Krócica

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Para krócic z przełomu XVIII i XIX wieku
Krócica wyposażona w trzy lufy

Krócicastaropolskie potoczne określenie małego pistoletu przeznaczonego do samoobrony. Krócice wyposażane były w zamki skałkowe lub kapiszonowe oraz bardzo krótkie lufy zapewniające minimalną donośność[1][2].

Jako broń przeznaczona do samoobrony, cechowały się małymi gabarytami ułatwiającymi ich przenoszenie na przykład w czasie podróży (stąd też nazywane były niekiedy pistoletami podróżnymi). W celu zmniejszenia gabarytów w niektórych egzemplarzach stosowano składane języki spustowe pozbawione kabłąka, tworzące po zamknięciu gładką powierzchnię pod częścią zamkową. Skrajnie niska donośność i celność sprawiały, że skuteczne użycie tej broni było możliwe jedynie z minimalnej odległości (dlatego też nie wyposażano ich w celowniki). W celu zwiększenia skuteczności produkowane były często również w wersjach wyposażonych w kilka luf. Krócice często były bogato dekorowane.

Julian Ursyn Niemcewicz wspominał po latach, że po bitwie pod Maciejowicami stoczonej w październiku 1794 z Rosjanami, naczelnik insurekcji Tadeusz Kościuszko chciał popełnić samobójstwo wkładając krócicę do ust ale broń nie wypaliła[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. krócica, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2021-06-03].
  2. Wielka Encyklopedia PWN. Tom 15. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2003, s. 37. ISBN 83-01-13794-0.
  3. Sławomir Leśniewski: Napoleoński amok Polaków. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 2019, s. 11. ISBN 978-83-08-06879-3.