów ks. Emil Hauptstok oraz właściciel majątku w Puszynie – hrabia Marcus von Ballestrem. Szpital stał się własnością sióstr Elżbietanek, które w liczbie 12 mieszkały w budynku obok szpitala. W szpitalu znajdowały się trzy oddziały: wewnętrzny (40 łóżek), położniczy (10 łóżek) oraz oddział zakaźny. W budynku szpitalnym znajdowała się także kaplica pw. Św. Elżbiety – patronki sióstr. Obecnie w siedzibie dawnego szpitala mieści się Dom Pomocy Społecznej. Przed likwidacją szpitala (w połowie lat 70. XX w.) pracowały w nim siostry: Domicja, Apolonia, Urszula, Carites, Marcjana, Benedykta, Błażeja i Alfonsa
  • kościół pw. Michała Archanioła. Na parceli leżącej obok skrzyżowania ulic: Powstańców Śląskich i 3  Maja, dawniej: Michała Archanioła i Burghaussów stoi budynek Komisariatu Policji. Jeszcze przed 1945 r. znajdował się tu kompleks cmentarny obejmujący kościół pw. Michała Archanioła oraz cmentarz z masowym grobem ofiar epidemii cholery z 1855 r. Kościół wybudowano w 1603 r., w okresie protestanckim. Był niewielki, murowany z cegły, otynkowany, z drewnianą wieżyczką. Został częściowo zniszczony pod koniec II wojny światowej. Ruiny kościółka przetrwały do początków lat 60. XX w. Od początku istnienia kościoła funkcjonował przy nim cmentarz, niewielki, ogrodzony płotem. Za miejsce na cmentarzu w 1683 r. płacono 2 grosze. W 1855 r. na cmentarzu spoczęły ofiary epidemii cholery z wsi Friedland (obecnie ulica Opolska)
  • kościół ewangelicki został wybudowany w 1842 r. Był niewielki, zbudowany na planie prostokąta, na osi wschód-zachód. Korpus nawowy z jednej strony zamykała absyda prezbiterium, z drugiej, od zachodu jednowieżowa fasada z wejściem głównym. W pobliżu kościoła znajdował się budynek parafialny oraz szkoła. Mimo tego, że kościół przetrwał wojnę, rozebrano go, pozostawiając żelazne ogrodzenie i mur okalający skarpę. W 2006 r. na miejscu dawnego kościółka wzniesiono stylowy budynek Gminnego Centrum Informacji Turystycznej
  • nna skwerze, przy skrzyżowaniu ulic: Prudnickiej i Kościuszki odnaleźć można monolitowy krzyż kamienny, który należy zapewne do najstarszych zabytków Korfantowa. Wielki, toporny, wykuty w granicie, zagłębiony w ziemi po belkę poprzeczną – możliwe, że średniowieczny. Nie jest znana przyczyna fundacji tego krzyża. Hipoteza uznająca go za tzw. krzyż pokutny nie ma oparcia w żadnych dowodach i oparta jest wyłącznie na nieuprawnionym, błędnym założeniu, że wszystkie stare kamienne monolitowe krzyże, są krzyżami pokutnymi Na terenie gminy Korfantów, oprócz wspomnianego wyżej, znajduje się jeszcze jeden stary monolitowy krzyż kamienny, w Rynarcicach, na miejscowym cmentarzu.

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Dom kultury

W 2019 wskaźnik bezrobocia w Korfantowie wynosił 6,7%. Przeciętne miesięczne wynagrodzenie brutto w Korfantowie wynosiło 3 875,88 zł[27].

Obecnie w gminie Korfantów 52% populacji utrzymuje się z rolnictwa. Spora część średniego i młodego pokolenia tej wspólnoty emigrowała (dotyczy to głównie miejscowości z północnej części gminy).[potrzebny przypis]

W okresie międzywojennym w Korfantowie działały 152 firmy, przede wszystkim z obrębie: usług, handlu i gastronomii. W drugiej połowie XX w. miasto jednak zatraciło swój pierwotny charakter lokalnego centrum gospodarczego. Wpłynęło na to szereg czynników: straty wojenne, rekwizycje, grabieże, działania radzieckich komendantur wojennych oraz błędne decyzje polityczne. Proces pauperyzacji niewielkich ośrodków miejskich na Śląsku Opolskim próbowano zatrzymać w latach 60. i 70. XX w., kiedy to pojawiły się koncepcje konsolidacji terytorialnej gmin i żywienia gospodarczego ich siedzib, jednak bez większego sukcesu. Dopiero reforma samorządowa z 1989 r. oraz otwarcie na wolny rynek, dały szansę na szybszy rozwój.

Przedsiębiorstwa[edytuj | edytuj kod]

Według danych z 2007 r. na terenie gminy funkcjonują 84 podmioty gospodarcze (przede wszystkim w Korfantowie i najbliższych okolicach). W tej grupie do bardziej znaczących należy zaliczyć: Przedsiębiorstwo „Barbud”, Zakład Sprzętu Ortopedycznego i Rehabilitacyjnego, firmę „Nowopol”, „Prociv” oraz meblowego potentata – spółkę „Wojtpol”.[potrzebny przypis] Na terenie Korfantowa działa Opolskie Centrum Rehabilitacji.

Transport[edytuj | edytuj kod]

Przez Korfantów przebiegają drogi wojewódzkie:

Oświata[edytuj | edytuj kod]

W 2003 r. przystąpiono do największej w dziejach korfantowskiej placówki inwestycji – budowy hali sportowej, którą oddano do użytku 16 grudnia 2005 r. Oprócz budynku, kompleks obejmuje tartanowe boisko do piłki siatkowej, bieżnię okólną oraz prostą.

2 września 2011 roku odbyło się uroczyste otwarcie nowego budynku gimnazjum w Korfantowie. Inwestycja pochłonęła ok. 11 mln złotych[potrzebny przypis].

Religia[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Religia w Korfantowie.

Wspólnoty wyznaniowe[edytuj | edytuj kod]

Kościół rzymskokatolicki[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy[edytuj | edytuj kod]

Cmentarze[edytuj | edytuj kod]

  • Cmentarz Parafialny (ul. Cmentarna)

Polityka[edytuj | edytuj kod]

Ratusz

Miasto jest siedzibą gminy miejsko-wiejskiej. Organem wykonawczym jest burmistrz. W wyborach samorządowych w 2018 na urząd został wybrany Janusz Wójcik[30]. Siedzibą władz jest Urząd Miejski na Rynku.

Rada Miejska[edytuj | edytuj kod]

Mieszkańcy Korfantowa wybierają do swojej Rady Miejskiej 3 radnych (3 z 15). Pozostałych 12 radnych wybierają mieszkańcy terenów wiejskich gminy Korfantów.

Radni Rady Miejskiej VIII kadencji wybrani w wyborach samorządowych w 2018[31]:

  • Forum Samorządowe 2002 (9 mandatów) – Dariusz Dziedzic, Stanisław Nasienniak, Mariusz Żabiński, Damian Zawadzki, Bernard Byczkowski, Ryszard Duś, Dominika Przyklenk, Anna Janik, Stanisław Olsza
  • Polskie Stronnictwo Ludowe (3 mandaty) – Janina Miszczak, Grażyna Kulig, Urszula Maślanka
  • KWW Barbary Kamińskiej (1 mandat) – Barbara Kamińska
  • KWW Piotra Gacek (1 mandat) – Piotr Gacek
  • Prawo i Sprawiedliwość (1 mandat) – Renata Łankowska

Budżet miasta[edytuj | edytuj kod]

Budżet miasta Korfantowa
Lp. Rok Budżet
1 2011 24,9 mln. zł.
2 2012 25,5 mln. zł.
3 2013 24 mln. zł.
4 2014 25,2 mln. zł.
5 2015 25,1 mln. zł.
6 2016 30 mln. zł.
7 2017 33 mln. zł.
8 2018 36,5 mln. zł.

Współpraca międzynarodowa[edytuj | edytuj kod]

Miasta i gminy partnerskie[32][33]
Miasto Kraj Data podpisania umowy
  Friedland  Niemcy 17 sierpnia 1996
  Friedland  Niemcy 17 sierpnia 1996
  Friedland  Niemcy 17 sierpnia 1996
  Frydlant nad Ostrawicą  Czechy 17 sierpnia 1996
  Frýdlant  Czechy 17 sierpnia 1996
  Prawdinsk  Rosja 17 sierpnia 1996
  Mieroszów  Polska 17 sierpnia 1996
  Debrzno  Polska 17 sierpnia 1996
  Mirosławiec  Polska 17 sierpnia 1996
  Bolechów  Ukraina 2009
  Boulleret  Francja 23 października 2013

Ludzie związani z Korfantowem[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Ludzie związani z Korfantowem.

Honorowi Obywatele Miasta[edytuj | edytuj kod]

Zasłużeni dla Miasta i Gminy Korfantów[edytuj | edytuj kod]

  • Wilhelm Kudelka (1997)[47]
  • Andrzej Ziółkowski (1997)[47]
  • Marian Czajka (1997)[47]
  • Piotr Stebelski (1997)[47]
  • Ulrich Lisson (1997)[47]
  • Edmund Kwapis (1998)[48]
  • Bronisław Balik (1998)[48]
  • Władysław Mieszczak (1998)[48]
  • Stanisław Błaszczuk (1998)[48]
  • Narcyz Galla (1998)[48]
  • Klara Laszewska (1999)[49]
  • Stanisław Wadas (1999)[49]
  • Leon Brodkorb (1999)[49]
  • Kazimierz Wołoszczak (1999)[49]
  • Dorota Orłowska (2000)[50]
  • Stanisław Maj (2000)[50]
  • Bronisław Raczek (2000)[50]
  • Stanisław Śmiałek (2001)[51]
  • Bronisław Radom (2001)[51]
  • Kazimierz Suchodolski (2001)[51]
  • Janina Bugno (2002)[52]
  • Piotr Bugaj (2002)[52]
  • Jerzy Wajda (2002)[52]
  • Mariusz Żabiński (2002)[52]
  • Jan Kałuża (2003)[53]
  • Władysław Wiciak (2003)[53]
  • Stanisław Olsza (2003)[53]
  • Teresa Rojek (2005)[54]
  • Andrzej Chrobok (2005)[54]
  • Kazimierz Jagiellicz (2005)[54]
  • Józef Sieniawski (2005)[54]
  • Władysław Walczak (2005)[54]
  • Grzegorz Bladowski (2006)[55]
  • Marek Czerner (2006)[55]
  • Stanisław Szeremeta (2006)[55]
  • Józef Radom (2006)[55]
  • Władysław Obrzut (2006)[55]
  • Halina Przystawska (2007)[56]
  • Jan Tobiasz (2007)[56]
  • Barbara Niewiedział (2007)[56]
  • Ryszard Sztangier (2008)[57]
  • Henryk Świgost (2008)[57]
  • Maria Piechnik (2009)[58]
  • Maria Zawadzka (2010)[59]
  • Henryk Podkalicki (2010)[59]
  • Eugeniusz Tyczyński (2010)[59]
  • Eugeniusz Olszewski (2011)[60]
  • Henryk Kierpal (2011)[60]
  • Sylwia Lisoń (2011)[60]
  • Edward Figiel (2012)[61]
  • Antoni Nieradka (2012)[61]
  • Theophil Przybilla (2012)[61]
  • Kazimierz Strzelczyk (2012)[61]
  • Tadeusz Wróblewski (2012)[61]
  • Wacław Baranowski (2013)[62]
  • Edmund Borzemski (2013)[62]
  • Tadeusz Rzepski (2013)[62]
  • Zofia Cichoń (2015)[63]
  • Zdzisław Martyna (2015)[63]
  • Jan Oleksów (2015)[63]
  • Andrzej Ziółkowski (2015)[63]
  • Halina Malitowska (2018)[64]
  • Joachim Luda (2018)[64]
  • Jerzy Gęsiewicz (2018)[64]
  • Mieczysław Hołyński (2018)[64]
  • Władysław Białowąs (2018)[64]
  • Szczepan Rosiński (2018)[64]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Korfantów w liczbach, [w:] Polska w liczbach [online], polskawliczbach.pl [dostęp 2016-01-11] (pol.), liczba ludności w oparciu o dane GUS.
  2. Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. nr 142, poz. 262).
  3. Joachim Bahlcke, Dan Gawrecki, Ryszard Kaczmarek: Historia Górnego Śląska. Polityka, gospodarka i kultura europejskiego regionu. Gliwice: Dom Współpracy Polsko-Niemieckiej, 2011.
  4. a b Wyniki badań bieżących – Baza Demografia – Główny Urząd Statystyczny, demografia.stat.gov.pl [dostęp 2020-11-28].
  5. Powierzchnia i ludność w przekroju terytorialnym w 2013 r.. „Powierzchnia i Ludność w Przekroju Terytorialnym”, 2013-07-26. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny. ISSN 1505-5507. 
  6. Klimat: Korfantów: Klimatogram, wykres temperatury, tabela klimatu – Climate-Data.org, pl.climate-data.org [dostęp 2020-11-28].
  7. a b GUGiK, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 7 stycznia 2020 [dostęp 2020-02-11] (pol.).
  8. a b c d e Marek Misztal, Kronika miasta Korfantów – XIV-XVI wiek – Urząd Miejski w Korfantowie, korfantow.pl, 27 września 2017 [dostęp 2020-11-28] (pol.).
  9. a b c d e Marek Misztal, Kronika miasta Korfantów – XVII wiek – Urząd Miejski w Korfantowie, korfantow.pl, 10 października 2017 [dostęp 2020-11-28] (pol.).
  10. a b c d e Marek Misztal, Kronika miasta Korfantów – XVIII wiek – Urząd Miejski w Korfantowie, korfantow.pl, 9 lutego 2018 [dostęp 2020-11-28] (pol.).
  11. The London Magazine, Or, Gentleman’s Monthly Intelligencer, R. Baldwin, 1760 [dostęp 2020-11-28] (ang.).
  12. John Entick, The General History of the Late War: Containing It’s Rise, Progress, and Event, in Europe, Asia, Africa, and America, E. and C. Dilly, 1763 [dostęp 2020-11-28] (ang.).
  13. Wojciech Dobiecki, Wspomnienia wojskowe Wojciecha Dobieckiego, 1862 [dostęp 2020-11-28] (pol.).
  14. Roman Z. Hrabar, Niemieckie obozy dla Polaków na Śląsku w czasie II wojny światowej „Polenlager”, Śląski Instytut Naukowy w Katowicach, Wydawnictwo „Śląsk”, 1972.
  15. Zdzisław Martyna rządził Korfantowem 33 lata. Teraz się wycofuje, nto.pl [dostęp 2017-11-24] (pol.).
  16. Czy wiesz, że..., [w:] Andrzej Dereń, Polska bardziej polska, „Tygodnik Prudnicki”, 49 (732), Prudnik: Spółka Wydawnicza ANEKS, 8 grudnia 2004, ISSN 1231-904X.???
  17. Friedrich Gottlob Leonhardi, Erdbeschreibung der preussischen Monarchie, Hemmerde und Schwetschke, 1793 [dostęp 2020-12-22] (niem.).
  18. Alexander August Mützell, Neues topographisch-statistisch-geographisches Wörterbuch des preussischen Staats, Bei Karl August Kümmel, 1821 [dostęp 2020-12-22] (niem.).
  19. Johann Georg Knie, Alphabetisch-Statistisch-Topographische Uebersicht aller Dörfer, Flecken, Städte und andern Orte der Königl. Preuß. Provinz Schlesien, mit Einschluß des ... Markgrafthums Ober-Lausitz, und der Grafschaft Glatz, Graß, 1830 [dostęp 2020-12-22] (niem.).
  20. Johann G. Knie, Alphabetisch-statistisch-topographische Uebersicht der Dörfer, Flecken, Städte und andern Orte der Königl. preuss. Provinz Schlesien: nebst beigefügter Nachweisung von der Eintheilung des Landes, Grass, Barth, 1845 [dostęp 2020-12-22] (niem.).
  21. a b Felix Triest, Topographisches Handbuch von Oberschlesien: Zur Auftrage der Königlichen Regierung und nach amtlichen Quellen herausgegeben, W. G. Korn, 1865 [dostęp 2020-12-22] (niem.).
  22. Die Gemainden und Gutsbezirke des Preussischen Staates und ihre Bevölkerung: nach den Urmaterialien der allgemeinen Volkszählung vom 1. December 1871. ¬Die Gemeinden und Gutsbezirke der Provinz Schlesien und ihre Bevölkerung, Verlag d. Königl. Statist. Bureaus, 1874 [dostęp 2020-12-22] (niem.).
  23. Gustav Neumann, Das Deutsche Reich in geographischer, statistischer und topographischer Beziehung, Müller, 1874 [dostęp 2020-12-22] (niem.).
  24. Meyers Großes Konversations-Lexikon. 6. Auflage, Band 6, Leipzig/Wien 1906
  25. Willkommen bei Gemeindeverzeichnis.de, www.gemeindeverzeichnis.de [dostęp 2020-12-22].
  26. a b Deutsche Verwaltungsgeschichte Schlesien, Kreis Falkenberg, treemagic.org [dostęp 2020-12-22].
  27. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z Korfantów w liczbach, [w:] Polska w liczbach [online], polskawliczbach.pl [dostęp 2020-12-22] (pol.), liczba ludności w oparciu o dane GUS.
  28. Rejestr zabytków nieruchomych woj. opolskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 63,64. [dostęp 2012-12-22].
  29. Dane według wyszukiwarki zborów, na oficjalnej stronie Świadków Jehowy jw.org [dostęp 2014-06-04].
  30. Wybory samorządowe 2018, wybory2018.pkw.gov.pl [dostęp 2020-11-28].
  31. Wyniki wyborów 2018 do rady miasta Korfantów, Polskatimes.pl [dostęp 2020-11-28] (pol.).
  32. Piotr Kalicun, Miasta Friedlandzkie – Urząd Miejski w Korfantowie, korfantow.pl, 12 stycznia 2009 [dostęp 2020-11-28] (pol.).
  33. Piotr Kalicun, Inne miasta partnerskie – Urząd Miejski w Korfantowie, korfantow.pl, 23 kwietnia 2014 [dostęp 2020-11-28] (pol.).
  34. a b Piotr Kalicun, Rok 1994 – Urząd Miejski w Korfantowie, korfantow.pl, 22 sierpnia 2007 [dostęp 2020-11-28] (pol.).
  35. a b Piotr Kalicun, Rok 1995 – Urząd Miejski w Korfantowie, korfantow.pl, 22 sierpnia 2007 [dostęp 2020-11-28] (pol.).
  36. Piotr Kalicun, Rok 1996 – Urząd Miejski w Korfantowie, korfantow.pl, 22 sierpnia 2007 [dostęp 2020-11-28].
  37. a b Piotr Kalicun, Rok 1997 – Urząd Miejski w Korfantowie, korfantow.pl, 22 sierpnia 2007 [dostęp 2020-11-28] (pol.).
  38. Piotr Kalicun, Rok 1998 – Urząd Miejski w Korfantowie, korfantow.pl, 22 sierpnia 2007 [dostęp 2020-11-28].
  39. Piotr Kalicun, Rok 1999 – Urząd Miejski w Korfantowie, korfantow.pl, 22 sierpnia 2007 [dostęp 2020-11-28] (pol.).
  40. Piotr Kalicun, Rok 2000 – Urząd Miejski w Korfantowie, korfantow.pl, 22 sierpnia 2007 [dostęp 2020-11-28] (pol.).
  41. Piotr Kalicun, Rok 2001 – Urząd Miejski w Korfantowie, korfantow.pl, 22 sierpnia 2007 [dostęp 2020-11-28] (pol.).
  42. a b Piotr Kalicun, Rok 2003 – Urząd Miejski w Korfantowie, korfantow.pl, 22 sierpnia 2007 [dostęp 2020-11-28] (pol.).
  43. a b Piotr Kalicun, Rok 2006 – Urząd Miejski w Korfantowie, korfantow.pl, 22 sierpnia 2007 [dostęp 2020-11-28].
  44. Piotr Kalicun, Rok 2009 – Urząd Miejski w Korfantowie, korfantow.pl, 23 lipca 2012 [dostęp 2020-11-28] (pol.).
  45. Piotr Kalicun, Rok 2010 – Urząd Miejski w Korfantowie, korfantow.pl, 23 lipca 2012 [dostęp 2020-11-28].
  46. a b Piotr Kalicun, Rok 2018 – Honorowy Obywatel Miasta Korfantów – Urząd Miejski w Korfantowie, korfantow.pl, 30 listopada 2018 [dostęp 2020-11-28] (pol.).
  47. a b c d e Piotr Kalicun, Rok 1997 – Urząd Miejski w Korfantowie, korfantow.pl, 22 sierpnia 2007 [dostęp 2020-11-28] (pol.).
  48. a b c d e Piotr Kalicun, Rok 1998 – Urząd Miejski w Korfantowie, korfantow.pl, 22 sierpnia 2007 [dostęp 2020-11-28] (pol.).
  49. a b c d Piotr Kalicun, Rok 1999 – Urząd Miejski w Korfantowie, korfantow.pl, 22 sierpnia 2007 [dostęp 2020-11-28] (pol.).
  50. a b c Piotr Kalicun, Rok 2000 – Urząd Miejski w Korfantowie, korfantow.pl, 22 sierpnia 2007 [dostęp 2020-11-28] (pol.).
  51. a b c Piotr Kalicun, Rok 2001 – Urząd Miejski w Korfantowie, korfantow.pl, 22 sierpnia 2007 [dostęp 2020-11-28] (pol.).
  52. a b c d Piotr Kalicun, Rok 2002 – Urząd Miejski w Korfantowie, korfantow.pl, 22 sierpnia 2007 [dostęp 2020-11-28] (pol.).
  53. a b c Piotr Kalicun, Rok 2003 – Urząd Miejski w Korfantowie, korfantow.pl, 22 sierpnia 2007 [dostęp 2020-11-28] (pol.).
  54. a b c d e Piotr Kalicun, Rok 2005 – Urząd Miejski w Korfantowie, korfantow.pl, 22 sierpnia 2007 [dostęp 2020-11-28] (pol.).
  55. a b c d e Piotr Kalicun, Rok 2006 – Urząd Miejski w Korfantowie, korfantow.pl, 22 sierpnia 2007 [dostęp 2020-11-28] (pol.).
  56. a b c Piotr Kalicun, Rok 2007 – Urząd Miejski w Korfantowie, korfantow.pl, 19 września 2008 [dostęp 2020-11-28] (pol.).
  57. a b Piotr Kalicun, Rok 2008 – Urząd Miejski w Korfantowie, korfantow.pl, 19 września 2008 [dostęp 2020-11-28] (pol.).
  58. Piotr Kalicun, Rok 2009 – Urząd Miejski w Korfantowie, korfantow.pl, 23 lipca 2012 [dostęp 2020-11-28] (pol.).
  59. a b c Piotr Kalicun, Rok 2010 – Urząd Miejski w Korfantowie, korfantow.pl, 23 lipca 2012 [dostęp 2020-11-28] (pol.).
  60. a b c Piotr Kalicun, Rok 2011 – Urząd Miejski w Korfantowie, korfantow.pl, 23 lipca 2012 [dostęp 2020-11-28] (pol.).
  61. a b c d e Piotr Kalicun, Rok 2012 – Urząd Miejski w Korfantowie, korfantow.pl, 7 września 2012 [dostęp 2020-11-28] (pol.).
  62. a b c Piotr Kalicun, Rok 2013 – Urząd Miejski w Korfantowie, korfantow.pl, 10 września 2013 [dostęp 2020-11-28] (pol.).
  63. a b c d Piotr Kalicun, Rok 2015 – „Zasłużony dla Gminy Korfantów” – Urząd Miejski w Korfantowie, korfantow.pl, 13 sierpnia 2018 [dostęp 2020-11-28] (pol.).
  64. a b c d e f Piotr Kalicun, Rok 2018 – „Zasłużony dla Gminy Korfantów” – Urząd Miejski w Korfantowie, korfantow.pl, 30 listopada 2018 [dostęp 2020-11-28] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Borek H., Górny Śląsk w świetle nazw miejscowych, Opole 1988.
  • Codex Diplomaticus Silesiae, b. XXIX, hrsg. K. Wutke, Breslau 1923.
  • Drobek W., Korfantów. Historia i współczesność, PIN IŚ w Opolu, Opole 1993, ​ISBN 83-7126-004-0​.
  • Misztal M., Dawne pieczęcie obecnej gminy Korfantów, „Nowy Biuletyn Szkolny” nr 7/03.
  • Misztal M., Dzieje Kościoła Trójcy Świętej w Korfantowie, Opolska Oficyna Wydawnicza, Opole 2000, ​ISBN 83-913435-4-5​.
  • Misztal M., Ewangelicy w Korfantowie, „Nowy Biuletyn Szkolny” nr 10/00.
  • Misztal M., Najstarsze dzieje Korfantowa, „Nowy Biuletyn Szkolny” nr 7/99.
  • Misztal M., Od powietrza, głodu, ognia i wojny..., „Nowy Biuletyn Szkolny” nr 2/00.
  • Misztal M., Szkoła Podstawowa w Korfantowie, „Wiadomości Historyczne” nr 4/97.
  • Nazwy geograficzne Śląska, pod red. S. Sochackiej, t. V, Opole 1991.
  • Regesty śląskie 1343–1348, t. 1, pod red. W. Korty, Wrocław-Warszawa-Kraków 1975.
  • Regesten zur Schlesien Geschichte 1316–1326, hrsg. C. Grunsegen, K. Wutke, Breslau 1898.
  • Tomczyk D., Miążek R., Dzieje Ziemi Korfantowskiej, Opolska Oficyna Wydawnicza, Opole 1998, ​ISBN 83-909693-2-7​.
  • Wrzosek A., Skorowidz gmin Śląska Dolnego i Opolskiego. Z niemieckimi i polskimi nazwami miejscowości według stanu z dnia 1 stycznia 1945 roku, Katowice 1945.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]