Kosmoenergetyka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kosmoenergetyka – metoda medycyny niekonwencjonalnej, oparta na uzdrawianiu za pomocą energii życiowej. Samo słowo kosmoenergetyka pochodzi ze złożenia słów kosmos oraz energetyka i ma w zamyśle twórców obrazować energię pochodzącą z kosmosu.

Zasada działania[edytuj | edytuj kod]

Kosmoenergetyka trafiła do Polski z Rosji, gdzie pojawiła się ona na początku lat 90. XX wieku. Prekursorem stosowania tej metody uzdrawiania był profesor W.A. Pietrow[1], choć jej zwolennicy powołują się na rzekomą tradycję sięgającą zamierzchłej przeszłości[2].

Terapeuta kosmoenergetyki otwiera na pacjenta wybrany kanał energii, poprzez przyłożenie rąk w określone miejsca ciała (czakry lub organy) oraz wypowiedzenie tzw. kodu kanału. Spływająca z kosmosu energia normalizuje wibracje biopola człowieka lub wibracje pola otaczającego każdy organ ludzki. W ten sposób po pewnym czasie następuje uzdrowienie lub korekta losu. Pod względem działania kosmoenergetyka w pewnym sensie przypomina reiki, choć zakres jej możliwości uzdrowicielskich jest nieporównanie większy[3].

Nauczanie kosmoenergetyki[edytuj | edytuj kod]

Nauczanie kosmoenergetyki odbywa się w trzech podstawowych etapach jest to[4]:

  1. Terapeuta kosmoenergetyki
  2. Mistrz kosmoenergetyki
  3. Magister kosmoenergetyki

Przy czym słowo magister oznacza coś innego, niż stopień naukowy magistra po studiach magisterskich według polskiego systemu edukacji.

O dopuszczeniu do inicjacji na dany stopień decyduje magister – progresor. Czyli osoba mająca zdolność do przekazywania możliwości otwierania kanałów energii kosmicznej innym. System przekazu wiedzy i umiejętności jest podobny jak u derwiszów, gdzie mistrz może przekazać swoje moce, w zakresie kontroli bólu wybranym uczniom.

Stanowisko nauki[edytuj | edytuj kod]

Kosmoenergetyka zaliczania jest do pseudonauki, jej metody i cele nie są weryfikowalne naukowo. Obecnie nie ma żadnych badań klinicznych nad kosmoenergetyką, opublikowanych w renomowanych czasopismach medycznych[5][6][7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Fusu Ł. Bagirow E., Prakticzieskaja Kosmoenergietika, Moskwa 1999
  2. Fusu Ł. Bagirow E., Iscieljajuszczaja Kosmoenergietika, Moskwa 2005
  3. Tadeusz Sic i Svetlana Sits, Kosmoenergetyka, Kielce 2008
  4. Tadeusz Sic i Svetlana Sits, Kosmoenergetyka. Kielce 2008
  5. Tadeusz Sic i Svetlana Sits, Kosmoenergetyka, Kielce 2008
  6. Analiza cytowań została wykonana z pomocą baz danych artykułów naukowych w bazach EBSCO i Google Scholar, brano pod uwagę tylko journale z Impact Factorem.
  7. Radosław Pastusiak, Moja droga z kosmoenergetyką, Łódź 2014