Koza (województwo lubuskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy opuszczonej osady. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Koza
Śródleśna łąka w miejscu zarośniętego jeziora
Śródleśna łąka w miejscu zarośniętego jeziora
Państwo  Polska
Województwo lubuskie
Powiat międzyrzecki
Gmina Skwierzyna
Liczba ludności 0
SIMC Brak
Położenie na mapie gminy Skwierzyna
Mapa lokalizacyjna gminy Skwierzyna
Koza
Koza
Położenie na mapie powiatu międzyrzeckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu międzyrzeckiego
Koza
Koza
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Koza
Koza
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Koza
Koza
Ziemia52°41′49″N 15°43′57″E/52,696944 15,732500

Koza – (niem. Kaza, od 1 listopada 1937 Waldluch[1]) – opuszczona osada leśna położona w zachodniej części Puszczy Noteckiej na terenie gminy Skwierzyna. Miejscowość zlokalizowana była ok. 5 km na zachód od Lubiatowa i 10 km na południe od Gościmia.

Historia[edytuj]

W 1402 w dokumencie określającym granicę Wielkopolski i Nowej Marchii wzmiankowano położone w tym miejscu jezioro otoczone bagnem Czegen[2]. W drugiej połowie XVIII w. powstała tu olęderska osada, która przetrwała do końca II wojny światowej.

W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość należała do wsi mniejszych w ówczesnym pruskim powiecie Międzyrzecz w rejencji poznańskiej[3]. Koza należała do okręgu międzychodzkiego tego powiatu i stanowiła część majątku Wiejce, którego właścicielem był wówczas Koch[3]. Według spisu urzędowego z 1837 roku wieś liczyła 73 mieszkańców, którzy zamieszkiwali 9 dymów (domostw)[3]. Wzmiankowana była wówczas także Koza smolarnia (1 dom, 10 osób)[3].

Liczba ludności: 72 (1885), 67 (1905), 60 (1910), 60 (1925), 62 (1933), 26 (1939)[4].

W miejscu dawnego jeziora znajduje się duża leśna polana (ponad 10 ha) z oczkiem wodnym pośrodku. Po opuszczonej osadzie pozostały fundamenty domostw i drzewa liściaste, między innymi pomnikowe dęby i lipy oraz relikty cmentarza. Przy leśnej drodze przeciwpożarowej nr 42 z Gościmia do Lubiatowa zachował się stary kamienny drogowskaz.

Galeria[edytuj]

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • Paweł Anders, Władysław Kusiak: Puszcza Notecka. Przewodnik krajoznawczy. Poznań: Oficyna wydawnicza G&P, 2005. ISBN 83-7272-109-2.

Linki zewnętrzne[edytuj]