Kotuń (województwo mazowieckie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 52°10′41″N 22°4′14″E
- błąd 38 m
WD 52°10'0.1"N, 22°4'0.1"E
- błąd 14 m
Odległość 1367 m
Kotuń
wieś
Ilustracja
Państwo  Polska
Województwo  mazowieckie
Powiat siedlecki
Gmina Kotuń
Liczba ludności (2011) 2511[1][2]
Strefa numeracyjna 25
Kod pocztowy 08-130[3]
Tablice rejestracyjne WSI
SIMC 0676690[4]
Położenie na mapie gminy Kotuń
Mapa lokalizacyjna gminy Kotuń
Kotuń
Kotuń
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kotuń
Kotuń
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Kotuń
Kotuń
Położenie na mapie powiatu siedleckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu siedleckiego
Kotuń
Kotuń
Ziemia52°10′41″N 22°04′14″E/52,178056 22,070556

Kotuńwieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie siedleckim, w gminie Kotuń[4][5]. Leży w odległości 15 km na zachód od Siedlec i 4 km od międzynarodowej trasy E30 CorkOmsk.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa siedleckiego.

Miejscowość jest siedzibą gminy Kotuń oraz rzymskokatolickiej parafii św. Antoniego.

Dane ogólne[edytuj | edytuj kod]

Kotuń jest siedzibą jednej z gmin powiatu siedleckiego, stanowiącego wschodni kraniec województwa mazowieckiego. Miejscowość położona jest w odległości 15 km od Siedlec i 88 km od Warszawy. Gminę przecina linia kolejowa Warszawa-Siedlce-Terespol oraz droga krajowa nr 2 (Świecko-Warszawa-Terespol).

Blisko 2,5-tysięczna miejscowość leży między rzekami Liwiec i Kostrzyń - w obniżeniu węgrowskim, które Wysoczyznę Siedlecką dzieli na dwie części. Przez miejscowość w kierunku zachodnim przepływa mała rzeczka Świdnica, będąca jednym z dopływów Kostrzynia.

Na początku XX wieku przeprowadzono regulację rzeki, tworząc jednocześnie kilkusethektarowy kompleks rybnych stawów hodowlanych należący do właścicieli dóbr ziemskich Broszków: Franciszka Buyno (do 1921 r.), a potem m.in. do Mieczysława Dreckiego (do 1925 r.). Na jego części w 1984 roku utworzono rezerwat ptaków „Stawy Broszkowskie”.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Nazwa „Kotuń” wywodzi się z prasłowiańskiej nazwy „kot`” i przyrostka „-uń”. Prasłowiańska nazwa „kot`” oznaczała pomieszczenie dla małych zwierząt, skąd następnie pochodzi staropolskie słowo kociec i wreszcie kojec. Odkryte na tym terenie urny prochowe i inne znaleziska archeologiczne skłaniają się ku takiej wersją pochodzenia nazwy miejscowości. Nazwa oraz badania archeologiczne prowadzone w miejscowości sugerują, że osadnictwo na tym obszarze istnieje prawdopodobnie już od około 3000 lat!

Nazwa „Kotuń” wymieniona jest w rejestrze poborowym w 1563 roku. W XVI wieku miejscowość leżała w granicach ziemi liwskiej i należała do parafii Niwiczka (obecnie Niwiski) w dystrykcie liwskim, najstarszej w okolicy, bo powstałą jeszcze przed 1480 rokiem. W 1769 roku Kotuń został przyłączony do parafii Żeliszew. Miejscowość i tereny leżące wokół niej po obu stronach rzeki Świdnicy w XIX wieku należały do ziemiańskiej rodziny Chłusowiczów. Czynnikami decydującymi o rozwoju Kotunia była parcelacja dóbr ziemskich Kotuń, własności Adolfa, potem Feliksa Chłusowiczów oraz budowa w XIX wieku Warszawsko-Terespolskiej kolei Żelaznej. Budowa kolei i stacji kolejowej spowodowała systematyczny napływ ludności. Na przełomie XIX i XX wieku nazwę stacji kolejowej zmieniono na Broszków. Na taką decyzję wpłynął właściciel ponad 1500-hektarowego majątku ziemskiego Broszków - Franciszek Buyno. Dopiero w 1958 roku, staraniem Gromadzkiej Komisji Oświaty przywrócono pierwotną nazwę. Dawna wieś Kotuń położona była równolegle do obecnej ulicy Wiejskiej, bliżej rzeki. Starą drogę zlikwidowano w 1938 roku podczas komasacji gruntów. Nowe warunki spowodowały rozbudowę Kotunia w okolicach stacji kolejowej i w efekcie przesunięcie jej centrum.

Inne informacje[edytuj | edytuj kod]

W Kotuniu znajdują się należące do Parafii św. Antoniego kościół i cmentarz rzymskokatolicki, a także apteka, Gimnazjum Publiczne, Szkoła Podstawowa oraz Muzeum Pożarnictwa[6]. Ponadto w miejscowości istnieje przystanek kolejowy położony na magistrali kolejowej Moskwa - Berlin. Przez wieś przechodzi droga powiatowa Broszków - Ozorów. W Kotuniu jest źródło, z którego czerpana jest woda mineralna Eden.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Zbigniew Todorski, 75 lat Parafii Rzymsko-Katolickiej p. w. Św. Antoniego Padewskiego w Kotuniu 1922 - 1997, Kotuń 1997.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]