Kotik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kotik
Arctocephalus[1]
É. Geoffroy Saint-Hilaire & F. Cuvier, 1826[2]
Przedstawiciel rodzaju – kotik nowozelandzki (A. forsteri)
Przedstawiciel rodzaju – kotik nowozelandzki (A. forsteri)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Podrząd psokształtne
(bez rangi) płetwonogie
Rodzina uchatkowate
Rodzaj kotik
Typ nomenklatoryczny

Phoca ursina” (= Phoca pusilla Schreber, 1775; nie Phoca ursina Linnaeus, 1758)

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Kotik[6] (Arctocephalus) – rodzaj ssaka morskiego z rodziny uchatkowatych (Otariidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące na wybrzeżach Ameryki i Afryki[7][8].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała samców 150–230 cm, samic 110–171 cm; masa ciała samców 60–360 kg, samic 22–110 kg; długość ciała noworodków 40–80 cm; masa ciała noworodków 3–12 kg[8].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Arctocephalus: gr. αρκτος arktos – niedźwiedź; -κεφαλος -kephalos – -głowy, od κεφαλη kephalē – głowa[9].
  • Arctophoca: gr. αρκτος arktos – niedźwiedź; φωκη phōkē – foka[10]. Gatunek typowy: Otaria philippii Peters, 1866.
  • Euotaria: gr. ευ eu – dobrze, typowy; rodzaj Otaria Péron, 1816, uchatka[11]. Gatunek typowy: Arctocephalus nigrescens J.E. Gray, 1850 (= Phoca australis Zimmermann, 1783).
  • Gypsophoca: gr. γυψος gupsos – kreda; rodzaj Phoca Linnaeus, 1758, foka[12]. Gatunek typowy: Otaria cinerea Quoy & Gaimard, 1826 (= Otaria forsteri Lesson, 1828).
  • Halarctus: gr. ἁλς hals, ἁλος halos – morze; αρκτος arktos – niedźwiedź[13]. Gatunek typowy: Arctocephalus delalandii J.E. Gray, 1859 (= Phoca pusilla Schreber, 1775).

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należą następujące gatunki[8][6]:

Przypisy

  1. Arctocephalus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. É. Geoffroy Saint-Hilaire & F. Cuvier: Les Arctocérhales. W: F. Cuvier: Dictionnaire des sciences naturelles, dans lequel on traite méthodiquement des différens êtres de la nature, considérés soit en eux-mêmes, d'après l'état actuel de nos connoissances, soit relativement à l'utilité qu'en peuvent retirer la médecine, l'agriculture, le commerce et les artes. Suivi d'une biographie des plus célèbres naturalistes. T. 39. Paryż; Strasbourg: F. G. Levrault; Le Normant, 1826, s. 554. (fr.)
  3. W. Peters. Über die Ohrenrobben (See-löwen und Seebären), Otariae, insbesondere über die in den Sammlungen zu Berlin befindlichen Arten. „Monatsberichte der Königlichen Preussische Akademie des Wissenschaften zu Berlin”. 1866, s. 276, 1866 (niem.). 
  4. a b J.E. Gray. Notes on the Skulls of Sea-Bears and Sea-Lions (Otariadae) in the British Museum. „The Annals and Magazine of Natural History”. Third Series. 18, s. 236, 1866 (ang.). 
  5. T.S. Gill. Prodrome of a Monograph of the Pinnipedes. „Communications of the Essex Institute”. 5, s. 7, 11, 1866–1867 (ang.). 
  6. a b W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 152. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  7. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Arctocephalus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2015-07-13]
  8. a b c M. Webber: Family Otariidae (Eared Seals). W: D.E. Wilson & R.A. Mittermeier: Handbook of the Mammals of the World. Cz. 4: Sea Mammals. Barcelona: Lynx Edicions, 2014, s. 89–94. ISBN 978-84-96553-93-4. (ang.)
  9. Palmer 1904 ↓, s. 117.
  10. Palmer 1904 ↓, s. 119.
  11. Palmer 1904 ↓, s. 277.
  12. Palmer 1904 ↓, s. 304.
  13. Palmer 1904 ↓, s. 306.