Przejdź do zawartości

Kowalik korsykański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Kowalik korsykański
Sitta whiteheadi[1]
Sharpe, 1884
Ilustracja
Samiec
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ptaki

Podgromada

Neornithes

Infragromada

ptaki neognatyczne

Rząd

wróblowe

Podrząd

śpiewające

Rodzina

kowaliki

Rodzaj

Sitta

Gatunek

kowalik korsykański

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]

Zasięg występowania
Mapa występowania

Kowalik korsykański[3] (Sitta whiteheadi) – gatunek małego ptaka z rodziny kowalików (Sittidae). Występuje tylko na francuskiej wyspie Korsyce. Jest narażony na wyginięcie.

Systematyka

[edytuj | edytuj kod]
Kowaliki korsykańskie na XIX-wiecznej rycinie

Gatunek ten opisał w 1884 roku angielski zoolog Richard Bowdler Sharpe, nadając mu nazwę Sitta whiteheadi. Jako miejsce typowe wskazał góry Korsyki[4]. Takson ten był niekiedy łączony w jeden gatunek z blisko spokrewnionymi kowalikiem czarnogłowym (S. canadensis) i kowalikiem płowym (S. villosa)[5]. Nie wyróżnia się podgatunków[5][6]. Nazwa gatunkowa upamiętnia angielskiego przyrodnika Johna Whiteheada (1860–1899)[7], który odstrzelił jego typ nomenklatoryczny w czerwcu 1883 roku[4].

Występowanie

[edytuj | edytuj kod]

Gatunek endemiczny dla Korsyki, zasiedla stare, górskie lasy sosnowe na wysokości 1000–1500 m n.p.m. Spotykany jedynie tam, gdzie rosną sosny z gatunku Pinus nigra (sosna czarna), na których się lęgnie.

Morfologia

[edytuj | edytuj kod]

Jest to mały kowalik, o długości ciała 12 cm i rozpiętości skrzydeł 21–22 cm. Ma najdelikatniejszy dziób i najkrótszy ogon spośród kowalików. Wierzch ciała, łącznie z kuprem i pokrywami nadogonowymi szare. Ogon również, ale z czarno-szarą lamówką. Wierzch głowy i opaska biegnąca przez oko czarne; brew, reszta głowy i gardło białe. Spód ciała brudnobiały z kremowym odcieniem. Czarny dziób i nogi. Samice różnią się tylko ciemnoszaroniebieskim wierzchem głowy.

Zachowanie

[edytuj | edytuj kod]
Jaja z kolekcji muzealnej

Sezon lęgowy trwa od kwietnia do maja; w zniesieniu 5–6 jaj, a oba ptaki z pary pozostają na swym terytorium przez cały rok. Od maja do października żywi się głównie owadami i pająkami, w pozostałej części roku nasionami, zwłaszcza sosnowymi. Żeruje pojedynczo lub w parach, poza sezonem lęgowym może dołączać do wielogatunkowych stad[8]. Jest niepłochliwy.

Status zagrożenia

[edytuj | edytuj kod]

Gatunek początkowo klasyfikowany był przez IUCN jako NT – bliski zagrożenia, od 2004 roku zaliczany do gatunków najmniejszej troski – LC, natomiast od 2010 roku ma status gatunku narażonego – VU. W 2021 roku liczebność populacji szacowano na 3000–4400 dorosłych osobników. Zagęszczenie par w 2002 roku wynosiło 0,55–1,58 na 10 hektarów. Trend liczebności populacji oceniany jest jako spadkowy. Główne zagrożenia dla gatunku to pożary lasów i wycinka sosny korsykańskiej[2][8].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Sitta whiteheadi, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b BirdLife International, Sitta whiteheadi, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2021, wersja 2025-2 [dostęp 2026-03-13] (ang.).
  3. Systematyka i nazewnictwo polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Sittidae Lesson, 1828 - kowaliki - Nuthatches (wersja: 2024-06-23). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2026-03-13].
  4. a b R.B. Sharpe, On an apparently new Species of European Nuthatch, „Proceedings of the Zoological Society of London”, cz. 2, 1884, s. 233, 414, pl. 36 (ang.).
  5. a b Corsican Nuthatch (Sitta whiteheadi). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)]. (ang.).
  6. F. Gill, D. Donsker, P. Rasmussen (red.), IOC World Bird List (v15.1) [online] [dostęp 2026-03-13] (ang.).
  7. whiteheadi, [w:] The Key to Scientific Names, J.A. Jobling (red.), [w:] Birds of the World, S.M. Billerman et al. (red.), Cornell Lab of Ornithology, Ithaca [dostęp 2026-03-13] (ang.).
  8. a b Species factsheet: Corsican Nuthatch Sitta whiteheadi [online], BirdLife International, 2023 [dostęp 2026-03-13] (ang.).

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • P. Sterry, A. Cleve, A. Clements, P. Goodfellow: Ptaki Europy: przewodnik. Warszawa: Świat Książki, 2007. ISBN 978-83-247-0818-5.

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]