Kotla (województwo dolnośląskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy Kotli – miejscowości. Zobacz też: inne znaczenia słowa „kotla”.
Artykuł 51°44′46″N 16°2′5″E
- błąd 38 m
WD 51°44'45"N, 16°2'5"E
- błąd 38 m
Odległość 33 m
Kotla
wieś
Ilustracja
Państwo  Polska
Województwo  dolnośląskie
Powiat głogowski
Gmina Kotla
Liczba ludności (III 2011) 1514[1]
Strefa numeracyjna 76
Kod pocztowy 67-240
Tablice rejestracyjne DGL
SIMC 0364481
Położenie na mapie gminy Kotla
Mapa lokalizacyjna gminy Kotla
Kotla
Kotla
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kotla
Kotla
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Kotla
Kotla
Położenie na mapie powiatu głogowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu głogowskiego
Kotla
Kotla
Ziemia51°44′46″N 16°02′05″E/51,746111 16,034722

Kotla (niem. Kuttlau[2]) – duża wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie głogowskim, w gminie Kotla.

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa legnickiego. Miejscowość jest siedzibą gminy Kotla.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Według Narodowego Spisu Powszechnego jest największą miejscowością tej gminy. W marcu 2011 liczyła 1514 mieszkańców.

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Podstawą gospodarki jest rolnictwo i drobny przemysł.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są obiekty[3]:

  • kościół parafialny pw. św. Marcina z XIV-XV w., XVIII w., 1930 r.
  • zespół pałacowy:
    • pałac, z drugiej poł. XVII, XIX w.
    • park, z XVIII w., XIX w.
    • folwark:
      • dwie oficyny, XVIII, XX w.
      • dwie obory, z czwartej ćw. XIX w.
      • spichrz z wozownią, z czwartej ćw. XIX w.
      • gorzelnia, z XVIII w., XIX w.
      • warsztat, z czwartej ćw. XIX w.
      • kotłownia, z czwartej ćw. XIX w.
      • lodownia, z czwartej ćw. XIX w.
  • dom nr 35 (d. nr 62), z XVIII w.
  • dom nr 137 (167?)(d. nr 95), z XVIII w., XIX w.

inne zabytki:

  • kamienny krzyż z rytem topora wmurowany w mur cmentarza kościelnego. Z krzyżem związana jest legenda, zanotowana w latach 20. XX w. przez nauczyciela z Jerzmanowej Arthura Wehlte. Według niej, w średniowieczu, przy budowie wieży kościelnej pracowali ojciec z synem cieślą. Ojciec postanowił zmierzyć ustawienie wieży do pionu i kiedy stwierdził że jednak ma odchylenie, wywiązał się między nim i synem gwałtowny spór. Rozzłoszczony syn rzucił z wieży toporem w rodzica, trafiając go w głowę i zabijając na miejscu. Krzyż ma upamiętniać to morderstwo, a nocą w tym miejscu miał pojawiać się kot z gorejącymi oczami. Na fali mody związanej z tzw. krzyżami pokutnymi, również i ten krzyż zaczęto określać terminem krzyż pokutny. Należy jednak mieć na uwadze, że jest to także forma legendy gdyż nie ma żadnych dowodów, że krzyż związany jest z dopuszczalną w średniowieczu umową pomiędzy zabójcą a rodziną zabitego mającą zapobiec krwawej zemście, w której zabójca zobowiązywał się czasem również do wystawienia krzyża. Hipoteza o krzyżu pokutnym oparta jest jedynie na nieuprawnionym założeniu, że wszystkie stare kamienne krzyże monolitowe, zwłaszcza te z rytem broni, o których nic nie wiadomo, są krzyżami pokutnymi[4], chociaż w rzeczywistości powód ich fundacji może być różnoraki, tak jak każdego innego krzyża. Niestety legenda o pokutnym (pojednawczym) charakterze krzyża stała się na tyle popularna, że zaczęła być odbierana jako fakt i pojawiać się w lokalnych opracowaniach, informatorach czy przewodnikach jako informacja, bez uprzedzenia, że jest to co najwyżej luźna hipoteza bez żadnych bezpośrednich dowodów.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. GUS: Ludność – struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. nr 142, poz. 262)
  3. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 19. [dostęp 2012-09-05].
  4. Arkadiusz Dobrzyniecki. Krzyże i kapliczki pokutne ziemi złotoryjskiej - historia pewnego mitu. „Pomniki Dawnego Prawa”. 11-12 (wrzesień-grudzień 2010), s. 32-37, 2010. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]