Kostnica

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zabytkowa kostnica na cmentarzu w Krosnowicach

Kostnica (marownia[1], ossarium[1]) – pomieszczenie lub osobny budynek znajdujący się przy kościele, szpitalu lub cmentarzu, w którym przechowuje się ciała zmarłych do chwili pogrzebu. Kostnice służyły także do przechowywania kości, na które natrafiono podczas kopania nowych grobów. Po nagromadzeniu się odpowiedniej ilości takich szczątków dokonywano ich ponownego pochówku[1].

Dawniej ciała zmarłych przed pogrzebem przechowywano w domach mieszkalnych.

Pod koniec XX wieku pojawiły się przenośne chłodnie, które umożliwiły przechowywanie ciała zmarłego w domach (zwyczaj ten wciąż bywa praktykowany na wsi).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Marek Wroński: „Roku zaś 1703 (…) inny mniejszy od pierwszego (…) wystawiony jest” – studia nad drugim barokowym kościołem w Żyglinie. W: Monografia Miasteczka Śląskiego. Marek Wroński (red.). T. II część 2: Z dziejów kościoła Narodzenia Najświętszej Marii Panny w Żyglinie. Tarnowskie Góry: Wydawnictwo Instytutu Tarnogórskiego, 2001. ISBN 83-87470-41-4.