Korienizacja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Korienizacja (ros. коренизация, корень - korzeń) – narodowościowa polityka Związku Radzieckiego na początku lat 20. XX wieku.

Polityka korienizacji (powrotu do korzeni) została sformułowana w 1913 przez Józefa Stalina. Wprowadzanie jej w życie rozpoczęto po rewolucji październikowej.

Korienizacja zakładała podział terytorialny wedle kryteriów narodowościowych, troskę o rozwój kultur poszczególnych narodów wchodzących uprzednio w skład Imperium Rosyjskiego, tworzenie lokalnych partii komunistycznych.

Owocami korienizacji były m.in. utworzenie w Azji Środkowej republik narodowościowych (Uzbeckiej, Tadżyckiej, Kazachskiej, Kirgiskiej i Turkmeńskiej), wprowadzenie alfabetów do języków ałtajskich, a przede wszystkim polityka ukrainizacji w USRR w latach 1923–1929[1].

Korienizacja ustąpiła miejsca rusyfikacji w latach 1930-tych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. S. Yekelchyk, Ukraina, s.130

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]