Korona królów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Korona królów
Gatunek historyczny,
telenowela
Kraj produkcji Polska
Oryginalny język polski
Twórcy Krystyna Łączyńska
Główne role Andrzej Hausner (2)
Aleksandra Przesław (2)
Katarzyna Czapla (1-2)
Mateusz Król (1)
Marta Bryła (1)
Halina Łabonarska (1)
Muzyka tytułowa Marcin Przybyłowicz
Liczba odcinków 212[a][b]
Liczba serii 2
Produkcja
Produkcja Telewizja Polska
Reżyseria Wojciech Pacyna
Jacek Sołtysiak
Jerzy Krysiak
Piotr Fiedziukiewicz
Szymon Nowak
Scenariusz Konsultacja scenariuszowa:
Ilona Łepkowska
(seria 1)

Scenariusz:
Ilona Łepkowska
(odc. 1 i 2)
Jan Piotr Szafraniec
(odc. 1-2, 19-30)
Agnieszka Olejnik
(odc. 19-135, od 138)
Monika Zięba-Rybkowska
(odc. 19-21, od 31)
Małgorzata Jurczak
(odc. od 19)
Dariusz Banek
(odc. 19-21)
Ewelina Chyrzyńska
(odc. 19-43)
Klara Kawka
(odc. 31-84)
Ewa Bulanda
(odc. od 31)
Anna Stańko
(odc. od 44)

Muzyka Zespół Sabionetta
Zdjęcia Krzysztof Pakulski
Jacek Fabrowicz
Scenografia Andrzej Haliński
Teresa Gruber
Czas trwania odcinka ok. 25 min
Pierwsza emisja
Kraj oryginalnej emisji Polska
Data premiery 1 stycznia 2018
Stacja telewizyjna TVP1
Pierwsza emisja 1 stycznia 2018
Lata emisji od 2018
Status trwający
Format obrazu 16:9 HDTV 1080i
Format dźwięku stereo
Strona internetowa

Korona królówpolski serial telewizyjny, a zarazem telenowela historyczna, emitowany od 1 stycznia 2018 na antenie TVP1.

14 marca 2018 nadawca zapowiedział produkcję drugiej serii, której emisja rozpoczęła się 3 września 2018[1].

Obecnie trwają poszukiwania aktorów do trzeciej transzy serialu[2].

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy sezon przedstawia wydarzenia z lat 13251339, ukazując ostatnie lata panowania króla Władysława Łokietka i początki rządów Kazimierza Wielkiego. Skupia się głównie na pierwszym małżeństwie króla z królową Aldoną Anną Giedyminówną oraz relacjach z matką, królową Jadwigą Kaliską.[3]

Akcja drugiego sezonu obejmuje lata 1342-1370 i skupia się na trzech głównych wątkach, ukazujących dwory: wawelski, wyszehradzki i świdnicki. Historia Kazimierza Wielkiego, jego trzech kolejnych żon: królowej Adelajdy Heskiej, czeskiej mieszczki Krystyny Rokiczany i królowej Jadwigi Żagańskiej, oraz dworu rozszerzona zostaje o losy jego siostry królowej Węgier, Elżbiety Łokietkówny i jej syna króla Ludwika Węgierskiego, oraz siostrzeńca, Bolka II Małego – księcia świdnickiego, jego żony księżnej Agnieszki Habsburżanki i bratanicy cesarzowej Anny Świdnickiej. [4].

Trzeci sezon ma ukazać życie i panowanie świętej królowej Jadwigi Andegaweńskiej, koronowanej w 1384 roku na króla Polski. Jednym z głównych wątków ma być jej małżeństwo z księciem litewskim, Władysławem Jagiełłą.[5]

Założenia[edytuj | edytuj kod]

Początkowo flagową produkcją historyczną Telewizji Polskiej miał być serial Korona królowej, którego scenarzystkami były Maria Ciunelis i Agata Danielowska, zaś konsultantem historycznym dr hab. Jerzy Pysiak[6]. Projekt scenariusza Korony królowej został pozytywnie zaopiniowany przez profesorów Henryka Samsonowicza i Krzysztofa Ożóga[6].

Serial zapowiadany był przez Telewizję Polską jako największa produkcja tej telewizji od 30 lat. Jej głównym celem ma być edukacja historyczna[7]. Prezes TVP Jacek Kurski zaznaczył, że serial nie będzie tak wysokobudżetowy, jak zachodnie seriale historyczne[8].

Plenery nagrywano w Bobolicach, Inowłodzu, Lidzbarku Warmińskim, Kwidzynie oraz na zamku krzyżackim w Malborku[9]i Grodziec.

Emisja[edytuj | edytuj kod]

Emisja serialu rozpoczęła się 1 stycznia 2018[7] dwoma wyemitowanymi po sobie odcinkami. Od 1 stycznia do 24 maja 2018 serial nadawany był od poniedziałku do czwartku o 18.30 w TVP1. Dwa premierowe odcinki ukazały się wyjątkowo w Wielkanoc (1 kwietnia) oraz w Poniedziałek Wielkanocny (2 kwietnia) o 18.30 w TVP1. Emisja pierwszej serii zakończyła się 23 maja. 24 maja został wyemitowany specjalny odcinek serialu pod nazwą: Korona królów: Od księcia do króla o godz. 18.30 w TVP1.

Emisja drugiej serii ruszyła 3 września 2018 roku, w tym samym pasmie ramówkowym co pierwsza seria, tj. poniedziałek-czwartek godz. 18.30. W piątki (począwszy od 7 września) emitowany jest dokument o powstawaniu serialu – Korona królów: Taka historia..., w którym ukazywane są m.in. relacje zza kulis oraz rozmowy z aktorami.

Serial emitowany jest również w TVP Seriale, TVP HD, TVP Polonia oraz TVP Historia.

Emisja za granicą[edytuj | edytuj kod]

8 września 2018 Telewizja Polska sprzedała prawa do emisji serialu węgierskiej telewizji publicznej Duna Médiaszolgáltató na okres 3 lat. Emisja pierwszej serii rozpocznie się w 2019[10].

19 grudnia TVP ogłosiło, że serial będzie emitowany w Japonii[11].

Spis serii[edytuj | edytuj kod]

Seria Odcinki Premiera serii Finał serii Pora emisji Główny bohater
1 1–84 (84) 1 stycznia 2018 23 maja 2018 poniedziałek–czwartek 18:30 Kazimierz III Wielki
2 85–244 (160) 3 września 2018[12] 20 czerwca 2019
3[13] od 245 jesień 2019 b.d. Jadwiga Andegaweńska

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Kazimierz Wielki z pocztu królów polskich, autor Marcello Bacciarelli

Akcję serialu rozpoczyna śmierć króla Polski Władysława Łokietka, przekazującego władzę w państwie swemu synowi Kazimierzowi Wielkiemu i rozgrywa się wokół utrzymania ziem połączonych przez Łokietka w jedno państwo[7].

Seria 1[edytuj | edytuj kod]

Rok 1325. Od pięciu lat królem i królową Polski są Władysław Łokietek i Jadwiga Kaliska. Ich córka Elżbieta jest zaś królową Węgier, jako żona władcy andegaweńskiego króla Karola Roberta, a Kunegunda księżną świdnicką. Łokietek planuje korzystny sojusz związany z ślubem swojego ostatniego żyjącego syna, królewicza Kazimierza. Jadwiga modli się do Boga o opiekę nad zjednoczonym Królestwem Polskim i prosi, by dopomógł dokończyć dzieła jej męża. Na Wawel przybywa zbiegły z niewoli litewskiej rycerz Pełka z Sieciechowa. Błaga króla o pomoc dla Polaków w niewoli. Biskup krakowski Nankier przekonuje Łokietka, że korzystne byłoby małżeństwo królewicza Kazimierza z córką wielkiego księcia Litwy, Giedymina. Królowa Jadwiga jest przeciwna, by jej syn poślubił pogankę. W końcu zgadza się jednak dla dobra Królestwa i przybliżenia pogańskiej Litwy do chrześcijaństwa. Kazimierz buntuje się początkowo, wkrótce jednak zgadza się. Księżniczka Aldona jest zakochana w rycerzu Arunasie, jednak okazując posłuszeństwo woli ojca, przybywa do Polski m.in. wraz z dwórką Egle i kucharką Gabiją. Jej brat, Olgier Giedyminowic zapewnia ją o swoim wsparciu i obiecuje, że przybędzie jej z pomocą, gdy będzie tego potrzebować. Królowa Polski, Jadwiga Kaliska od początku okazuje przyszłej synowej wrogość. Podczas pierwszej rozmowy z Aldoną nakazuje jej bezwzględne posłuszeństwo wobec męża, a także zakazuje jej kiedykolwiek sprzeciwiać się jej woli. Księżniczka przyjmuje chrzest i otrzymuje nowe imię – Anna. Wkrótce odbywa się jej ślub z królewiczem i ich noc poślubna.

Po siedmiu latach Anna i Kazimierz są już rodzicami dwóch córek, Elżbietki i Kundzi. Po zwycięskiej wyprawie, zdobyciu Kościana i triumfalnym powrocie do Krakowa, król Władysław traci siły, a jego stan królowa Jadwiga pragnie ukryć szczególnie przed Anną. W rozmowie z zaufanym doradcą, kasztelanem krakowskim Spycymirem z Melsztyna oświadcza również, że dopóki ona żyje, nie odda korony. Postanawia zatem pozbyć się księżniczki z dworu. Słowa te słyszy Anna. Przyszła królowa jest przerażona. Czuje się otoczona przez wrogów na Wawelu. O pomoc prosi Egle. Postanawia wezwać na pomoc brata, Olgierda. Gdy jednak wymyka się z zamku na spotkanie z nim, Jadwiga oskarża ją o zdradę i spiskowanie wspólnie z Olgierdem przeciwko Polsce. Kazimierz staje po stronie żony, choć nie usprawiedliwia jej postępowania i sam jest pełen podejrzeń. W 1333 roku król Władysław umiera. Na Wawelu pojawia się nieślubna córka Kazimierza, Jolenta z listem od jego siostry, królowej Węgier Elżbiety z listem, z którego wynika, że dziecku grozi niebezpieczeństwo. Anna dostrzega w niej podobieństwo do męża. Jadwiga obawia się, czy nie jest to córka Klary Zach. Kazimierz jednak zaprzecza. Nie wyjawia jednak matce, ani żonie, kim była matka Jolenty. Na uroczystości pogrzebowe przybywają dwie córki króla Władysława: Kunegunda, księżna świdnicka wraz z synem Bolkiem, i Elżbieta, królowa Węgier. Kunegunda próbuje nastawić siostrę przeciwko bratu i jego żonie, chcąc by to jej syn otrzymał koronę. Elżbieta jednak staje po stronie Kazimierza i zaprzyjaźnia się z Anną, a także jej bratem, Olgierdem. Księżna Kunegunda choruje. Matka zajmuje się nią z czułością. Na zamku dochodzi do próby otrucia królowej. Zatrute wino wypija jednak podczaszy, Jan Ligęza, po czym umiera. Na Wawelu wybucha panika. Olgierdowi udaje się udaremnić zamach na życie królewien, córek Kazimierza, za co przyszły król jest mu bardzo wdzięczny i zapewnia, że jest dla niego jak brat. Zaprasza go wraz z ojcem na swoją koronację. Kunegunda nie może pogodzić się z tym, że jej siostra jest królową Węgier, brat za niedługo włoży polską koronę, a ona jest tylko księżną, co wypomina matce. Wkrótce wraz z synem Bolkiem opuszcza Wawel i wraca do Wittenbergi.

Zgodnie z ostatnią wolą Łokietka, tron Polski objąć ma Kazimierz. Na koronację przybywa drugi brat Anny, książę Kiejstut wraz z rycerzem Arunasem. Jadwiga wykorzystuje ten fakt, by oskarżyć księżniczkę Annę o zdradę. Na zwołanym przez nią tajnym sądzie, Anna dowodzi swej niewinności. Helena, której Jadwiga nakazała donosić o poczynaniach Anny, mimo początkowego oskarżenia księżniczki, odwołuje wcześniejsze zeznanie. Jadwiga jest zawiedziona. Kazimierz ufa żonie, a Anna zapewnia go o swej wierności. Wyjaśnia również, że spotkała się z Arunasem jedynie po to, by rozliczyć się z przeszłością i poprosić, by zniknął z jej życia. Jest bowiem świadoma, iż musi pozostać wierna mężowi i wierze chrześcijańskiej. Mimo licznych prób pogrążenia księżniczki, Anna u boku swego męża zostaje koronowana na królową Polski. Pierwsze dni panowania są jednak dla niej niezwykle trudne. Wokół nie cichną bowiem plotki na jej temat. Mimo że została królową, czuje, że nikt nie liczy się z jej zdaniem. Jej spowiednik, brat Wojciech doradza jej pokorę. Anna stara się być uprzejma dla swojej teściowej. Królowa-matka mimo pozornie miłego zachowania nie zamierza pogodzić się z utratą korony, ani zaakceptować żony syna. Czując, że Kazimierz nie liczy się jednak z jej zdaniem tak, jak dotychczas wyjeżdża do klasztoru klarysek w Sączu, zostawiając jednak na Wawelu Katarzynę Pilecką, mającą za zadanie szpiegować młodą królową. Wkrótce cały zamek obiega wieść o ciąży Anny. Kazimierz jest szczęśliwy i ma nadzieję, że żona da mu męskiego potomka. Katarzyna rozpoczyna poszukiwania Arunasa, by pogrążyć żonę Kazimierza. Dawny ukochany Anny zostaje jednak mnichem i przybiera imię Szymon. Chce ofiarować swoją miłość Bogu. Gdy Jasiek dowiaduje się, że jego ukochana Helena zdradziła swoją panią, zrywa zaręczyny. Dwórka pogrąża się w rozpaczy. Jadwiga okazuje jej łaskę i namawia Annę na przebaczenie jej. Królowa pozwala Helenie zostać na zamku. Wkrótce również poleca jej nauczenie jej córek praktycznych umiejętności. Przyjaciółka Jadwigi zostaje schwytana przez rozbójników, którym przewodzi Baśka Dunin. Dwórka Anny, Cudka bierze ślub z rycerzem Niemierzą z Gołczy, choć jest zakochana w królu Kazimierzu. Król przystaje na ich prośbę i zgadza się, by zaopiekowali się Jolentą. W noc świętojańską Helena zostaje napadnięta w lesie. Na Wawel przybywa Bolko i przekazuje wieść o śmierci księżnej Kunegundy. Wkrótce wraz z Kazimierzem udaje się z tą wiadomością do Sącza. Po poznaniu prawdy Jadwiga pogrąża się w rozpaczy, a jej stan się pogarsza. Kazimierz zabiera matkę na Wawel, mimo iż medyk ostrzega przed podróżą, która może okazać się dla niej zbyt niebezpieczna. Królowa Anna troskliwie opiekuje się chorą teściową, mimo licznych upokorzeń i krzywd, jakich od niej doznała. Kazimierz postanawia wyruszyć na krucjatę. Gdy wypowiada te słowa, jego matka otwiera oczy. Wkrótce Jadwiga odzyskuje siły i zmienia swoje nastawienie do Anny. Kazimierz wykupuje Katarzynę z niewoli. Helena nie myśli racjonalnie i wyprowadza królewny nad rzekę. Anna jest przerażona. Jadwiga próbuje ją pocieszyć. Kazimierz prowadzi poszukiwania córek, które wkrótce odnajduje Jasiek. Helena zostaje wtrącona do lochu. Jasiek broni jej jednak przed królem, przekonując, że dwórka nie myśli racjonalnie przez przebytą traumę. Jadwiga przekonuje syna i dwórka odzyskuje wolność.

Katarzyna Pilecka po powrocie na zamek znów zaczyna manipulować otoczeniem. Doprowadza do tego, że Jadwiga odprawia Egle, po oskarżeniu litewskiej dwórki o krzywdzenie królewskich córek, co oburza Annę. Królowa-matka wraca do Sącza. Kazimierz zarządza poszukiwania Egle. Anna pod wpływem manipulacji Katarzyny wyrzuca z zamku Gabiję, która znajduje posadę w karczmie. Na Wawelu pojawia się siostrzenica kanclerza, Machna, która rozkochuje w sobie króla i znajduje sympatię jego córek. Kazimierz kłóci się z Anną i pozostaje głuchy na jej ostrzeżenia względem Machny i Katarzyny. Niewierny mąż zdradza będącą w zaawansowanej ciąży żonę z Machną. Odkrycie przez królową prawdy doprowadza do wypadku. Anna spada ze schodów, a jej stan się pogarsza. Na zamek wracają Egle i Gabija, którym udało się schwytać przestępcę i uzyskać cenne informacje o przetrzymywanym w niewoli Pełce z Sieciechowa, ojcu Cudki. Litwinki zajmują się będącą w ciężkim stanie królową.

Królowa Anna rodzi nieżywego chłopca. Kanclerz wysyła Machnę do klasztoru. Na Wawel przybywa Arunas i przygotowuje lekarstwo dla dawnej ukochanej. Król rozkazuje go uwięzić. Gdy jednak Anna odzyskuje zdrowie, zwraca mu wolność, lecz zabrania wstępu na zamek. Kazimierz przyrzeka Annie, że już nigdy nie sprawi jej cierpienia. Wkrótce w nagrodę za zasługi Gabija zostaje ochmistrzynią na dworze królowej. Anna przeprasza ją, że nie uwierzyła jej wcześniej. Gabija przyrzeka, że będzie wypełniać swoje obowiązki najlepiej, jak potrafi. Eliasz przekazuje królowej tragiczne dla niej wieści. Uważa bowiem, że istnieją niewielkie szanse na to, by jeszcze raz mogła zostać matką. Królowa jest przerażona i obawia się gniewu męża, który wciąż oczekuje na narodziny syna. Rok 1335. Anna od dwóch lat ukrywa przed mężem, że nie może mieć już dzieci. Gdy król poznaje prawdę wpada w silny gniew i wyładowuje swoją wściekłość na przerażonej królowej. Niedługo potem wyjeżdża do Wyszehradu, gdzie prowadzi rozmowy z królem Węgier, Karolem Robertem, królem Czech, Janem Luksemburskim i Krzyżakami. Podczas jego nieobecności królowa Anna broni Wawelu przed najazdem Jana Grota, usiłującego uwolnić swego siostrzeńca z lochów. Paszek został pojmany za niepłacenie danin, nie przeszedł również ordaliów. Na Wawelu pojawia się kuzynka Jana Grota, Bożena Tęczyńska – najbogatsza kobieta w Małopolsce. Wykorzystując swój spryt udaje jej się wywrzeć dobre wrażenie na królowej Annie, która przyjmuje ją na swój dwór. Wkrótce na zamku zjawia się również jej córka, Małgorzata. Obie kobiety mają nadzieję na szybkie znalezienie mężów na zamku, a wkrótce uwaga ich obu spoczywa na kasztelanie krakowskim, Spytku z Melsztyna. Na zaproszenie królowej przybywa Katarzyna Pilecka, która znów zaczyna manipulować otoczeniem. Robiąc Bożenie Tęczyńskiej na złość, przyjmuje oświadczyny Spytka. Bożena jest załamana. Po powrocie ze zjazdu wyszehradzkiego, Kazimierz odsuwa od siebie Annę. Król chce zerwać węzeł małżeński z Anną i odprawić żonę. W tajemnicy przed nią planuje unieważnienie ich małżeństwa i próbuje doszukać się czegokolwiek co mogłoby ją pogrążyć. Tymczasem Anna pragnie upiększyć zamek wawelski, który od zawsze wydawał się jej ponury. Nakazuje sprowadzić odpowiednich fachowców. Jej plany popiera Bożena. Katarzyna uważa, że umieszczanie malowideł na ścianach zamkowych jest zbyteczne. Kazimierz wzywa królową na rozmowę. Ku zaskoczeniu Anny zapewnia ją, że nie ma zamiaru jej odesłać. Katarzyna pragnie pogrążyć Egle, dlatego śledzi ją. Gdy widzi Litwinkę, modlącą się do Boga, odczuwa poczucie winy. Wkrótce dwórka królowej zostaje oskarżona. Katarzyna występuje w jej obronie. Egle przechodzi ordalia, polegające na ściśnięciu rozgrzanego żelaza. Pilecka prosi ją o wybaczenie i pomaga zagoić rany. W Sączu, w rozmowie z Jadwigą, Katarzyna przyznaje się do błędu. Nie wierzyła bowiem wcześniej w dobre intencje Egle. Królowa-matka również, przypomina jak źle traktowała Annę. Jej podejście do synowej zmieniło się jednak, gdy zrozumiała swój błąd.

Rok 1337. Król chce porozmawiać z Olgierdem, potrzebuje jednak jakiegoś pretekstu do spotkania. Królowa Anna układa odpowiedni plan. Kazimierz jest pełen podziwu dla żony, podobnie jak Spytek. Egle po przejściu ordaliów i odzyskaniu zdrowia przeszła przemianę. Przyjęła bowiem chrzest. Córka Anny i Kazimierza, Kundzia choruje. Król obawia się wybuchu epidemii, bowiem wcześniej zachorowała również ochmistrzyni Gabija, a także kupiec z podgrodzia. Zabrania żonie widywania się z córką. Anna pomimo zagrożenia życia czuwa przy córce. Królewna wkrótce odzyskuje zdrowie, podobnie jak Gabija. Do Krakowa przybywa Olgierd. Podczas polowania z Kazimierzem, zostaje trafiony zatrutą strzałą, przeznaczoną dla króla. Na Wawel przybywa królowa Elżbieta. Niepokoi ją stan Olgierda. Dochodzi ona do wniosku, że strzała musiała być zatruta. Książę odzyskuje siły, a królowa postanawia odwiedzić matkę w klasztorze. Uczestniczy w obłóczynach Jadwigi, podczas których obecny jest arcybiskup gnieźnieński Janisław. Królowa-matka zostaje zakonnicą. Po powrocie na zamek, Elżbieta wypomina bratu, że nie odwiedzał matki w Sączu. Zwraca mu uwagę, że m.in. właśnie dla niego Jadwiga wstąpiła do klasztoru, by usunąć się w cień i pozwolić mu swobodnie rządzić królestwem. Elżbieta domaga się także, by jego następcą został jej syn, Ludwik.

Rok 1338. Królowa Anna coraz częściej płacze i jest przygnębiona, co dostrzegają jej córki. Anna postanawia spędzać z nimi więcej czasu. Kazimierz wyrusza na drugi zjazd wyszehradzki. Nie zjawia się na nim król Czech Jan Luksemburski, przysyła syna, co zostaje odebrane jako zniewaga. Królowa Elżbieta i Karol Robert zapewniają Kazimierza o swoim wsparciu. Po powrocie z Węgier król zdradza żonę z Cudką. Prawdę poznaje Egle, nie wyjawia jej jednak swojej pani w obawie o jej stan zdrowia. Cudka odczuwa silne wyrzuty sumienia. Wkrótce odbywa szczerą rozmowę z Niemierzą, który wybacza jej. W 1339 odbywa się proces warszawski skierowany przeciwko zakonowi krzyżackiemu. Stronę Królestwa Polskiego reprezentują: arcybiskup gnieźnieński Janisław, biskup Jan Grot i archidiakon Jarosław Bogoria. Tymczasem królowa Anna znów zostaje odsunięta przez Kazimierza. Podupada na zdrowiu, a jej stan się pogarsza. Król wzywa na zamek Arunasa, on jednak obawia się, że na ratunek jest już za późno. Królewny są przerażone. Dwór modli się za królową. Anna umiera na rękach męża. Kazimierz uważa, że śmierć żony to kara za jego grzechy. Cały zamek pogrąża się w żałobie. Dwór żeński zostaje rozwiązany, jednak Kazimierz pozwala Egle i Gabiji zostać na zamku, by nie sprawiać więcej smutku córkom. Królowa Elżbieta odwiedza Jadwigę w klasztorze i opowiada o pogrzebie Anny. Jadwiga uważa, że Kazimierz powinien pozostać silny. Król wraz z córkami przyjeżdża do Sącza. Królowa-matka doradza mu ponowny ożenek, a na kandydatkę typuje Małgorzatę Luksemburską. Elżbietka chce wstąpić do klasztoru, jednak zmienia zdanie po spędzeniu tam kilku dni. Proces warszawski zmierza ku końcowi, po burzliwych obradach i lekceważącym zachowaniu Krzyżaków, podjęty zostaje wyrok. Sąd nakazuje zakonowi zwrócić Królestwu Polskiemu zagrabione ziemie, a także wypłacić odszkodowanie. Na Wawelu odbywa się wesele rycerza Jaśka z Melsztyna i Ofki. Na zamek dociera wieść o śmierci siostry królowej Anny, Eufemii Giedyminówny, która została otruta przez bojarów, domagających się, by jej mąż Jerzy Trojdenowicz ustąpił z tronu. Dochodzi do zamachu na życie króla. Zabity zostaje Grzegorz Nekanda, który planował ślub z Bożeną Tęczyńską. Król uznaje szlachciankę za wdowę, mimo że ona i Nekanda nie zdążyli się pobrać. Tymczasem z Sącza nadchodzą ponaglające wieści. Król wyrusza na spotkanie z matką. Jadwiga opowiada synowi historię jego narodzin, po czym umiera[14][15].

Seria 2[edytuj | edytuj kod]

Rok 1342. Minęły trzy lata od śmierci królowej Anny i królowej matki Jadwigi. Król Kazimierz poślubił Adelajdę Heską prawie rok wcześniej. Nowej królowej trudno jest się odnaleźć na Wawelu, szczególnie, że starsza córka Kazimierza z pierwszego małżeństwa, Elżbietka jest do niej wrogo nastawiona. Adelajda czuje ogromną presję, wie, że król oczekuje od niej szybkiego urodzenia następcy tronu. Król wraz z małżonką udaje się do Świdnicy na spotkanie z siostrzeńcem, księciem Bolkiem II Małym i jego rodziną. Zapewnia go o swoim wsparciu. Wspólnie prowadzą m.in. rozmowy z księciem żagańskim, Henrykiem V Żelaznym. Adelajda ma nadzieję, że spodziewa się dziecka. Niespodziewanie dociera wieść o chorobie i śmierci króla Węgier, Karola Roberta. Kazimierz wyrusza do Wyszehradu na pogrzeb, zostawiając żonę w Świdnicy. Królowa jest rozżalona, nie ufa królowi, pragnie również za wszelką cenę nie powtórzyć losu, jaki spotkał jej matkę, która przez zdrady małżonka musiała szukać schronienia u matki. W Świdnicy znajduje przychylność, szczególnie księżnej Agnieszki. Wkrótce jednak powraca na Wawel. Księżna świdnicka Agnieszka troskliwie opiekuje się bratanicą męża, księżniczką Anną. Jej matka zmarła jakiś czas wcześniej, a ojciec – książę Henryk, nie zajmuje się dzieckiem. Bolko zapewnia żonę, że zawsze będzie ją kochał, nawet jeśli nie doczekają się dzieci. Postępuje odwrotnie, niż Kazimierz, który od Adelajdy oczekuje jedynie powicia męskiego potomka. Po wielu latach na Wawelu pojawia się nieślubna córka króla Jolenta, wychowywana przez Cudkę i Niemierze. Królewna Elżbieta okazuje przyrodniej siostrze wrogość i oskarża o kradzież. Przykrości nie szczędzi również Adelajdzie. Wkrótce przechodzi jednak przemianę, wyznaje swoje winy i pragnie naprawić szkody, jakie wyrządziła. Wie, że była zbyt okrutna dla Jolenty i młodej macochy. Czuła bowiem ogromny żal od czasu śmierci matki królowej Aldony Anny. Królowa Adelajda posyła po medyka. Za wszelką cenę chce urodzić królowi syna, bowiem wie, że od tego zależy jej los. Po dotarciu do Wyszehradu Kazimierz jest spóźniony. Polską delegację ominął pogrzeb Karola Roberta i koronacja jego najstarszego żyjącego syna, Ludwika. Podczas oficjalnego powitania i uczty obok siostry Kazimierza – królowej Elżbiety i jej najmłodszego syna Stefana, nie ma młodego króla. Kazimierz jest rozgoryczony. Gdy wreszcie spotyka się z Ludwikiem, szesnastoletni król odmawia mu pomocy, ponieważ wuj nie przybył na pogrzeb jego ojca. Królowa Elżbieta po śmierci męża jest roztrzęsiona i potrzebuje pocieszenia, musi jednak zachować spokój i powagę. Szczerze rozmawia z bratem i obiecuje, że przekona syna. Wkrótce dochodzi do rozmowy królów Polski i Węgier. Na Wawel dociera wieść o planowanym ślubie królewny Elżbiety z księciem słupskim Bogusławem. Tymczasem książę Henryk chce oddać córkę Annę do klasztoru klarysek, gdzie przebywa jego siostra Konstancja. Księżna Agnieszka jest załamana. Nieoczekiwanie brat Bolka zmienia zdanie i oddaje jej opiekę nad Anną. Agnieszka i Bolko roztaczają nad dziewczynką prawdziwie rodzicielską opiekę. Tymczasem Jolenta zostaje porwana przez zakochanego w niej Arnosta. Cudka martwi się o córkę. Adelajda odkrywa ze smutkiem, że nie jest w ciąży. Ma nadzieję, że jej nowy medyk Karl jej pomoże. Jego metodom sprzeciwia się jednak Eliasz. Królowa nie wie, co powinna zrobić. Obawia się gniewu męża, któremu będzie musiała wyznać, że nie jest w ciąży. Przyznaje się Ofce, że zazdrości jej błogosławionego stanu. Ofka i Bogna pocieszają królową. Adelajda tęskni za ojcem, bratem i rodzinną Hesją. Czuje się odrzucona przez męża, gdy ten wraca na Wawel. Jest rozzłoszczony, gdy dowiaduje się, że żona nie jest brzemienna. Królowa błaga o przebaczenie. Czuje, że zawiodła męża. Kazimierz nie ma jednak ochoty z nią rozmawiać i traktuje ją oschle. Na zamku pojawia się również brat zmarłej królowej Anny, Olgierd. Król prowadzi z nim rozmowy. Wuj uczy królewny strzelania z łuku. Przybysław prosi króla, by ten pozwolił powrócić na zamek jego córce Helenie. Kazimierz się zgadza. Dwórka powraca na Wawel i błaga królewny o przebaczenie. Na zamku nie cichną plotki na jej temat. Niemierza odnajduje pohańbioną Jolentę i zabiera ją na Wawel. Cudka jest roztrzęsiona. Helena ratuje jej córkę przed próbą samobójczą, a później się nią zajmuje. Cudka i Jolenta wracają do Gołczy. Olgierd chciałby, aby król wydał młodszą córkę za któregoś z Litwinów, by przypieczętować sojusz. Kazimierz odmawia. Olgierd wspomina swoją siostrę Aldonę, wkrótce wraca na Litwę. Arcybiskup gnieźnieński Jarosław Bogoria wyrusza do Malborka, by rozmawiać z Krzyżakami. Mimo komplikacji udaje mu się uzyskać gwarancję pokoju z Królestwem Polskim. Królowa Adelajda zaprzyjaźnia się z włoską złotnicą Bellą, którą podziwia za zaradność. Włoszka przedstawia władczyni z dumą swe wyroby. Skromna królowa wyznaje jednak, że nie potrzebuje aż tak wielu ozdób. Ostatecznie jednak przyjmuje je i daje Belli wynagrodzenie. Podziwia ją za zaradność. Tym bardziej smuci ją wieść, że Bella zdecydowała się wyjechać na stałe do Italii. Ofiarowuje jej wizerunek świętej Elżbiety. Ma bowiem nadzieję, że pomoże ona przywrócić zdrowie jej ojcu. Księżna Agnieszka próbuje przekonać Bolka do ukarania rycerza Guncela, który bezustannie dopuszcza się haniebnych czynów, m.in. hańbienia i zastraszania dwórek i bicia podwładnych. Książę bagatelizuje całą sprawę i karci Agnieszkę, że ośmieliła się próbować mu coś narzucić. Okazuje łaskę Guncelowi, nawet, gdy ten próbuje porwać i uwięzić w skrzyni księcia żagańskiego, co mogłoby doprowadzić do wojny. Agnieszka nie może zrozumieć postępowania męża.

Rok 1343. Relacje między królem, a królową Adelajdą ulegają poprawie. Kazimierz ceni rady małżonki. Wpada jednak w silny gniew, gdy dowiaduje się, że królowa w dalszym ciągu nie jest brzemienna. Oskarża również Karla o niewłaściwe metody. Adelajda jest zrozpaczona. Kazimierz zarzuca jej brak miłości, czego dowodem ma być brak potomstwa. Adelajda zapewnia go o swym uczuciu. Kazimierz zaczyna ponownie rozglądać się za dwórkami. Adelajda postanawia dowiedzieć się, dlaczego Mikołaj Ligęza i Egle rozstali się. Dworzanie bowiem szepczą, że winna temu jest Bella. Litwinka szczerze zwierza się królowej. Adelajda okazuje jej zrozumienie. Kazimierz chce jakoś wynagrodzić swoje zachowanie żonie i naprawić ich relacje, ku zaskoczeniu Adelajdy. Widząc cierpnie Heleny, Katarzyna Pilecka postanawia zrealizować pomysł Spytka, podsunięty mu przez Eliasza, czyli przenieść dwórkę do Świdnicy. Na Wawelu zjawia się Guncel. Katarzyna zadręcza się. Obawia się, że brutalny rycerz skrzywdzi Helenę. Uspokaja ją Pełka. Królowa Adelajda ciepło żegna Helenę, a dwórka dziękuje jej za wszystko. W drodze do Świdnicy ratuje Guncelowi życie. Rycerz zabiega o jej względy. W Świdnicy dwórka Ilza okazuje się być do niej wrogo nastawiona i próbuje się jej pozbyć z dworu. Bolko próbuje namówić brata do ożenku dla dobra księstwa. Książę Henryk wciąż jednak nie jest na to gotowy. Wyznaje bratu, że jego zmarła żona, księżna Katarzyna nie zginęła w wypadku, lecz skoczyła ze skały celowo, gdyż wiedziała o jego miłości do innej kobiety. Tymczasem wójt krakowski Mikołaj zabiega o względy ochmistrzyni Gabiji. Zostaje okrzyknięty bohaterem, gdy ratuje dziecko podczas wielkiego pożaru w Krakowie. Gabija nie jest pewna swych uczuć do niego. Wkrótce na Wawel przybywa bogaty i barwny orszak królowej Elzbiety. Kazimierz serdecznie wita siostrę. Ona jednak jest przygnębiona i, będąc w melancholijnym nastroju, wspomina ich dzieciństwo. Wkrótce okazuje się, że prawdziwym powodem jej przyjazdu jest troska o syna, królewicza Andrzeja, który dla dobra Królestwa Węgier musiał poślubić zachłanną i chciwą Joannę, pragnącą jedynie władzy. On i jego żona mieli zostać parą królewską Neapolu, jednak Joanna wystarała się u papieża o pozwolenie na to, by jedynie ona została koronowana. Wystraszony królewicz regularnie posyłał listy do matki z prośbą o pomoc. Bał się bowiem o swoje życie. Królowa Elżbieta postanawia wyruszyć z wyprawą do Rzymu i Neapolu w walce o życie i pozycję syna, a w razie potrzeby zabrać go do domu. Kazimierz nie jest przekonany do jej pomysłu. Zrozpaczona Egle zwraca się o pomoc do królowej. Adelajda niezwłocznie zarządza poszukiwania jej córki, Audre i Gabiji. Tymczasem biskup Jan Grot otrzymuje list od papieża z gratulacjami wypracowania pokoju z Krzyżakami. Jest rozzłoszczony, bowiem niemal nikt tak, jak on, pragnie wojny z Zakonem Krzyżackim. Ofiarowuje relikwiarz z kością św. Wojciecha królowej Elżbiecie. W rozmowie z duchownym władczyni wyznaje, że Ludwik nie poprze Kazimierza w wojnie z Krzyżakami. Królowa Adelajda bezskutecznie próbuje zaprzyjaźnić się z siostrą męża. Elżbieta jednak stwierdza, że Adelajda jest nieprzydatna, a jej jedynym zadaniem jest urodzenie syna. Słowa te wielce ranią młodą królową. Relacje pomiędzy kobietami stają się coraz bardziej napięte. Adelajda stara się to jakoś naprawić, dumna Elżbieta nie szczędzi jej jednak cierpkich słów, które mocno dotykają delikatną królową. Elżbieta pociesza siostrzenicę przed ślubem. Chce też ufundować nagrobek dla ojca. Adelajda zwierza się Katarzynie. Królowa namawia męża, by nagrobek jego ojca wykonał artysta z Hesji. Kazimierz zgadza się. Adelajda cierpi, bowiem w dalszym ciągu nie może zajść w ciążę. Pragnie nie tylko spełnić obowiązek i dać mężowi dziedzica, ale i mieć dziecko, które mogłaby kochać. Mimo wątpliwości zgadza się na metody lecznicze Eliasza. Henryk Żagański oblega Głogów. W Świdnicy ludzie obawiają się wojny. Kazimierz postanawia zaatakować Wschowę. Pogarszają się relacje między królem i królową. Zrozpaczona Adelajda czuje się osamotniona i opuszczona. Podczaszy Idzi opowiada jej, że życie królowej Anny u boku króla również było trudne. Wyznaje jej również skrywany od lat sekret związany z królową Anną. Adelajda przyrzeka mu, że nikomu go nie zdradzi. Dziękuje mu za szczerość. Jego wyznanie dało jej siłę. Na Wawel wracają Niemierza i Cudka. Królową cieszą słowa Cudki na temat poprawiającego się stanu Jolenty. Cudka zamartwia się. Niemierza chce znowu wysłać przybraną córkę do klasztoru. Po rozmowie z Eliaszem rozumie jednak, że jedynie Bóg może ją tam powołać. Cudka jest szczęśliwa. Kazimierz prowadzi rozmowy z Krzyżakami w sprawie pokoju. Sprawa staje pod znakiem zapytania. Królowej Adelajdzie udaje się udobruchać Jakuba z Biskupic, wysłannika z Malborka przez recytację wiersza w języku niemieckim. Gdy Gabija dowiaduje się, że jej ukochany wójt Mikołaj ma żonę, którą przed nią ukrywa, nie chce go znać. Wójt chce uzyskać przebaczenie. Wiadomość o śmierci żony wydaje się mu rozwiązaniem problemów. Gabija jednak czuje się upokorzona. Chce o nim zapomnieć, wciąż go jednak kocha. Dostaje od Meli miksturę. Zamiast kilku kropli wypija całą butelkę. Traci przytomność i uderza głową w konar. Traci pamięć. Pomaga jej karczmarz Samuel, który uważa, że za wypadkiem stoi królowa. Wójt przyrzeka, że znajdzie winnego. Adelajda prosi Niemierzę, by został ochmistrzem aż Gabija odzyska pamięć. Karl przeprowadza operację. Relacje pomiędzy królewną Elżbietą a Adelajdą ulegają pogorszeniu. Królewna ostrzega macochę przed kamieniarzem Kunadem, Nadchodzi moment pożegnania. Adelajda wysyła z Elżbietką Katarzynę zamiast Cudki, a także Maćka. Królewna opuszcza Wawel. Ochmistrzyni powoli zdrowieje i odzyskuje wspomnienia, szczególnie dzięki królewnie Kunegundzie i wójtowi. Kunegunda bardzo tęskni za siostrą. Po pokonaniu oporu możnych dzięki m.in. staraniom księcia Bogusława, w Kaliszu zostaje zawarty pokój wieczysty z Krzyżakami. Pomorze przekazane zostaje im w wieczystą jałmużnę. Na pokój nie zgadza się biskup Grot. Nie przekonują go słowa arcybiskupa Bogorii. Królewna Elżbietka wychodzi za mąż za księcia Bogusława. Jest pełna obaw, chce namówić męża do złożenia ślubów czystości, jednak po gniewie ojca zmienia zdanie. Z żalem wspomina zmarłą matkę. Jest wdzięczna Katarzynie za wsparcie. Pilecka przed ślubem daje jej wisiorek z krzyżem, który dostała od jej babki, królowej Jadwigi Kaliskiej. Strona polska i krzyżacka wymieniają listy pokojowe. Kazimierz z wojskami rusza na Wschowę. Szybko zdobywają miasto. Muszą bronić się jednak przed akcjami odwetowymi. Królowa Adelajda ma żal do męża za tak długą nieobecność. Martwi się, że nie urodzi mu syna. Tymczasem w Świdnicy okazuje się, że księżna Agnieszka jest brzemienna. Bolko jest pewny, że urodzi się mu syn, który będzie mógł zawalczyć o koronę Polski.

W 1344 dochodzi do konfliktu pomiędzy królową a Kundzią. Królewna widziała bowiem, jak Jutta pozowała Kunadowi. Adelajda w złości wykrzyczała pasierbicy, że mogła sprowadzić cały swój dwór i nie pozwolić zostać na zamku Litwinkom Egle i Gabii, które uważa za dzikuski. Gdy znajduje jednak portret Jutty, wyrzuca ją z dworu. Dwórka jest załamana. Prosi o pomoc królewnę. Kunegunda wstawia się za nią u królowej. Jutta zostaje. Adelajda swoją złość wyładowuje na Karlu, któremu zarzuca, że nie potrafi jej wyleczyć z bezpłodności. Medyk pakuje się. Jagna wyznaje mu miłość pocałunkiem. Królowa słabnie. Eliasz przestrzega ją przed nazbyt emocjonalnym podejściem. Ostrzega ją również przed Kunadem, który może zechcieć wykorzystać dobre serce królowej. Adelajda daje Karlowi czas do Bożego Narodzenia. W Świdnicy dochodzi do tragedii. Księżna Agnieszka traci przytomność i traci dziecko. Bolko jest załamany. Wysyła brata na front. Książę Henryk ginie w bitwie pod Oleśnicą. Guncel, aby przekonać Przybysława, że jest godny poślubić Helenę próbuje przyczynić się do zawarcia przymierza między królem a księciem. Działania wojenne cichną. Na Święta Bożego Narodzenia na Wawel przybywają Agnieszka i Bolko. Kazimierz jest szczęśliwy z tej wizyty, odwrotnie, niż siostrzeniec. Bolko obwinia wuja o śmierć brata. Król jest załamany brakiem potomka. Grot sugeruje, że potrzeba większego uczucia. Relacje pomiędzy Kazimierzem a Adelajdą ulegają poprawie. Guncel i Ligęza wracają z misji poselskiej. Kazimierz mówi córce, że zostanie żoną cesarskiego syna. Prosi żonę o opiekę nad Kundzią. Zazdrosna o urodę i wdzięk pasierbicy, królowa w okrutny sposób poniża królewnę i insynuuje, że syn cesarza na pewno nie zechce jej poślubić. Tymczasem królewna olśniewa przybyłego cesarskiego posła swoją urodą. Mela zostaje pojmana. Gabija, która odzyskała już pamięć chce się z nią pojednać, okazuje się to jednak niemożliwe. Mela oślepia i dusi swym łańcuchem więziennym strażnika, ucieka i atakuje ochmistrzynię. Zostaje skazana na śmierć.

Rok 1345. Kazimierz od trzech miesięcy oczekuje na cesarza. Królewna Kunegunda oczekuje spotkania z przyszłym mężem. Na polecenie króla porwany i uwięziony zostaje czeski królewicz Karol. Bolko jest wściekły. Obawia się, że przez nierozsądne działania Kazimierza może wybuchnąć wojna. Nieoczekiwanie Karol Luksemburski ucieka z niewoli. Król jest pewien, że na Wawelu jest szpieg. Okazuje się nim podczaszy Idzi, który próbuje wykonać zadanie otrucia królewny Kunegundy. Truciznę wypija jednak dwórka Oda. Zapada w śpiączkę. Medycy orzekają, że wypiła truciznę. Na zamku wybucha panika. Wszyscy boją się truciciela. Po wybudzeniu się Oda wyznaje, kto podał jej zatrute wino. Kazimierz zamierza bezwzględnie ukarać Idziego. Królowa Adelajda radzi mu jednak, by spróbował wykorzystać go, gdyż może on doprowadzić go do innych szpiegów. Podczaszy wyznaje, że Czesi chcą nie dopuścić do ślubu królewny z Ludwigiem Wittelsbachiem. Okłamuje szpiegów, że królewna umiera. Kazimierz chce zmylić wroga i zaatakować od innej strony. Wojna polsko-czeska wydaje się przesądzona. Wojska czeskie ruszają na księstwo świdnickie. Bolko za wszelką cenę chce zawrócić orszak Agnieszki. Księżna jednak nie słucha Guncela i wraca na zamek, ku złości męża. Twierdzi jednak, że nie mogłaby go opuścić w tak dramatycznych chwilach. Rozpoczyna się oblężenie Świdnicy. Płoną jej przedmieścia. Agnieszka żarliwie modli się o pokój. Okazuje się nieocenionym wsparciem dla męża. Kazimierz szykuje się do wymarszu wojsk. Czeka jednak na wsparcie Wittelsnbachów, którzy wciąż jedynie piszą o posagu królewny, natomiast nie wspominają o pomocy podczas wojny. Bolko wraz z najlepszymi siłami zbrojnymi jakie posiada wyrusza na front. Wysyła również Guncela. Królestwo Węgierskie wraz z królem Ludwikiem Andegaweńskim i jego matką Elżbietą, gotowe jest do udzielenia Polsce pomocy. Kazimierz wyrusza na wojnę. Adelajda wraz z Eliaszem żarliwie modlą się w kaplicy o zakończenie działań wojennych i zdrowie króla. Kunegunda jest przerażona, boi się zamachu. Odmawia jedzenia i picia. Gabija przygotowuje jej posag. Helena wychodzi za mąż za Guncela. Służka Weronika jest zazdrosna. Niespodziewanie na Wawel przybywa książę Warcisław, brat Bogusława z wiadomością o ciąży królewny Elżbiety, która przesyła podarek. Królowa jest zazdrosna o błogosławiony stan pasierbicy. Mimo wojny, Kazimierz zdradza Adelajdę z nieznaną kobietą na Śląsku. Kunegunda ma koszmary o śmierci ojca. Modli się o jego bezpieczny powrót. Na zamek dociera jej narzeczony, Ludwig, syn cesarza. Nie szczędzi komplementów zarówno królewnie, jak i królowej. Kunegunda zakochuje się w nim od pierwszego wejrzenia i marzy o ślubie. Karci ją królowa, mówiąc, że to nie przystoi tak zabiegać o względy mężczyzny. Ludwig, nie myśląc o trwającej wojnie, ani o sojuszu, obsypuje prezentami narzeczoną. Daje jej m.in. konia, papużki i małpkę. Adelajda oznajmia Gabiji, że wyruszy z królewną do Bawarii. Litwinka prosi ją o zmianę decyzji. Adelajda podważa jej oddanie królewnie. Wójt próbuje pomóc ukochanej, później postanawia, że wyruszy w świat razem z nią. Czesi ruszają w stronę Krakowa. Król wraz z wojskiem jak najprędzej musi wracać na Wawel. Wójt z Maćkiem przygotowują się do zamknięcia stolicy Królestwa. Wkrótce rozpoczyna się oblężenie Krakowa. Kazimierz wyzywa króla Czech Jana Luksemburskiego na pojedynek. On jednak wyśmiewa go, widząc brak wojsk Wittelsbachów. Królewna Kunegunda wychodzi za mąż za Ludwiga Wittelsbacha. Na Wawel wraca Jolenta, w której zakochuje się cesarski rycerz Hasso Wedel. Oświadcza się jej, a później pojedynkuje z Niemierzą, który i tak nie zgadza się na ślub. Przekonuje go jednak Ludwig. Syn cesarza wyjeżdża niespodziewanie z Krakowa, gdyż nie otrzymał całego posagu. Kazimierz odmówił mu tego wobec niewywiązania się go z sojuszu. Królewna Kunegunda wręcza macosze szkatułkę, która należała do jej matki. Wzruszona królowa Adelajda, odczuwająca silne wyrzuty sumienia, uważa, że jedynie szczera spowiedź może jej pomóc. Ku jej zdziwieniu Eliasz, któremu się spowiada, nie potępia jej czynów, co daje jej siłę. Uradowana z otrzymanego rozgrzeszenia królowa pragnie zobaczyć się z mężem. Niespodziewanie przyłapuje go na zdradzie. Od tej pory męczą ją koszmary senne o licznych zdradach, jakich dopuszcza się król, a także o tym, że zamyka ją w wieży. Adelajda prosi o pomoc Katarzynę. Pilecka odkrywa, że nową kochanką Kazimierza jest Małgorzata, żona Pełki. Ukrywa jednak to przed delikatną królową, a niemoralną i nielojalną dwórkę ostrzega przed konsekwencjami. Kazimierz ostatecznie skazuje Idziego na tortury i śmierć, po przebytej z nim rozmowie. Po trzech miesiącach rozpaczy za mężem, który nagle zniknął, Kunegunda próbuje wziąć sprawy w swoje ręce i dowiedzieć się, ile pieniędzy zostało wypłaconych Ludwigowi. Adelajdę męczą ciągłe żale królewny. Królowa dowiaduje się także prawdy o królu i Małgorzacie. Grozi dwórce, że wyjawi prawdę jej mężowi. Niespodziewanie na Wawel dociera wieść o tragicznej śmierci syna królowej Elżbiety, królewicza Andrzeja. Zrozpaczona węgierska królowa obwinia o śmierć syna jego żonę, królową Neapolu Joannę. Na Wawel wraca mich Wojciech, dawny spowiednik królowej Anny. Adelajda próbuje dowiedzieć się, czy Kazimierz zdradzał również swoją pierwszą żonę. Zadaje Wojciechowi liczne pytania.

Rok 1347. Po powrocie z Awinionu w towarzystwie legata papieskiego biskup Grot znów wdaje się w spór z Kazimierzem, za co karci go arcybiskup Bogoria. Kazimierz odbywa rozmowę z legatem, który słyszał od Grota o łamaniu przez króla prawa, nieprzyzwoitym zachowaniu i sporze z królową. Królowa Adelajda w dalszym ciągu nie może zajść w ciążę, a królewna Kunegunda zamieszkać wraz se swym mężem. Dużym wsparciem jest dla nich brat Wojciech. Wójt oświadcza się Gabii. Przeciwna temu związkowi jest mieszczka Regina, która zaczyna intrygować. Adelajda jest zrozpaczona, wciąż nie może zapomnieć o zdradach Kazimierza, a zamek aż huczy od plotek. Wojciech rozmawia o tym z królem. Kazimierz oznajmia, że od żony woli inną, ale że jest skłonny przeprosić królową. Gdy jednak Adelajda wspomina imię jego kochanki Małgorzaty, król opuszcza jej komnatę, zostawiając zapłakaną i roztrzęsioną królową. Kazimierz skarży się na Grota. Niespodziewanie Wojciech przynosi wieść o pogarszającym się stanie duchownego. Biskup Jan Grot jest umierający. Czuwa przy nim Eliasz, królewna a także jego siostrzeniec Paszek. Kazimierz prosi Grota o przebaczenie. Znajduje również listy, które biskup chciał wysłać do papieża, z których wynika, że odwołał on wszystkie ekskomuniki i poparł działania króla. Wszyscy oczekują na przyjazd arcybiskupa Bogorii z ostatnim sakramentem. Grot błogosławi królewnę Kunegundę. Prosi również króla, by ten poskromił Czechów za współpracę z Krzyżakami. Sam zaś chce zostać pochowany z mieczem brata, którego zabili Krzyżacy. Biskup odchodzi. Kazimierz chce, by jak najszybciej wybrać nowego biskupa.

Rok 1348. Do Budy powraca król Ludwik z Neapolu. Królowa Elżbieta jest uradowana, widząc syna. Radość sprawia jej również fakt, że Ludwik przywiózł z sobą małego księcia Karola Mertela, syna nieżyjącego Andrzeja. Księżniczka Anna Świdnicka pod opieką dwórki Ilzy przybywa do Budy, by zamieszkać w zamku królewskim ciotki swojego ojca, królowej Elżbiety. Księżna Agnieszka tęskni za bratanicą, która stała się dla niej bliska jak córka. Namawia Bolka, by wybrali się do Budy. Uradowana z kołysania wnuka, Elżbieta nakazuje służkom zająć się Anną, której nie chce przyjąć. Księżniczka zaczyna płakać i oświadcza, że chce wracać do domu. Ludwik namawia matkę do spotkania z dziewczynką. Królowa jednak stwierdza, że przyda się jej nauka cierpliwości i czekania. Gdy dochodzi wreszcie do spotkania, Anna jest zmieszana. Elżbieta zarzuca Ludwikowi, że nie wtrącił do lochu Joanny. Nie wystarcza jej, że uwięzieni zostali jej krewni. Na Wawel dociera nowy biskup krakowski. Kazimierz cieszy się z wyboru Szyrzyka, który jego zdaniem jest mniej konfliktowy od Grota. Okazuje się jednak, że Szyrzyk zmarł na dżumę w Awinionie, a Bodzęcie udało się przekonać papieża do swojej nominacji. Król wpada w gniew. Grozi, że nie uzna Bodzęty jako nowego biskupa. Wkrótce pomiędzy nimi dochodzi do pierwszych zatargów. Na Wawel przybywa Olgierd, jako wielki książę litewski. Razem z Kazimierzem ustalają, że muszą zachować sojusz, mimo wojny polsko-litewskiej. Olgierd rozmawia z Kunegundą przy grobie jej matki. Królewna prosi wuja o pomoc. Nieoczekiwanie do Budy dociera wieść o przyjeździe Olgierda. Niespodziewanie książę Karol dostaje gorączki i umiera. Cały dwór węgierski pogrąża się w żałobie. Elżbieta jest zrozpaczona. Straciła już trzech synów, a teraz jeszcze wnuka. Dużym wsparciem okazuje się być dla niej Olgierd. W Namysłowie zawarty zostaje pokój, kończący wojnę polsko-czeską. Bodzęta krytykuje ten krok. Niezmiernie cieszy go fakt o romansie króla. Zaczyna szantażować Kazimierza. W jego sporze z Adelajdą, staje po stronie królowej. Kazimierz planuje atak na Ruś, do której pretensje rości sobie jednak król Ludwik Węgierski. Elżbieta przekonuje syna, by nie wchodził w konflikt z wujem. Kazimierz prowadzi rozmowy z synem chana Złota Orda Dżany Beg , Berdi Beg i Tatarami. Królowa Adelajda czuje się niepotrzebna na zamku.

W 1349 roku Kazimierz powraca do Krakowa po zwycięskiej wyprawie na Ruś. Królowa Adelajda oczekuje na powrót męża. Ze smutkiem jednak wyznaje, że nawet, gdyby przyozdobiła się w najpiękniejsze klejnoty i tak jest niemiła mężowi, w odróżnieniu od jego licznych kochanek. Kazimierz próbuje zakończyć romans z Małgorzatą, choć stwierdza, że Adelajda nie jest mu miła. Królowa z żalem stwierdza, że już od dawna nikt nie traktuje jej jak królowej. Na zamek docierają również wieści o licznych zdradach, jakich dopuścił się Kazimierz w Czchowie. Adelajda jest załamana. W Budzie królowa Elżbieta odkrywa, że brat kazał szpiegować ją i jej syna, Ludwika. Wysyła na Wawel swojego informatora. Król Ludwik jest niepocieszony. W Europie głośno o wyprawach jego wuja, a o zwycięstwie w Neapolu nikt już nie pamięta. Młody władca postanawia zachowywać się jak król. Decyduje o wyjeździe młodszego brata, królewicza Stefana do Sepos. Elżbieta jest zrozpaczona. Księżniczka Anna pilnie uczy się historii. Konflikt króla Kazimierza z biskupem Bodzętą przybiera na sile. Biskup wysyła wikariusza Marcina Baryczkę na naradę królewską, by przekazał on królowi, jak negatywne zdanie ma papież o jego nieprzyzwoitym zachowaniu. Za wytknięcie błędów, rozjuszony król nakazuje pozbyć się niewygodnego duchownego. Z polecenia Kazimierza, ksiądz Baryczka zostaje zamordowany przez utopienie w Wiśle. W tym samym czasie Gabija i były wójt oczekują w kościele na wikarego, by udzielił im ślubu. Z powodu jego zaginięcia, ślubu udziela im brat Wojciech.

Rok 1350. Na zamku nie cichną rozmowy na temat morderstwa księdza Baryczki. Wzmaga się gniew przeciwko królowi. Na Wawel przybywa arcybiskup Bogoria, prowadząc dochodzenie w sprawie morderstwa księdza Baryczki. Królowa i Kunegunda obawiają się, że Kazimierza w końcu dosięgnie sprawiedliwość za liczne zbrodnie, jakich się dopuścił. Eliasz przekonuje je, że nawet najcięższy grzech można odkupić. Dwórka Oda okazuje się szpiegować na Wawelu dla Czechów. Na Wawel dociera Marcin z Rajska, zaufany człowiek królowej Elżbiety, by wesprzeć Kazimierza. Królowa Adelajda jest coraz bardziej załamana swoją sytuacją. Kazimierz w ramach pokuty za śmierć Baryczki planuje budowę kościołów, postanawia również przynajmniej spróbować nie okazywać niechęci żonie. Wspólnie uczestniczą w nabożeństwie i przyjmują komunię. Król znowu zaczyna odwiedzać ją w komnacie. Elżbieta i Ludwik chcą wydać Annę za mąż. Kandydata zaakceptować musi jednak Bolko, będący opiekunem bratanicy. Księżniczka tęskni za Świdnicą. Wkrótce księżna Agnieszka i Bolko przybywają do Budy, by odwiedzić bratanicę księcia - Annę. Księżna jest wzruszona. Razem z Bolkiem prowadzą rozmowy z królową Elżbietą i Ludwikiem. Od tego zależy los ich księstwa. Tymczasem do Krakowa przybywa król Ludwik, by prowadzić rozmowy z wujem, Kazimierzem.

W 1351 roku król Ludwik ponownie przybywa na Wawel. Prowadzi rozmowy z wujem, królem Kazimierzem. Polska i Węgry chcą wspólnie poprowadzić kolejną wyprawę na Ruś. Król węgierski początkowo nie jest zdecydowany, przypomina również, że gdy wuj nie będzie miał męskiego potomka, to on odziedziczy koronę. Gdyby zaś stało się inaczej, będzie miał prawo do wykupu Rusi. Kazimierz rywalizuje z siostrzeńcem. Niemierza i Pełka dostają się do litewskiej niewoli u księcia Kiejstuta Giedyminowica. Cudka jest przerażona. Pociesza ją Małgorzata. Kiejstut każe poćwiartowane ciała rycerzy wysłać Kazimierzowi. Król dociera do Olgierda. Walki nie ustają. Kazimierz zapada na ciężką chorobę w Lublinie. Ludwik próbuje obwołać się władcą dwóch królestw i wymusza na możnowładcach przysięgę wierności. Nie składa jej jedynie Jasiek, który wiernie trwa przy Kazimierzu. Królowa Adelajda chce natychmiast pakować kufry i ruszać do męża. Powstrzymują ją jednak doradcy. Szafraniec doradza jej, by utrzymywała chorobę męża w tajemnicy. Bodzęta twierdzi, że jest to dobry czas, by pokazała, jak wielką jest królową. Adelajda organizuje wielkie święto w dniu Narodzenia Najświętszej Marii Panny, na co oburza się część dworzan. Uroczystość upamiętnia poległych rycerzy, Pełkę i Niemierzę. Dodaje wszystkim otuchy. Wkrótce Adelajda otrzymuje serdeczne podziękowania od mieszkańców Krakowa. Podczas nieobecności męża może się wykazać. Małgorzata i Cudka cierpią po stracie mężów. Wkrótce z Pomorza dociera goniec z wieścią, że królewna Elżbieta urodziła syna, Kaźka. Wiadomość o wnuku przywraca króla do zdrowia. Ludwik popada w panikę. Kazimierz powraca do Krakowa. Wkrótce odzyskuje zdrowie. Czule zajmują się nim Adelajda i Kunegunda. Kazimierz przeprasza żonę za całe zło, jakie jej uczynił i gratuluje, jak wspaniale rządziła podczas jego choroby. Odnawia się uczucia pomiędzy Kazimierzem i Cudką. Wkrótce okazuje się, że młoda wdowa jest w ciąży. Helena gości Jakuba z Biskupic i jego giermka. Okazuje się, że towarzysz Krzyżaka jest jej przyrodnim bratem. Mężczyzna porywa brzemienną siostrę. Guncel i Przybysław pogrążają się w żałobie, myśląc, że Helena zginęła. W Budzie królowa Elżbieta zadręcza się. Drży o życie Ludwika, a swoją frustrację wyładowuje na doradcach i księżniczce Annie. Ludwikowi udaje się zdobyć Ruś. Po rozmowie z wujem, powraca na Węgry, zostawiając na Wawelu swojego informatora.

1352. Widoczna ciąża Cudki staje się tematem dworskich plotek. Katarzyna podejrzewa, że dziecko, które nosi kobieta, nie jest zmarłego Niemierzy, ale króla. Królowa Adelajda jest załamana. Pomimo upływu lat wciąż nie może zajść w ciążę. Sprawy nie ułatwia świadomość, że jej mężowi syna może urodzić kochanka. Kazimierz chce anulować układy z Węgrami i uczynić swym następcą wnuka, Kaźka. Królowa Elżbieta jest zdumiona takim obrotem spraw, bowiem, to jej syn Ludwik miał zasiąść na polskim tronie. W Wielkopolsce zawiązana zostaje konfederacja pod przewodnictwem brata Heleny, Macieja Borkowica. Podczas wymiany zdań z Maciejem, Beniamin upada i ginie. Guncel wraz z Borkowicem uciekają. Spytek wyjeżdża na rozmowy z Tatarami. Syn Chana nakazuje obciąć mu język, który przekazany zostaje królowi. Kazimierz chce wykupić druha z niewoli. Katarzyna zadręcza się. Królowa oddaje swe klejnoty, by uratować jej męża. Cudka spowiada się Wojciechowi i wyznaje, że nosi dziecko króla. Spytek powraca na Wawel. Audre przypadkiem spotyka w karczmie Bogdana, który, jak się okazuje, przybył do Krakowa z polecenia węgierskiej królowej. Cudka rodzi bliźnięta, którym nadaje imiona zmarłego męża i ojca: Pełka i Niemierza. Ich ojcem chrzestnym zostaje król, co wstrząsa Adelajdą. Kazimierz nie zaprzecza, że jest ojcem dzieci Cudki. Królowa jest wściekła. Spytek w drodze do Melsztyna umiera. Król Ludwik powraca do Budy. Wita go matka, Elżbieta. Ludwik chce, by opuściła dwór i przeniosła się do klasztoru. Elżbieta udowadnia jednak swoją mądrość. Wkrótce dochodzą do porozumienia. Elżbieta nakazuje Paszkowi opuszczenie Budy, oskarżając go o uchybienie Annie. Kazimierz wydaje rozkaz pojmania i zabicia Macieja Borkowica bez sądu. Bogdan zabija Błażeja, który odkrył jego sekret. Agnieszka i Bolko przybywają do Budy. Trwają przygotowania do ślubu Anny z królem czeskim, Karolem. Księżniczka boi się ślubu z prawie czterdziestoletnim mężczyzną. Agnieszka jest pełna obaw. Na Wawelu odbywa się ślub Jutty i Jana Jury. Bogdan dokonuje zamachu na króla. Na pomoc rusza Jasiek. Wzburzony Kazimierz natychmiast wyrusza na Węgry, dowiedzieć się, kto chciał go zabić. Przed wyjazdem oświadcza Adelajdzie, że ich małżeństwo się skończyło. Królowa popada w rozpacz. Chce opuścić Wawel.

1353. W Budzie odbywa się ślub króla Karola Luksemburskiego z księżniczką Anną. Małżeństwo potwierdza noc poślubna. Kazimierzowi w głowie zawraca czeska mieszczka Krystyna Rokiczana, która przybyła z dworem Karola. Ludwik próbuje ich połączyć. Kazimierz prowadzi rozmowy z Karolem. Do Budy dociera Guncel, po tym jak nie zastał Bolka w Świdnicy. Prosi go o wstawiennictwo u Kazimierza, by król pomógł pomścić Helenę. Ma jednak przeczucie, że żona żyje. Krystyna obiecuje szpiegować dla Ludwika. Ma być również szpiegiem Karola. Adelajda musi podjąć decyzję co do losu schwytanego Bogdana, ale nie chce tego robić. Audre nie może uwierzyć w winę ukochanego.

W 1355 roku Kazimierz oświadcza królowej Adelajdzie, że już niedługo uzyska zgodę na rozwód. Władczyni na skutek przebytych dramatycznych wydarzeń ociera się o szaleństwo. Zrozpaczona próbuje popełnić samobójstwo, jednak ratują ją dwórki. Król nakazuje jej wyjazd do Żarnowca. Wkrótce dostaje zaproszenie do Pragi. W przymusowej podróży do żarnowieckiej twierdzy, królowej towarzyszą Oda i Ligęza. Adelajda nie może pogodzić się z utratą korony, wciąż uważa się za królową Polski. Tymczasem Kazimierz po dotarciu do Pragi nakazuje druhom odnaleźć Krystynę, która zawróciła mu w głowie. Suchywilk podejrzewa, że kobieta może być szpiegiem. Król jest jednak zbyt zafascynowany Czeszką, by w to uwierzyć. Gdy odnajduje Krystynę, zabiera ją z sobą do Budy, lecz nakazuje jej się ukrywać. W zamku nie zastaje Elżbiety ani Ludwika. Wszyscy wyruszyli do Rzymu na koronację cesarską królowej Anny Świdnickiej i Karola. Po spędzeniu z kochanką nocy, Kazimierz nie posiada się ze szczęścia. Tymczasem marszałek Szafraniec odwiedza na wygnaniu Adelajdę. Ku jego zdumieniu, stan królowej znacznie się poprawił. Adelajda odnalazła w Żarnowcu spokój i poświęciła się swej pasji do sztuki. Kazimierz zabiera Krystynę do Krakowa i oddaje jej komnatę żony. Krystyna bowiem żąda ślubu, nie chce być jedną z wielu kochanek Kazimierza. Król przyrzeka, że zrobi wszystko, by unieważnić małżeństwo z Adelajdą i poślubić nową wybrankę.

1356. Ponieważ Kazimierzowi nie udało się uzyskać zgody na zerwanie węzła małżeńskiego z Adelajdą, decyduje się na popełnienie bigamii. Nielegalnego ślubu udziela młodej parze opat tyniecki. Krystyna uważa się za królową Polski, choć w rzeczywistości prawowitą władczynią pozostaje uwięziona w Żarnowcu Adelajda. Królowa postanawia walczyć o swe prawa do końca. Dokonała się w niej przemiana. Stała się silna i niezłomna. Wysyła list do papieża, informując go o grzechu jakiego dopuścił się jej mąż. Papież nakazuje królowi przywrócić królową na Wawel i oddalić Krystynę. Kazimierz jednak nie zamierza tego robić. Nie zauważa nawet tego, że jego ukochana jest szpiegiem Karola Luksemburskiego i donosi mu o wszystkim, co dzieje się na Wawelu. Uwięzienie prawowitej małżonki i królowej Polski odbija się echem w całej Europie. Decyzja Kazimierza komplikuje sytuację całej dynastii. Wkrótce Adelajda powraca do Hesji, a Kazimierz odbiera jej ziemie w Polsce. Królewna Kunegunda po jedenastu latach od ślubu, wyjeżdża do męża.

W roku 1357 królewna Kunegunda umiera w Niemczech, zaś w 1361 jej starsza siostra - królewna Elżbieta. Kazimierz jest załamany śmiercią córek. Sprowadza na Wawel swoje wnuki, dzieci Elżbiety: księcia Kaźka i księżniczkę Elżbietę Pomorską. Kaźka chce uczynić swym następcą na polskim tronie, zaś wnuczkę wydać za znaczącego monarchę. Wkrótce król nawiązuje romans z Żydówką Esterką i odprawia Krystynę. Przebywająca w Hesji królowa Adelajda nie ustępuje w walce o swe prawa i wciąż śle listy do papieża. Z Kassel udaje się również do Budy, by prosić Elżbietę Łokietkównę o wstawiennictwo u jej brata, jednak bezskutecznie. Królowa powraca do Hesji ponownie.

W 1363 roku odbywa się zjazd w Krakowie. Przybywają m.in.: Król Ludwik Węgierski wraz z matką, Elżbietą Łokietkówną, owdowiały po śmierci Anny Świdnickiej, cesarz Karol i Ludwig Rzymianin, mąż zmarłej królewny Kunegundy. Przy tej okazji dochodzi do zawarcia na zamku krakowskim ślubu księżniczki Elżbiety Pomorskiej z Karolem. W 1364 monarchowie zaproszeni zostają na ucztę u Wierzynka. Wkrótce król Kazimierz zakłada w Krakowie Akademię Krakowską.

W 1365 Kazimierz bierze ślub z księżniczką żagańską Jadwigą. W ciągu krótkiego małżeństwa, młoda królowa rodzi trzy córeczki, którym król nadaje imiona po pierwszej żonie, matce i młodszej córce: Anna, Jadwiga i Kunegunda. Królewna Kunegunda wkrótce jednak umiera, co jest wielkim ciosem dla króla. Starzejący się monarcha wciąż liczy na to, że żona da mu upragnionego syna. W 1366 umiera biskup krakowski Bodzęta, zaś w 1368 roku książę Bolko. Po jego śmierci księstwem świdnicko-jaworskim samodzielnie włada żona - księżna Agnieszka Habsburżanka.

1370 Na skutek nieszczęśliwego upadku z konia podczas polowania, król Kazimierz umiera. W testamencie swym następcą czyni wnuka - Kaźka Słupskiego, wspomina swą żonę Jadwigę Żagańską i ich dwie żyjące córki, a także m.in. nieślubnych synów. [16]

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Rodzina królewska[edytuj | edytuj kod]

Aktor[17] Rola Opis Seria
- Święta Królowa Jadwiga Andegaweńska Król Polski z dynastii Andegawenów. Córka Ludwika Węgierskiego i Elżbiety Bośniaczki. Wnuczka Elżbiety Łokietkówny i prawnuczka Władysława Łokietka. 3
Mateusz Król Król Kazimierz III Wielki Ostatni król Polski z dynastii Piastów 1
Andrzej Hausner 2
Aleksandra Przesław Królowa Adelajda Heska Druga żona Kazimierza Wielkiego, królowa Polski 2
Marta Bryła Królowa Aldona Anna Giedyminówna Pierwsza żona Kazimierza Wielkiego. Księżniczka litewska i królowa Polski 1
Aleksandra Nowosadko Królowa Jadwiga Żagańska Czwarta żona Kazimierza Wielkiego, królowa Polski 2
Halina Łabonarska Królowa Matka Jadwiga Kaliska Królowa Polski, matka Kazimierza Wielkiego, żona Władysława Łokietka 1
Katarzyna Czapla Królowa Elżbieta Łokietkówna Siostra Kazimierza Wielkiego i matka Ludwika Węgierskiego. Babcia Jadwigi Andegaweńskiej. Królowa Węgier 1-2
Wiesław Wójcik Król Władysław I Łokietek Król Polski, ojciec Kazimierza Wielkiego i pradziadek Jadwigi Andegaweńskiej. 1
Marta Wiśniewska Królewna Elżbieta Kazimierzówna Córka Kazimierza Wielkiego i Aldony Anny. Królewna polska i księżna pomorska. 2
Gabriela Świerczyńska 1
Julia Młynarczyk
Martyna Dudek Królewna Kunegunda Kazimierzówna Córka Kazimierza Wielkiego i Aldony Anny. Królewna polska i elektorowa brandenburska. 2
Emilia Rostek 1
Wiktoria Zembrzycka
Jan Hrynkiewicz Król Ludwik Węgierski Syn Elżbiety Łokietkówny i Karola Roberta. Ojciec Jadwigi Andegaweńskiej. Król Węgier. 2
Kamil Siegmund
Filip Pilarski
Filip Dziwiszek 1
Bartłomiej Zieliński Królewicz Andrzej Andegaweński Syn Elżbiety Łokietkówny i Karola Roberta. Królewicz węgierski i książę Kalabrii. 1
Wiktor Benicki 2
Królewicz Stefan Andegaweński Syn Elżbiety Łokietkówny i Karola Roberta. Królewicz węgierski. 1
Filip Dziwiszek 2
Anna Grycewicz Księżna Kunegunda Łokietkówna Siostra Kazimierza Wielkiego i matka Bolka Małego. Księżna świdnicka. 1
- Księżniczka Elżbieta Pomorska Wnuczka Kazimierza Wielkiego, córka Elżbiety Kazimierzówny. Księżniczka pomorska. Królowa Czech. 2
- Książę Kaźko Słupski Wnuk Kazimierza Wielkiego, syn Elżbiety Kazimierzówny. Książę pomorski. 2
Jan Krzysztof Szczygieł Król węgierski Karol Robert Mąż Elżbiety Łokietkówny i ojciec Ludwika Węgierskiego. Król Węgier. 1
Andrzej Popiel Książę Bolko II Mały Syn Kunegundy Łokietkówny. Książę świdnicko-jaworski. 1-2
Ewelina Pankowska Księżna Agnieszka Habsburżanka Żona Bolka II Małego. Księżna świdnicko-jaworska. 1-2
Michał Wolny Książę Henryk II Świdnicki Brat Bolka II Małego. Ojciec Anny Świdnickiej. Książę świdnicki. 2
Natalia Wolska Księżniczka Anna Świdnicka Córka Henryka II Świdnickiego. Wychowanka Bolka II Małego. 2
Julia Gawrysiuk
Bohdan Graczyk Wielki książę litewski Giedymin Ojciec Aldony Anny, Olgierda i Kiejstuta. Wielki książę Litwy. 1
Wojciech Żołądkowicz Książę Olgierd Giedyminowic Brat Aldony Anny. Książę litewski. 1-2
Jakub Mazurek Książę Kiejstut Giedyminowic Brat Aldony Anny. Książę litewski. 1-2
Dorota Kuduk Księżna Konstancja Świdnicka Córka Kunegundy Łokietkówny. Księżniczka świdnicka i księżna głogowska. 1
Ireneusz Pastuszak Książę Przemysł Sieradzki Bratanek Władysława Łokietka. Książę Sieradza. 1
Jan Wieczorkowski Książę Władysław Garbaty Bratanek Władysława Łokietka. 1
Przemysław Furdak Książę Henryk V Żelazny Ojciec Jadwigi Żagańskiej. Książę Żagania. 2
Marek Siudym Książę Henryk I Jaworski Stryj Bolka II Małego. Książę Jawora. 2
Adam Turczyk Książę Bogusław V Pomorski Mąż Elżbiety Kazimierzówny. Książę pomorski. 2
Piotr Jeleń Książę Ludwig VI Rzymianin Mąż Kunegundy Kazimierzówny. Elektor Brandenburgii. 2
Damian Kulec Książę Warcisław V Pomorski Brat Bogusława V Pomorskiego. Książę pomorski. 2
Jan Marczewski Cesarz Karol IV Luksemburski Mąż Anny Świdnickiej i Elżbiety Pomorskiej. Król Czech i cesarz rzymski. 1
Saniwoj Król 2
Król Jan Luksemburski Ojciec Karola IV Luksemburskiego. Król Czech. 1

Urzędnicy królewscy, szlachta, rycerze oraz związani z dworem[edytuj | edytuj kod]

Aktor[18] Rola Seria
Michalina Sosna Krystyna Rokiczana, nielegalna trzecia żona króla Kazimierza 2
Paulina Lasota Cudka, córka Pełki z Sieciechowa, żona Niemierzy z Gołczy i kochanka króla Kazimierza 1-2
Marcelina Chlebna 1
Anna Terpiłowska Esterka, kochanka króla Kazimierza 2
Sławomir Orzechowski Spycimir Leliwita, kasztelan krakowski 1-2
Tomasz Sapryk Kanclerz Zbigniew ze Szczyrzyca 1-2
Marcin Rogacewicz Jasiek z Melsztyna, rycerz Kazimierza i mąż Ofki 1-2
Robert Gonera biskup krakowski Jan Grot 1-2
Artur Dziurman biskup krakowski Jan Bodzęta 2
Agnieszka Mandat Katarzyna Pilecka, żona Spycimira Leliwity 1-2
Adam Bobik Mnich Wojciech, spowiednik królowej Aldony i Adelajdy 1-2
Wenanty Nosul Eliasz, mnich i medyk 1-2
Violetta Arlak Bożena Tęczyńska, dalsza kuzynka Jana Grota 1-2
Andrzej Deskur Arcybiskup Gnieźnieński Jarosław Bogoria 1-2
Krzysztof Wrona Pełka z Sieciechowa, kasztelan kaliski, ojciec Cudki i mąż Małgorzaty Tęczyńskiej 1-2
Piotr Gawron - Jedlikowski Niemierza z Gołczy, mąż Cudki, ochmistrz i poseł króla 1-2
Marcin Rudziński Arcybiskup Gnieźnieński Janisław 1
Piotr Ligienza Mikołaj Ligęza, podczaszy, marszałek dworu, doradca króla, syn Jana Ligęzy 1-2
Jacek Kopczyński Grzegorz Nekanda, marszałek dworu, narzeczony Bożeny Tęczyńskiej 1
Paweł Janyst Janusz Suchywilk, siostrzeniec Jarosława Bogorii, doradca Kazimierza 2
Miron Jagniewski Paszek, sekretarz i siostrzeniec Jana Grota, nauczyciel księżniczki Anny Świdnickiej 1-2
Paulina Kondrak Jagna, córka Spycimira Leliwity 1-2
Marianna Zydek Małgorzata, córka Bożeny Tęczyńskiej, żona Pełki z Sieciechowa i kochanka króla Kazimierza 1-2
Jan Dravnel Edmundas, rycerz Olgierda 1-2
Stanisław Zatłoka Biskup krakowski Nankier 1
Sławomir Holland Podczaszy Jan Ligęza, ojciec Mikołaja Ligęzy 1
Jakub Mróz Giovanni, nauczyciel tańca z Włoch, ukochany Jagny 1
Hubert Wróblewski Karl, medyk królowej Adelajdy, ukochany Jagny 2
Joanna Osyda Jolenta, nieślubna córka króla Kazimierza, żona rycerza Hasso Wedla 2
Blanka Wiatrowska 1
Tomasz Ciachorowski Herman, doradca króla Kazimierza 2
Marek Richter Oliwier Ratold, sędzia na dworze węgierskim, doradca królowej Elżbiety 2
Jerzy Światłoń Sędzia dworski Kiczold Hoberg 2
Bartosz Głogowski Nikel Bolz, ochmistrz w Świdnicy 2
Mateusz Mosiewicz Guncel Reibnitz, rycerz Bolka, mąż dwórki Heleny 2
Aleksander Mikołajczak burgrabia Kekelon Czirn 2
Łukasz Węgrzynowski Peter Zedlit, protoniusz w Świdnicy 2
Lech Mackiewicz Jan Mądrostka, sędzia 2
Mateusz Kmiecik Idzi, podczaszy 1-2
Wiktoria Wolańska Ofka, żona Jaśka z Melsztyna 1-2
Izabela Noszczyk Bogna, stryjna Ofki 1-2
Bartosz Adamczyk Krajczy Adam 2
Bartłomiej Cabaj Andrzej z Tęczyna, syn Bożeny Tęczyńskiej 2
Maciej Robakiewicz Adam z Książa 2
Mateusz Lisiecki-Waligórski Mikołaj z Biechowa 2
Maciej Grzybowski Władysław z Wilhelmowa 2
Ziemowit Wasielewski Podczaszy Zygfryd 2
Rafał Szałajko Wacław z Balic, udawany kuzyn Grzegorza Nekandy 2
Piotr Michalski Kunat, rzeźbiarz z Hesji 2
Wojciech Dmochowski Błażej z Rajska, kuzyn Marcina, szpieg króla Ludwika Węgierskiego 2
Jacek Ryś Maciej Borkowic, przywódca konfederacji wielkopolskiej, syn Przybysława, brat dwórki Heleny 2
Zbigniew Dziduch Beniamin Koldreb, członek konfederacji wielkopolskiej 2
Piotr Wiszniowski dworzanin Giedymina 1

Dwórki i służący[edytuj | edytuj kod]

Aktor[19] Rola Seria
Karina Seweryn Egle, dwórka Królowej Anny i Adelajdy 1-2
Agata Bykowska Gabija, kucharka litewska, ochmistrzyni, żona wójta krakowskiego Mikołaja 1-2
Karolina Kominek Oda, dwórka królowej Adelajdy 2
Hanna Wojak Jutta, dwórka królowej Adelajdy 2
Gabriela Chojecka Audre, córka Egle, podkuchenna 1-2
Miłosz Kwiecień Maciek z Bartnicy, psiarczyk, podłowczy, justycjariusz 1
Olaf Marchwicki
Maksymilian Michasiów 2
Ilona Korycka Dwórka Halszka, żona Mikołaja Ligęzy 1
Dagmara Bąk Dwórka Helena, żona Guncela 1-2
Zofia Schwinke Ilona, dwórka królowej Elżbiety 2
Renata Berger Stanisława, dwórka królowej Jadwigi 1
Aleksandra Ciejek Dwórka Manita 2
Monika Radziwon Służka Kachna 1-2
Helena Chorzelska Służka świdnicka Weronika Schwarz 1-2
Mikołaj Klimek Kunczko, sługa Bolka 2
Dominika Kryszczyńska Machna, siostrzenica kanclerza Zbigniewa, kochanka króla Kazimierza 1
Beata Chyczewska Klara Pukar, dwórka królowej Elżbiety 2
Monika Domowicz Anda, dwórka królowej Elżbiety 1-2
Karolina Szczepanowska Służka węgierska 2
Dagmara Brodziak Służka Femka 1-2
Dominika Buczek Służka węgierska Gizela 2
Małgorzata Regent Służka węgierska Rezeda 2
Magdalena Łamża Służka świdnicka Dorota 2
Mirosław Kupiec Kuchmistrz 1
Kordian Rekowski Radosław, przyjaciel Niemierzy z Gołczy 1
Robert Zawadzki Amadej, sługa królowej Elżbiety 1
Grzegorz Woś Sługa Śmil, służący króla Kazimierza 1-2
Paulina Masiak Ilza, dwórka księżnej Agnieszki i księżniczki Anny 2
Marcin Gaweł Kucharz Węgierski 1
Sebastian Perdek Dobiesław, sługa Katarzyny Pileckiej 1-2
Mirosław Jękot Kuchmistrz 1-2
Grzegorz Kowalczyk Stajenny Rafał 1-2
Ryszard Jabłoński Kucharz Wojtek 2
Krzysztof Pyziak Kucharz Jakusz 2
Kacper Lech Kuchcik Grzymek 1-2
Marcin Bubółka Kuchcik Miłek 1-2
Sylwia Skrzypczak Służka Ofki 2
Małgorzata Rytel Służka Jolenty 2
Mieszko Barglik Konrad, sługa Guncela 2
Marek Karpowicz Jaxa, strażnik 1-2
Krzysztof Chudzicki Boxa, strażnik 1-2
Arkadiusz Smoleński Giermek Jakuba z Biskupic 2
Igor Korus Młody strażnik 2

Inni bohaterowie[edytuj | edytuj kod]

Aktor[20] Rola Seria
Karolina Porcari Bella, była narzeczona Mikołaja Ligęzy 2
Karolina Piechota Przekupka Rozalia, żona Charcika, narzeczona Józefa 1
Bartłomiej Nowosielski Garncarz Józef, narzeczony Rozalii 1
Maurycy Popiel Arunas Szymon, dawna miłość królowej Anny, zakonnik 1
Zbigniew Waleryś Karczmarz Samuel 1-2
Aleksander Skowroński Kowal 2
Aleksandra Grzelak Barbara Dunin, rozbójniczka, ukochana Jaśka z Melsztyna 1
Wojciech Droszczyński Żebrak 2
Jasper Sołtysiewicz Gedko, przyjaciel Jaśka z Melsztyna 1
Karol Zakrzewski Witautas, kupiec litewski, krewny Gabiji 1-2
Łukasz Pawłowski Kupiec Filip 2
Mateusz Burdach Bogdan, sokolnik, krewny przekupki Rozalii, ukochany Audre 2
Jan Cięciara 1
Ludmiła Warzecha Babka 1
Maciej Mikołajczyk Stasiek z Wierzbina 1-2
Jan Franasowicz Minstrel 1
Wojciech Czerwiński Kat Jędrzej, kuzyn Rozalii, mąż Meli 1-2
Maja Wachowska Krasna. kochanka króla Kazimierza 2
Wojciech Starostecki Kupiec Jarzynka 1-2
Dominik Bąk Mszczuj 1
Michał Gadomski Rozbójnik Krystyn z Samborca 1
Sławomir Głazek Przeor z Tyńca 1
Katarzyna Radochońska Karczmarka Mela z Warszawy, żona kata Jędrzeja 1-2
Marek Kasprzyk Gospodarz Stach z Warszawy, przyjaciel Meli 1-2
Mariusz Ostrowski Marcin Charcik, mąż przekupki Rozalii 1
Dorota Chotecka-Pazura Regina, mieszczka krakowska, żona Kacpra 2
Witold Wieliński Garbarz Mszczuj 1-2
Tadeusz Kwinta Opat z Tyńca 1
Waldemar Kotas Przybysław, ojciec dwórki Heleny 2
Dominik Łoś Wójt krakowski Mikołaj, rajca w radzie miejskiej, mąż Gabiji 2
Jerzy Mazur Sołtys 2
Adrian Wajda Marcin, czeladnik 2
Izabela Bujniewicz Przekupka Lenka, przyjaciółka Reginy i Gabiji 2
Krzysztof Mateusiak Ojciec Pogorzelec 2
Sebastian Ziomek Pomocnik karczmarza Samuela 2
Justyna Ducka Dobruszka, żona Tyczki 1-2
Filip Milczarski Tyczka, wesołek 1-2
Daniel Mosior Pajda, wesołek 1-2
Daniel Guzdek Gąsior, wesołek 1-2
Roch Siemianowski Teodor 1-2
Marek Prażanowski rajca 1-2
Kacper Matula Lubko 1-2
Ryszard Kluge Tomasz Obruszny 1
Józef Grzymała Rymwid 1
Stanisław Biczysko medyk Piotr 1
Artur Krajewski kmieć 1-2
Marcin Sitek Mściszek 2
Aleksander Trąbczyński poseł z Mazowska 1
Michał Włodarczyk strażnik Niestrasz 1-2
Jerzy Janeczek legat papieski 1-2
Piotr Wiszniowski Witowit, Litwin 2
Artur Barciś zdrajca w dworze 2
Juliusz Krzysztof Warunek browarnik 2
Grzegorz Wons Marcin z Rajska, mentor, doradca króla Kazimierza 2
Marcin Sitek strażnik lochów 2
Mariusz Ostrowski Marcin Charcik, mąż Rozalii 1
Piotr Nowak Jan Jura, podłowczy, doradca króla Kazimierza, mąż dwórki Jutty 2
Adam Szczyszczaj zdrajca na zamku 2
Michał Meyer strażnik Roch 1
Janusz Laskowski kuzyn młynarza 1
Michał Lewandowski Hasso Wedel, rycerz cesarski i mąż Jolenty 2
Łukasz Mazurek Wikariusz Marcin Baryczka 2
Dariusz Bronowicki Kupiec Paweł 2

Monarchowie, Krzyżacy i arystokracja z innych krajów[edytuj | edytuj kod]

Aktor[21] Rola Seria
Dariusz Siastacz Vok Kravarz 1
Karol Pocheć Von Markward/Winrich von Kniprode 1-2
Jacek Krautsorst Konrad von Brunenstein/Aleksander von Kornre 1-2
Bartłomiej Krat Ludolf von Koening/Henryk von Plauen 1-2
Łukasz Pruchniewicz Heinrich von Beventin 2
Piotr Kaźmierczyk Friedrich von Spira 2
Rafał Ostrowski Arnost, czeski szlachcic 2
Mateusz Wojtasiński Syn Chana Dżany Beg 2

Epizodyczni[edytuj | edytuj kod]

Aktor[edytuj | edytuj kod]

Rola Seria
Radosław Chabowski Kupiec 2
Ireneusz Kozioł Rybak 2
Zbigniew Kasprzyk Rybak 2
Ewa Pająk Mieszczka krakowska 2
Łukasz Kornacki Mnich z Tyńca 2
Paweł Stachowczyk kmieć 2
Arkadiusz Wrzesień Tatar 2
Jakub Kotyński Tatar 2
Krzysztof Nowakowski Szewczyk 2
Paweł Kleszcz zwiadowca 2
Paulina Kinaszewska mniszka klaryska 1
Tomasz Urbański Duchowny 2
Robert Gondek Inkwizytor 2
Bartosz Dermont Zwiadowca, szpieg litewski 2
Marcin Włodarski Heretyk świdnicki 2
Waldemar Czyszak Niewidomy starzec 2
Daniel Pałubicki Chłopak, złodziej chleba 2
Jakub Cendrowski Chłopak z tłumu 2
Dorota Szperlak Młoda kobieta 2
Marcin Sosnowski zdrajca w Malborku 2
Zbigniew Borek medyk 2
Oliwia Bosowska Katka 2
Adam Szyszkowski lichwiarz 1
Maciej Wilewski Tomasz 1
Jakub Ulewicz mężczyzna 1
Paweł Szczesny zdradzany mąż 2

Korona królów: Od księcia do króla[edytuj | edytuj kod]

Korona królów: Od księcia do króla to specjalny 25-minutowy odcinek serialu. Zgłębiał tajemnicę zdobycia władzy przez Kazimierza. Odcinek ten stanowi podsumowanie wydarzeń pierwszej serii serialu – od momentu zaręczyn Kazimierza z Anną do momentu śmierci jego matki Jadwigi. Odcinek ten miał premierę 24 maja 2018 (czwartek) dzień po zakończeniu premierowej emisji pierwszej serii[22].

Korona królów: Taka historia...[edytuj | edytuj kod]

Korona królów: Taka historia... to program, ukazujący kulisy powstawania serialu, jak i mający na celu edukację historyczną. Premierowe odcinki zapowiadane są na piątki o godz. 18.30, począwszy od 7 września 2018 roku, czyli po pierwszym tygodniu emisji drugiego sezonu serialu[23].

Premiera odcinka N/o Tytuł odcinka
07.09.2018 01 Pewnego razu w średniowiecznej Polsce
14.09.2018 02 Sekrety Wawelu
21.09.2018 03 Od poganki do królowej. Aldona Anna Giedyminówna
28.09.2018 04 Kat w średniowiecznym Krakowie
05.10.2018 05 Wielka matka, wielkiego króla. Jadwiga Kaliska
12.10.2018 06 Książę Bolko II. Mały władca Świdnicy
19.10.2018 07 Nie od razu Kraków zbudowano...
26.10.2018 08 Pozycja kobiet w średniowieczu
02.11.2018 09 Memento Mori
09.11.2018 10 Doradzcy królewscy
23.11.2018 11 Średniowieczny handel
30.11.2018 12 Rozrywki w średniowiecznym mieście
07.12.2018 13 Ars Medicina. Czyli jak leczono w średniowieczu
14.12.2018 14 Mieczem czy słowem? Czyli wojny Kazimierza Wielkiego
28.12.2018 15 Wokół stołu.
04.01.2019 16 Co z tymi Krzyżakami?
07.12.2018 17 Dwór królewski, czyli blask majestatu
11.01.2019 18 Sprawa Wschowy
25.01.2019 19 Sądownictwo i porządek publiczny w XIV-wiecznej Polsce
01.02.2019 20 Biskup krakowski Jan Grotowic
08.02.2019 21 Czary, magia, zabobony
15.02.2019 22 Kochali się czy nie kochali
22.02.2019 23 Królestwo Polskie a Wittelsbahowie
01.03.2019 24 Jasne, ciemne, dubeltowe lub marcowe
08.03.2019 25 Król na łowach
15.03.2019 26 Przed wielką Unią. Relacje polsko-litewskie w XIV wieku
22.03.2019 27 Uniwersytet w Krakowie
29.03.2019 28 Rozwody w średniowieczu
05.04.2019 29 Elżbieta Łokietkówna - żona, matka, królowa
12.04.2019 30 Szlachta, herby, rody
19.04.2019 31 Rycerstwo śląskie
26.04.2019 32
03.05.2019 33

Odbiór[edytuj | edytuj kod]

Serial Korona królów na początku jego emisji spotkał się ze zróżnicowanymi opiniami, w przeważającej części raczej negatywnymi. Szybko stał się obiektem licznych memów w Internecie[24]. Obok krytycznych uwag dotyczących kwestii produkcyjnych i merytorycznych, zwracano uwagę na niewygórowane nakłady budżetowe oraz na uzasadnioną celowość tworzenia serialu ukazującego średniowieczną Polskę[25][26]. Z uwagi na realizację serialu przez telewizję publiczną podporządkowaną rządowi PiS, w ramach ogłaszanej przez ten rząd polityki historycznej, odbiór serialu stał się w znacznej mierze pochodną poglądów politycznych i serial był broniony głównie przez prawicowych komentatorów sprzyjających rządowi, a także polityków PiS (m.in. Krystynę Pawłowicz), którzy krytykowali zarazem osoby krytykujące serial[27]. Wśród nich, Michał Karnowski ocenił, że „historia Polski opowiadana jest z miłością, dumą, ale bez infantylizmu”, a krytyków nazwał cynicznymi „rechociarzami”[27]. Serial TVP chwalony był także, a jego krytycy dezawuowani przez zespół Wiadomości TVP[27]. Mimo to, część publicystów kojarzonych z prawicą, jak Łukasz Warzecha czy Sławomir Cenckiewicz również krytykowała poziom artystyczny i wykonanie serialu[27]. Ujawniono wpis na Twitterze wiceministra kultury Pawła Lewandowskiego, że „zgnił”, kiedy zobaczył trzeci odcinek[27][25].

W krytycznej opinii Tomasza Lisa reżyseria produkcji została oceniona jako kiepska, scenariusz – fatalny, scenografia – parciana, obsada – nędzna, kostiumy – kiepskie[28]. Aneta Kyzioł w recenzji w tygodniku „Polityka” oceniła serial na 1 na 6 punktów, wyrażając opinię, że: „średniowiecze przypomina to z parodii Monty Pythona z tą różnicą, że tu wszystko jest na – bardzo – serio i są prawdziwe konie”[29]. Negatywnie oceniła grę aktorską, charakteryzację i dialogi („nieporadni aktorzy w niedopasowanych perukach i kostiumach wygłaszają drewniane dialogi”)[29]. Krytykowane jest m.in. luźne oparcie serialu na faktach, przez co serial porównywany jest do tureckiej telenoweli Wspaniałe stulecie. Widzowie zwracają uwagę na niekonsekwencje: np. Litwini w niektórych scenach rozmawiają ze sobą po litewsku, w innych po polsku[8]. W związku z umiarkowanym budżetem serialu krytykowano, że dwór królewski składa się z „kilkunastu osób”, a ślub Kazimierza to „kameralna uroczystość w małej salce”[29].

Przychylne zdanie o serialu wyraził Piotr Zaremba, który uznał zmasowaną krytykę serialu za motywowaną politycznie oraz według którego, przy pewnych niedoskonałościach produkcji, należy dostrzec jej pozytywy, które zaprezentowane w formie telenoweli historycznej ukazują dawną historię Polski szerokiej widowni[30].

Według analizy branżowego portalu wirtualnemedia.pl, w pierwszym tygodniu emisji „Koronę królów” oglądało średnio 3,09 mln widzów. Dwa pierwsze odcinki historycznej telenoweli pokazane w Nowy Rok miały 3,71 mln oglądających, a średnia widownia odcinków emitowanych w dni powszednie wyniosła 2,61 mln osób. TVP1 w czasie emisji produkcji jest liderem rynku telewizyjnego w 4+[31].

Logo ekranowe[edytuj | edytuj kod]

Logo TVP1 podczas emitowania serialu

Podczas premierowej i powtórkowej emisji każdego odcinka, logo stacji TVP1 zmienia się z koloru białego na złoty[potrzebny przypis], nawiązując tym samym do czcionki napisów użytych w serialu.

Produkcja[edytuj | edytuj kod]

Począwszy od odcinka szóstego, przed, jak i po każdym premierowym odcinku, ukazane zostaje odpowiednio: przypomnienie wydarzeń z poprzedniego odcinka oraz skrót wydarzeń z kolejnego. Wraz z początkiem odcinka 30 pasmo w kolejnym odcinku następuje przed napisami końcowymi. Od tego odcinka wprowadzono numerację epizodów – we wcześniejszych numery odcinków nie były pokazywane. Sekwencja końcowa od odcinka 26 została skrócona, a napisy pojawiają się w szybszym tempie. W marcu 2018 Jacek Kurski, prezes zarządu TVP S.A., zapowiedział powstanie drugiej serii, która miała premierę jesienią 2018.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Do tego 1 odcinek specjalny i 32 odcinków z cyklu Korona królów: Taka historia....
  2. Stan na 26 kwietnia 2019 r.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. TVP szykuje seriale o Piłsudskim, Osieckiej i Wyszyńskim, ekranizację powieści Wildsteina i drugi sezon „Korony królów” [dostęp 2018-04-28] (pol.).
  2. Małgorzata Kożuchowska chce fortunę za wystąpienie w "Koronie królów" - WP Teleshow, teleshow.wp.pl [dostęp 2019-03-25] (pol.).
  3. o serialu, koronakrolow.vod.tvp.pl [dostęp 2018-09-11] (pol.).
  4. Telewizja Polska SA – OMI, Telewizja Polska rozpoczęła zdjęcia do nowego sezonu telenoweli historycznej „Korona królów” – Telewizja Polska S.A. – tvp.pl, centruminformacji.tvp.pl [dostęp 2018-09-11].
  5. Wielkie zmiany w "Koronie królów". Wielu aktorów straci pracę, www.se.pl [dostęp 2019-04-01].
  6. a b Jak z ‘Korony królowej’ zrobiła się ‘Korona królów’. 'To miał być zupełnie inny serial. Nasz pomysł wyrzucono do kosza’, „wyborcza.pl” [dostęp 2018-06-16] (pol.).
  7. a b c Janusz Wróblewski. Wpadamy w historię. „Polityka”. 1 (3142), s. 122–125, 2018. 
  8. a b Aneta Kyzioł: „Korona królów”, czyli polskie modlitwy o tron. Polityka, 2018-01-05. [dostęp 2018-01-13].
  9. Agata Gołąbek, Radosław Konczyński, „Korona królów” w Malborku. Zdjęcia do nowych odcinków serialu TVP [zdjęcia], „Dziennikbaltycki.pl” [dostęp 2018-02-02] (pol.).
  10. Korona królów” w węgierskiej telewizji. TVP Info, 2018-09-08. [dostęp 2018-10-10].
  11. „Korona królów” będzie lecieć w japońskiej telewizji. TVP sprzedało też licencje do innych krajów. Gazeta.pl, 2018-12-19. [dostęp 2018-12-20].
  12. „Korona królów 2” od 3 września. W piątki TVP będzie edukować o historii Polski.
  13. Małgorzata Kożuchowska chce fortunę za wystąpienie w "Koronie królów" - WP Teleshow, teleshow.wp.pl [dostęp 2019-03-25] (pol.).
  14. FilmPolski.pl, „FilmPolski” [dostęp 2018-07-08] (pol.).
  15. Korona królów, VOD Tvp.pl [dostęp 2018-07-08] (pol.).
  16. Korona królów, VOD Tvp.pl [dostęp 2018-09-10] (pol.).
  17. Korona królów.
  18. Korona królów.
  19. Korona królów.
  20. Korona królów.
  21. Korona królów.
  22. Korona królów: Od księcia do króla – odcinek specjalny, m.teleman.pl [dostęp 2018-05-13] (pol.).
  23. „Korona królów 2” od 3 września. W piątki TVP będzie edukować o historii Polski [dostęp 2018-08-10] (pol.).
  24. „Korona królów”, nowy serial TVP. Internauci recenzują. Polityka.pl. [dostęp 2018-11-14].
  25. a b „Korona królów” poróżniła publicystów „Sieci” i „Do Rzeczy”. Wiceminister kultury: zgniłem, jak to zobaczyłem. wirtualnemedia.pl, 2018-01-04. [dostęp 2018-01-14].
  26. „Korona królów” to biedna produkcja z męczącą grą aktorską i słabymi dialogami. Ale dobrze, że powstaje (opinie). wirtualnemedia.pl, 2018-01-14. [dostęp 2018-01-14].
  27. a b c d e Malwina Dziedzic. Korona z paździerza. „Polityka”. 2/2018 (3143), s. 7, 2018-01-10. 
  28. Tomasz Lis. Liga amatorska. „Newsweek Polska”. 3, s. 2, 2018. 
  29. a b c Aneta Kyzioł. Msza o tron. „Polityka”. 2/2018 (3143), s. 71, 2018-01-10. 
  30. Bronię „Korony królów”. Nie jest doskonała, ale oparta na ciekawym założeniu. wpolityce.pl, 2018-01-10. [dostęp 2018-01-14].
  31. „Korona królów” hitem TVP1. Telenowelę historyczną ogląda o 570 tys. widzów więcej niż „Klan”. wirtualnemedia.pl, 2018-01-09. [dostęp 2018-02-08].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]