Kornel Morawiecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kornel Morawiecki
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 3 maja 1941
Warszawa
Zawód polityk, fizyk
Alma Mater Uniwersytet Wrocławski
Stanowisko poseł na Sejm VIII kadencji (od 2015)
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Kornel Andrzej Morawiecki (ur. 3 maja 1941 w Warszawie) – polski polityk, działacz opozycji antykomunistycznej w PRL, założyciel i przewodniczący Solidarności Walczącej, doktor fizyki, nauczyciel akademicki. Kandydat w wyborach prezydenckich w 2010, poseł na Sejm VIII kadencji.

Życiorys[edytuj kod]

Wykształcenie i działalność zawodowa[edytuj kod]

Syn Michała i Jadwigi z domu Szumańskiej. Maturę zdał w 1958 w IV Liceum Ogólnokształcącym im. Adama Mickiewicza w Warszawie. Ukończył następnie studia na Wydziale Fizyki Uniwersytetu Wrocławskiego w 1963. W 1970 uzyskał stopień naukowy doktora na podstawie pracy poświęconej kwantowej teorii pola napisanej pod kierunkiem profesora Jana Rzewuskiego. Był pracownikiem naukowym na Uniwersytecie Wrocławskim, początkowo w Instytucie Fizyki, następnie w Instytucie Matematyki. Od 1973 do połowy 2009 był pracownikiem Instytutu Matematyki i Informatyki Politechniki Wrocławskiej[1].

Działalność opozycyjna w okresie PRL[edytuj kod]

W 1968 uczestniczył w strajkach studenckich[2]. Po ich stłumieniu wspólnie z Jerzym Petryniakiem, Zdzisławem Ojrzyńskim, Piotrem Plenkiewiczem, Ryszardem Trąbskim wydrukował i kolportował ulotki potępiające ówczesne władze komunistyczne za represje wobec protestujących. W podobnym zespole wydawał ulotki przeciwko interwencji wojsk Układu Warszawskiego w Czechosłowacji w sierpniu 1968, a następnie przeciwko stłumieniu przez władze protestów robotniczych w grudniu 1970. W 1979 związał się od drugiego numeru z wydawanym we Wrocławiu drugoobiegowym periodykiem „Biuletyn Dolnośląski”. W tym samym roku wraz z grupą przyjaciół witał papieża Jana Pawła II w Warszawie, Częstochowie i Krakowie podczas pierwszej pielgrzymki do Polski biało-czerwonym transparentem z napisem „Wiara i Niepodległość”.

W sierpniu 1980 wraz z „Biuletynem Dolnośląskim” włączył się w organizowanie strajków we Wrocławiu. We wrześniu tegoż roku brał udział w organizowaniu regionalnych struktur „Solidarności”. Wraz z Mikołajem Iwanowem i zespołem „Biuletynu Dolnośląskiego” drukował po rosyjsku odezwy do żołnierzy radzieckich stacjonujących w Polsce. Za tę działalność został zatrzymany, zwolniono go po poręczeniu ze strony rektora PWr i groźbie strajku powszechnego w regionie. Był delegatem na I Krajowy Zjazd Delegatów NSZZ „Solidarność” w Gdańsku i jednym z inicjatorów przyjęcia przez zjazd Posłania do ludzi pracy Europy Wschodniej.

Po wprowadzeniu stanu wojennego 13 grudnia 1981 uniknął internowania, gdyż przewoził wieczorem sprzęt poligraficzny. Z zespołem „Biuletynu Dolnośląskiego” zaangażował się w działalność podziemną. Korzystając z zakonspirowanej struktury, rozpoczął działalność poligraficzną. Pierwszy numer drugoobiegowego pisma „Z dnia na dzień” był drukowany w nocy z 13 na 14 grudnia i został kolportowany od rana 14 grudnia we Wrocławiu. Kornel Morawiecki zajął się także wydawaniem prasy i wydawnictw Regionalnego Komitetu Strajkowego „Solidarność” we Wrocławiu, był upoważniony przez przewodniczącego regionu Władysława Frasyniuka do wydawania i podpisywania oświadczeń w imieniu RKS.

Na przełomie maja i czerwca 1982 założył organizację Solidarność Walcząca (początkowo posługującą się nazwą Porozumienie Solidarność Walcząca). W manifeście programowym Kim jesteśmy? O co walczymy? wskazano, że podstawowymi założeniami SW jest „walka o odzyskanie niepodległości i budowa Rzeczpospolitej Solidarnej”. Odrzucano ugodę z urzędującą władzą i reformowanie systemu, deklarowano walkę podjazdową „na wszystkich poziomach i różnymi metodami”[3].

9 listopada 1987 Kornel Morawiecki został zatrzymany przez funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa we Wrocławiu. Przetransportowano go do Warszawy i osadzono w areszcie na Rakowieckiej. Z inicjatywy Konfederacji Polski Niepodległej w USA powstał Komitet na rzecz Uwolnienia Kornela Morawieckiego. Jan Olszewski (który miał być jego obrońcą w planowanym procesie) namówił go do wyjazdu wraz z Andrzejem Kołodziejem do Włoch. Kornel Morawiecki opuścił kraj 30 kwietnia 1988. Po trzech dniach podczas próby powrotu został deportowany z lotniska w Warszawie do Wiednia[4].

Powrócił konspiracyjnie[5] do Polski pod koniec sierpnia 1988.

Działalność publiczna w III RP[edytuj kod]

Z członkami nowo powstałego koła poselskiego Wolni i Solidarni Ireneuszem Zyską I Małgorzatą Zwiercan w Sejmie (2016)

W 1990 zgłosił swoją kandydaturę w wyborach prezydenckich, nie udało mu się jednak zebrać wymaganych 100 tys. podpisów do jej zarejestrowania. 7 lipca 1990 założył Partię Wolności, z której ramienia bez powodzenia kandydował w wyborach parlamentarnych w 1991. W czasie telewizyjnej kampanii wyborczej wywrócił przed kamerami telewizyjnymi okrągły stół[6], co miało symbolizować jego sprzeciw wobec porozumień Okrągłego Stołu. W 1993 jego partia weszła w skład Ruchu dla Rzeczypospolitej, w wyborach w tym samym roku ponownie ubiegał się o mandat poselski[7]. Później działał w Ruchu Odbudowy Polski i zasiadał we władzach tej partii. W 1997 z ramienia ROP[8] oraz w 2007 jako bezpartyjny z ramienia Prawa i Sprawiedliwości[9] kandydował do Senatu.

6 stycznia 2010 ogłosił start w wyborach prezydenckich w tym samym roku[10][11]. Poparcia kandydatowi udzieliła też KPN-OP, której lider Adam Słomka został szefem sztabu wyborczego kandydata. 10 maja 2010 Kornel Morawiecki został zarejestrowany jako kandydat przez PKW. W wyborach zajął 10. (ostatnie) miejsce, otrzymując 21 596 głosów (0,13%)[12]. W drugiej turze zadeklarował oddanie głosu na Jarosława Kaczyńskiego[13].

W wyborach samorządowych w 2010 bez powodzenia kandydował z ramienia KWW Polski Kierunek do sejmiku województwa dolnośląskiego[14]. W wyborach parlamentarnych w 2011 także bezskutecznie ponownie startował do Senatu z ramienia własnego komitetu „Wolni i Solidarni” w okręgu nr 8 we Wrocławiu[15]. Jego kandydatura była popierana przez Prawo i Sprawiedliwość, które nie wystawiło tam swojego kandydata[16]. W tym samym roku został redaktorem naczelnym dwutygodnika „Prawda jest ciekawa – Gazeta Obywatelska”.

W 2015 został współpracownikiem Pawła Kukiza. W wyborach w tym samym roku otworzył listę zorganizowanego przez niego komitetu wyborczego wyborców Kukiz’15 do Sejmu w okręgu wrocławskim[17]. Uzyskał mandat poselski, otrzymując 26 101 głosów[18]. Prezydent Andrzej Duda wyznaczył go następnie na marszałka seniora Sejmu VIII kadencji[19].

14 kwietnia 2016 zrezygnował z członkostwa w klubie poselskim Kukiz’15 w związku z oddaniem za niego głosu przez posłankę Małgorzatę Zwiercan w głosowaniu nad wyborem sędziego Trybunału Konstytucyjnego[20] i usunięciem jej z klubu. Po głosowaniu początkowo przyznał, że poprosił ją o to i „nie widzi w tym nic nagannego moralnie”[21][22][23]. 19 kwietnia został odwołany ze składu Komisji Etyki Poselskiej[24]. 18 maja ogłosił powstanie koła poselskiego Wolni i Solidarni, którego został przewodniczącym[25].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj kod]

W 1988, za pełną poświęcenia działalność dla idei wolności i niepodległości Polski, został przez prezydenta RP na uchodźstwie, oznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[26].

Według informacji mediów w 2007 odmówił przyjęcia proponowanego mu z okazji 25-lecia powstania Solidarności Walczącej Krzyża Wielkiego Orderu Odrodzenia Polski, uznając, że reprezentowanej przez niego organizacji należy się najwyższe polskie odznaczenie – Order Orła Białego[27].

W 2016 wyróżniony Nagrodą Kisiela[28].

W 2010 jako przewodniczący kapituły otrzymał Krzyż Solidarności Walczącej[29].

Życie prywatne[edytuj kod]

W 1959 ożenił się z Jadwigą, z którą ma czwórkę dzieci[30], w tym syna Mateusza Morawieckiego[31]. Po rozstaniu z żoną związał się z Anną, z którą ma syna[30].

Przypisy

  1. Kornel Morawiecki w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2015-10-04].
  2. Norbert Wójtowicz, Kornel Morawiecki, „Biuletyn Instytutu Pamięci Narodowej” nr 5–6/2009, s. 126–127.
  3. Solidarność Walcząca. encyklopedia-solidarnosci.pl. [dostęp 2015-10-04].
  4. Dariusz Wilczak: Bilet w jedna stronę. „Newsweek” nr 39/2006. [dostęp 2015-10-04].
  5. Norbert Wójtowicz, Kornel Morawiecki, „Biuletyn Instytutu Pamięci Narodowej” nr 5–6/2009, s. 135.
  6. Morawiecki: Dlaczego przewróciłem okrągły stolik. rp.pl, 7 lutego 2009. [dostęp 2015-10-10].
  7. Inka Słodkowska (red.): Wybory 1993. Partie i ich programy. Warszawa: ISP PAN, 2001, s. 384. ISBN 8388490214.
  8. M.P. z 1997 r. Nr 64, poz. 621
  9. Serwis PKW – Wybory 2007. [dostęp 2015-10-10].
  10. Kolejny kandydat na prezydenta. Kornel Morawiecki chce „zjednoczyć społeczeństwo”. gazeta.pl, 6 stycznia 2010. [dostęp 2015-10-10].
  11. Kornel Morawiecki zapowiada start w wyborach prezydenckich. newsweek.pl, 6 stycznia 2010. [dostęp 2015-10-10].
  12. Serwis PKW – Wybory 2010. [dostęp 2015-10-10].
  13. Morawiecki: bliżej mi do Kaczyńskiego. polskieradio.pl, 13 czerwca 2010. [dostęp 2015-10-10].
  14. Serwis PKW – Wybory 2010. [dostęp 2015-10-10].
  15. Serwis PKW – Wybory 2010. [dostęp 2015-10-10].
  16. Kto przeciw komu do Senatu: Platforma kontra Obywatele. wyborcza.pl, 22 sierpnia 2011. [dostęp 2015-10-10].
  17. Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2015-10-10].
  18. Oto nazwiska posłów z Wrocławia i Dolnego Śląska. Wygrywa PiS. gazetawroclawska.pl, 26 października 2015. [dostęp 2015-10-26].
  19. Pierwsze posiedzenia Sejmu i Senatu 12 listopada. prezydent.pl, 5 listopada 2015. [dostęp 2015-11-05].
  20. Głosowanie nr 61 na 16. posiedzeniu Sejmu. Pkt 26. porz. dzien. Wybór sędziego Trybunału Konstytucyjnego. sejm.gov.pl, 14 kwietnia 2016. [dostęp 2016-04-14].
  21. Ewa Siedlecka, Renata Grochal. Rozłam u Kukiza, idą do PiS?. „Gazeta Wyborcza”, s. 4, 15 kwietnia 2016. 
  22. Andrzej Stankiewicz. Awantura o sędziego TK. „Rzeczpospolita”, s. A3, 15 kwietnia 2016. 
  23. Przed południem prosił, wieczorem już nie. tvn24.pl, 14 kwietnia 2016. [dostęp 2016-04-18].
  24. Komisja Etyki Poselskiej (EPS). Skład Komisji. sejm.gov.pl. [dostęp 2016-04-27].
  25. Powstało koło poselskie „Wolni i Solidarni”. onet.pl, 18 maja 2016. [dostęp 2016-05-19].
  26. Dziennik Ustaw RP Nr 3 z 27 czerwca 1988 r.
  27. Norbert Wójtowicz, Kornel Morawiecki, „Biuletyn Instytutu Pamięci Narodowej” nr 5–6/2009, s. 136.
  28. Nagrody Kisiela dla Kornela Morawieckiego i Mariusza Maxa Kolonko. rp.pl, 23 marca 2016. [dostęp 2016-03-23].
  29. Kornel Morawiecki: Regulamin „Krzyża Solidarności Walczącej”. sw.org.pl, 15 kwietnia 2010. [dostęp 2016-07-23].
  30. a b Morawiecki: Ma żonę, żyje z partnerką. interia.pl, 15 grudnia 2015. [dostęp 2016-03-23].
  31. Mateusz Morawiecki nowym ministrem rozwoju i wicepremierem w rządzie Beaty Szydło. Polska Newsweek. [dostęp 2016-03-23].

Bibliografia[edytuj kod]