Koszty bezpośrednie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Koszty bezpośrednie – ta część kosztów działalności operacyjnej, których poniesienie można przypisać do określonego nośnika kosztów, np. produktu, grupy produktów, wyświadczonej usługi, wyodrębnionej fazy działalności lub jej rodzaju na podstawie dokumentu źródłowego. Zgodnie z ustawą o rachunkowości koszty bezpośrednie obejmują wartość zużytych materiałów bezpośrednich, koszty pozyskania i przetworzenia związane bezpośrednio z produkcją i inne koszty poniesione w związku z doprowadzeniem produktu do postaci i miejsca, w jakich się znajduje w dniu wyceny[1].

Do klasycznych kosztów bezpośrednich zalicza się najczęściej:

  • zużycie materiałów w cenach nabycia, w których wielkość na jednostkę produktu lub usługi można dokładnie określić na podstawie dokumentów materiałowych np. dowodów wewnętrznych (RW),
  • wynagrodzenia wraz z narzutami pracowników zatrudnionych przy produkcji wyrobów, które można dokładnie określić na podstawie kart pracy na jednostkę produktu lub usługi,
  • inne koszty bezpośrednie np. zużycie narzędzi specjalnych wykorzystywanych tylko przy produkcji określonych produktów, koszt obróbki obcej na rzecz danego produktu dokonanej przez inne przedsiębiorstwo.

W praktyce podział kosztów na bezpośrednie i pośrednie odgrywa ogromną rolę, gdyż od tego zależy kalkulacja kosztów jednostkowych, ustalanie cen produktów i usług, wycena zapasów, ocena sterowalności kosztu.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • K. Czubakowska, W. Gabrusewicz, E. Nowak, Podstawy rachunkowości zarządczej. PWE, Warszawa, 2008
  • P.Szczypa, Rachunkowość zarządcza, wyd. CeDeWu, Warszawa 2012
  • D.Małkowska, Rachunkowość od podstaw, wyd. ODiDK, Gdańsk 2012