Kornel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kornel, Korneliusz, Korneliimię męskie pochodzenia łacińskiego, wywodzące się od nazwiska rzymskiego rodu Cornelii (Korneliuszy, por. Korneliusze Cynna). Istnieją różne hipotezy pochodzenia wspomnianej nazwy rodowej; wywodzi się ją bądź to ze słowa cornu („róg”), bądź to cornus („dereń”), bądź to od nazwy pola Corne w Tusculum[1]. W dawnej Polsce zapisywane od 1402 w łac. formie Cornelius[2] oraz od 1412 roku w formach pochodnych Kornosz, Kornasz[3], Korna (masc.), Kornosza (masc.), Kornoszek i ze zdrobnieniami Nela (masc.), Nelka (masc.), Nelko[4].

W ciągu ostatnich kilku lat imię to, zarówno w formie Kornel, jak i Korneliusz, jest coraz częściej nadawane[5].

Żeńskim odpowiednikiem jest Kornelia.

Kornel, Korneliusz, Korneli imieniny obchodzi[edytuj | edytuj kod]

Odpowiedniki w innych językach[edytuj | edytuj kod]

Znane osoby noszące imię Kornel, Korneliusz, Korneli[edytuj | edytuj kod]

Kornel, Korneliusz, Korneli w sztuce[edytuj | edytuj kod]

Kornel, Korneliusz, Korneli – postacie fikcyjne[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jan Grzenia, Słownik imion, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 2002, ISBN 83-01-13741-X, OCLC 830306364.
  2. W. Taszycki (red.), Słownik staropolskich nazw osobowych. T. 1 z. 3 (Ciemek–Dźwiżeń). Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk 1967.
  3. W. Taszycki (red.), Słownik staropolskich nazw osobowych. T. 3 z. 1 (Klamąt–Kunisz). Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk 1971.
  4. M. Malec (red.), Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych t. 2, Kraków 1995, ​ISBN 83-85579-68-0​.
  5. Baza imion eDziecka.
  6. Katolsk.no.
  7. a b Henryk Fros, Franciszek Sowa, Księga imion i świętych, t. 3, Kraków: Wydaw. WAM, 1998, ISBN 83-7097-464-3, OCLC 830206284.