Koza (województwo lubuskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Inne znaczenia Ten artykuł dotyczy opuszczonej osady. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Koza
Śródleśna łąka w miejscu zarośniętego jeziora
Śródleśna łąka w miejscu zarośniętego jeziora
Państwo  Polska
Województwo lubuskie
Powiat międzyrzecki
Gmina Skwierzyna
Liczba ludności 0
SIMC Brak
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Koza
Koza
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Koza
Koza
Ziemia 52°41′49″N 15°43′57″E/52,696944 15,732500

Koza – (niem. Kaza, od 1 listopada 1937 Waldluch[1]) – opuszczona osada leśna położona w zachodniej części Puszczy Noteckiej na terenie gminy Skwierzyna. Miejscowość zlokalizowana była ok. 5 km na zachód od Lubiatowa i 10 km na południe od Gościmia.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1402 w dokumencie określającym granicę Wielkopolski i Nowej Marchii wzmiankowano położone w tym miejscu jezioro otoczone bagnem Czegen[2]. W drugiej połowie XVIII w. powstała tu olęderska osada, która przetrwała do końca II wojny światowej.

W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość należała do wsi mniejszych w ówczesnym pruskim powiecie Międzyrzecz w rejencji poznańskiej[3]. Koza należała do okręgu międzychodzkiego tego powiatu i stanowiła część majątku Wiejce, którego właścicielem był wówczas Koch[3]. Według spisu urzędowego z 1837 roku wieś liczyła 73 mieszkańców, którzy zamieszkiwali 9 dymów (domostw)[3]. Wzmiankowana była wówczas także Koza smolarnia (1 dom, 10 osób)[3].

Liczba ludnosci: 72 (1885), 67 (1905), 60 (1910), 60 (1925), 62 (1933), 26 (1939)[4].

W miejscu dawnego jeziora znajduje się duża leśna polana (ponad 10 ha) z oczkiem wodnym pośrodku. Po opuszczonej osadzie pozostały fundamenty domostw i drzewa liściaste, między innymi pomnikowe dęby i lipy oraz relikty cmentarza. Przy leśnej drodze przeciwpożarowej nr 42 z Gościmia do Lubiatowa zachował się stary kamienny drogowskaz.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paweł Anders, Władysław Kusiak: Puszcza Notecka. Przewodnik krajoznawczy. Poznań: Oficyna wydawnicza G&P, 2005. ISBN 83-7272-109-2.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]