Kozłów (województwo świętokrzyskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kozłów
wieś
Ilustracja
Główne skrzyżowanie w centrum miejscowości
Państwo  Polska
Województwo  świętokrzyskie
Powiat jędrzejowski
Gmina Małogoszcz
Sołectwo Kozłów
Liczba ludności (2011) 805[1]
Strefa numeracyjna 41
Kod pocztowy 28-366[2]
Tablice rejestracyjne TJE
SIMC 0249107
Położenie na mapie gminy Małogoszcz
Mapa konturowa gminy Małogoszcz, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Kozłów”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Kozłów”
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa konturowa województwa świętokrzyskiego, po lewej znajduje się punkt z opisem „Kozłów”
Położenie na mapie powiatu jędrzejowskiego
Mapa konturowa powiatu jędrzejowskiego, u góry znajduje się punkt z opisem „Kozłów”
Ziemia50°49′34″N 20°09′40″E/50,826111 20,161111

Kozłówwieś sołecka[3] w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie jędrzejowskim, w gminie Małogoszcz.

Do 1870 r. istniała gmina Kozłów.

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie kieleckim.

Części miejscowości[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Kozłów[4][5]
SIMC Nazwa Rodzaj
0249113 Błonie część wsi
0249120 Doły przysiółek
0249142 Górajek kolonia
0249136 Grobla osada

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1540 r. dziedzicami Kozłowa byli Florian Zawisza i Jakub, synowcy Bernarda Kozłowskiego. Wdowa po Bernardzie Anna, w powtórnym małżeństwie Lasochowska ma na wsi oprawę posagu. Wieś ma 12 kmieci na półłankach, 7 półłanków było pustych, karczmę dającą 1 grzywnę, 3 zagrodników, 4 stawy, młyn, niewiele łąk, lasu i pasiek dwór i folwark oceniano jako dostateczny. Wycena na 450 grzywien. Kościół parafialny pw. Narodzenia N.P. Marii i św. Mikołaja, pochodzi zapewne z XIV w. Według Długosza, właścicielem wsi w wieku XIV był Zawisza herbu Róża (Długosz L.B. t.I s.594)[6] W roku 1442 pleban Wawrzyniec ma sprawę w Gnieźnie z dziedzicem Blizanowa o dziesięciny. Arcybiskup Jarosław ze Skotnik nadał dziesięciny z Kozłowa w 1347 roku prebendarzowi kościoła św. Jerzego na zamku w Krakowie. Po tym parafia należała do kolegiaty kurzelowskiej (Łaski t.I s.607). Obecny kościół drewniany wzniesiony został w r. 1515.[7]

W 1606 właścicielem Kozłowa był Andrzej Oleśnicki herbu Dębno, zięć Mikołaja Kozłowskiego, tenże sprzedaje w roku 1614 dobra kozłowskie Abrahamowi Białobrzeskiemu, który w 1619 roku oddaje Kozłów w ręce Krzysztofa Ujejskiego.
W roku 1644 posesorem był Piotr Tęgoborski, po nim zaś jego syn Jan. Z rąk Tegoborskich przechodzi Kozłów w początkach wieku XVIII do Olszowskich herbu Prus, po czym do Małachowskich herbu Nałęcz - właścicielem był Mikołaj Małachowski, wojewoda sieradzki w 1775, właściciel Końskich[8].

Według spisu miast, wsi, osad Królestwa Polskiego z roku 1827 były tu 34 budynki i 225 mieszkańców[6].

Spis powszechny ludności z roku 1921 wykazał w Kozłowie 107 domów oraz 710 mieszkańców[9].

Urodzeni w Kozłowie[edytuj | edytuj kod]

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Kozlow kosciol.jpg

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wieś Kozłów w liczbach. polskawliczbach.pl. [dostęp 2019-11-19].
  2. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 526 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  3. Jednostki organizacyjne gminy Małogoszcz. Urząd Gminy Małogoszcz. [dostęp 2015-03-26].
  4. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200).
  5. TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 2015-11-18].
  6. a b Kozłów (7), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 561.
  7. Kozłów, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 149.
  8. Borkiewicz i Linowski 1937 ↓, s. 65.
  9. Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej opracowany na podstawie wyników Pierwszego Powszechnego Spisu Ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych, t. Województwo kieleckie, Warszawa: Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej, 1924 [dostęp 2015-03-26].
  10. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo świętokrzyskie. 2020-09-30. s. 7. [dostęp 2015-10-15].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]