Kostrzewa ametystowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kostrzewa ametystowa
Ilustracja
Kostrzewa ametystowa po lewej (1)
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad jednoliścienne
Rząd wiechlinowce
Rodzina wiechlinowate
Rodzaj kostrzewa
Gatunek kostrzewa ametystowa
Nazwa systematyczna
Festuca amethystina L.
Sp. pl. 74. 1753

Kostrzewa ametystowa (Festuca amethystina L.) – gatunek trawy z rodziny wiechlinowatych. Występuje w Europie południowo-wschodniej i środkowej. W Polsce osiąga północną granicę zasięgu, występuje rzadko w Karpatach, w wysokogórskich murawach naskalnych, bardzo rzadko w widnych lasach.W podobnych siedliskach spotykany sporadycznie w Wielkopolsce i na Pomorzu.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Kępa kostrzewy ametystowej
Pokrój
Trawa zwartokępowa, krzewiąca się śródpochwowo.
Łodyga
Pędy kwitnące osiągają 30-80 cm wysokości. Na źdźble występują trzy międzywęźla.
Liście
Pochwy liściowe charakterystycznie fioletowo-niebiesko zabarwione. U nasady blaszki liściowej znajdują się ostrogi obejmujące źdźbło. Języczek liściowy słabo widoczny do 0,5 mm długości. Blaszki liściowe skupione w kępach niekwitnących są włosowato cienkie, do 0,5 mm grubości i 30 cm długości.
Kwiaty
Skupione w wiechy o długości 8-22 cm, luźne, zwisające. Na dolnym piętrze zwykle 1, rzadko 2-3 pogięte gałązki. Kłoski wąskolancetowate, zielone, osiągają 7-11 mm długości i składają się z 3-7 kwiatów.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina zakwitająca w miesiącach czerwiec-lipiec. Znane są formy żyworodne. Rośnie w naskalnych murawach i widnych lasach, w miejscach suchych, ubogich, słabo kwaśnych. 2n = 14, 28.

Zagrożenia i ochrona[edytuj | edytuj kod]

Gatunek podlega w Polsce prawnej ochronie gatunkowej. Został umieszczony w Polskiej Czerwonej Księdze Roślin (2001) w kategorii VU (narażony). W wydaniu z 2014 roku otrzymał kategorię EN (zagrożony)[2]. Na polskiej czerwonej liście także posiada kategorię EN[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2011-01-02].
  2. Zarzycki K., Kaźmierczakowa R., Mirek Z.: Polska Czerwona Księga Roślin. Paprotniki i rośliny kwiatowe. Wyd. III. uaktualnione i rozszerzone. Kraków: Instytut Ochrony Przyrody PAN, 2014. ISBN 978-83-61191-72-8.
  3. Kaźmierczakowa R., Bloch-Orłowska J., Celka Z., Cwener A., Dajdok Z., Michalska-Hejduk D., Pawlikowski P., Szczęśniak E., Ziarnek K.: Polska czerwona lista paprotników i roślin kwiatowych. Polish red list of pteridophytes and flowering plants. Kraków: Instytut Ochrony Przyrody Polskiej Akademii Nauk, 2016. ISBN 978-83-61191-88-9.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Marian Falkowski (red.): Trawy polskie. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1982. ISBN 83-09-00593-8.