Kosmki jelitowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mikrokosmki z gęstymi obszarami przyszczytowymi (pusta strzałka). Podczas gdy rozległy glikokaliks jest obecny na mikrokosmkach wielu ssaków, to na mikrokosmkach w tym badaniu nie widać glikokaliksu (obraz z mikroskopu elektronowego).

Kosmki jelitowe (villi intestinales) – małe wypustki umieszczone na powierzchni błony śluzowej jelita cienkiego, mające na celu zwiększenie powierzchni chłonnej. Kosmek jelita cienkiego ma od 0,3 do 1,5 mm długości, a na jeden mm² jelita jest ich od 10 do 40, a ich gęstość zmniejsza się w kierunku końca jelita cienkiego. Liczba kosmków wynosi ok. 10 milionów. Zwiększa to powierzchnię jelita cienkiego prawie 23 razy, tak więc powierzchnia chłonna jelita cienkiego osiąga wymiary do 200 m². Tkanka jest unerwiona. Tkanka nabłonkowa kosmka jest tkanką nabłonkową włoskowatą, co dodatkowo zwiększa powierzchnię – pojedyncze włoski nazywamy mikrokosmkami. W każdym kosmku jelitowym znajdują się naczynia krwionośne i limfatyczne. Naczynia limfatyczne transportują kwasy tłuszczowe, a naczynia krwionośne transportują aminokwasy, niewielkie peptydy i cukry, które trafiają do wątroby żyłą wrotną. W dwunastnicy są one niższe i mają kształt liściasty lub grzebieniowaty, natomiast w niższych odcinkach jelita cienkiego są cylindryczne lub buławowate.

Pomiędzy kosmkami znajdują się ujścia gruczołów jelitowych[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. jelitowe gruczoły, [w:] Słownik tematyczny. Biologia, cz. 2, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2011, s. 62, ISBN 978-83-01-16530-7.

Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.