Królestwo Egiptu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
المملكة المصرية
al-Mamlakah al-Miṣriyyah

Królestwo Egiptu
Sułtanat Egiptu 1922-1953 Egipt
Flaga Egiptu
Godło Egiptu
Flaga Egiptu Godło Egiptu
Hymn: Es-Salam el-gamhury el-masry
Położenie Egiptu
Język urzędowy arabski
Stolica Kair
Typ państwa monarchia konstytucyjna
Ostatnia głowa państwa ostatni król Fuad II
Ostatni szef rządu ostatni premier
Muhammad Nadżib
Powierzchnia
 • całkowita
 • wody śródlądowe
b/d. na świecie
1 001 450 km²
0,6%
Liczba ludności (1953)
 • całkowita 
 • gęstość zaludnienia
 • narody i grupy etniczne
b/d. na świecie
ok. 70 mln
79,8 osób/km²
Fellahowie, Turcy, Koptowie i Brytyjczycy
Jednostka monetarna funt egipski (EGP)
Niepodległość od Wielkiej Brytanii
28 lutego 1922
Rewolucja doprowadziła do abdykacji króla Faruka I i króla Fuada II (rok później)
23 lipca 1952
Religia dominująca Islam, Kościół koptyjski
Strefa czasowa UTC +2 - zima
UTC+3 - lato
Kod ISO 3166 EG
Kod telefoniczny ET
Terytoria zależne Sudan (kondominium brytyjsko-egipskie)
Mapa Egiptu

Królestwo Egiptu – to arabskie państwo powstałe po uzyskaniu (oficjalnej) niepodległości od Brytyjczyków. Położone częściowo w północno-wschodniej Afryce i częściowo w Azji (półwysep Synaj), nad Morzem Śródziemnym i nad Morzem Czerwonym.

Królowie[edytuj | edytuj kod]

Sąsiedzi[edytuj | edytuj kod]

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

Historia[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Historia Egiptu.

Powstanie[edytuj | edytuj kod]

W latach 1804-1914 istniało tu Wicekrólestwo Egiptu, które w 1878 dostało się pod brytyjską okupację. Gdy Imperium Osmańskie 2 sierpnia 1914 nawiązało sojusz z II Rzeszą Niemiecką (stając się sojusznikiem państw centralnych) Wielka Brytania ogłosiła Egipt swoim protektoratem. Usunęła protureckiego wicekróla Abbas II Hilmi. Na miejsce tureckiego wicekrólestwa Egiptu wprowadziła Sułtanat Egiptu, a sułtanem mianowano Husajna Kāmila.

Okres międzywojenny[edytuj | edytuj kod]

Stan z 1914 utrzymywał się do 28 lutego 1922, gdy Egipt oficjalnie ogłosił niepodległość od Wielkiej Brytanii. Panujący wówczas już 5 lat drugi sułtan Egiptu (brat Husajna Kāmila) został pierwszym nowożytnym królem Egiptu. Mimo formalnej niepodległości Egipt nadal znajdował się w strefie wpływów brytyjskich.

II wojna światowa w Afryce[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: II wojna światowa w Afryce.

W 1940 Włochy przystąpiły do wojny po stronie Niemiec . Włochy posiadały dwie kolonie w Afryce - Libię i Włoską Afrykę Wschodnią.

13 września 1940 armia włoska, pod dowództwem marszałka Rodolfo Grazianiego, przekroczyła granicę Egiptu i zdobyła Sidi Barrani. Włosi umocnili się i czekali na zaopatrzenie dla armii. Brytyjczycy - dowodzeni przez generała Archibalda Wavella - wycofali się do Marsa Matruh. 9 grudnia Brytyjczycy przypuścili kontrofensywę, która wyparła Włochów z Egiptu i zajęła Cyrenajkę oraz wschodnią Libię (wraz z Bardią i Tobrukiem).

9 stycznia 1941 Adolf Hitler podjął decyzję o wsparciu swego włoskiego sojusznika. W lutym Włosi w Libii zostali wsparci przez pierwsze oddziały Niemieckiego Korpusu Afrykańskiego dowodzonego przez generała Erwina Rommla.

Afrika Korps w północnej Afryce, 1942

31 marca ruszyło natarcie wojsk niemiecko-włoskich (główne uderzenie wyszło od strony pustyni). Natarcie podzieliło armię brytyjską na pół i zepchnęła ją aż nad granicę libijsko-egipską, pozostawiając jedynie załogę w oblężonym Tobruku. 25 sierpnia obleganych Australijczyków wsparła polska Samodzielna Brygada Strzelców Karpackich. 18 listopada Brytyjczycy rozpoczęli ofensywę, która po ciężkich walkach zlikwidowała oblężenie Tobruku zepchnęła Włochów i Afrika Korps z Cyrenajki. 21 stycznia 1942 rozpoczął się niemiecko-włoski kontratak, który nie dość, że odzyskał utracone terytoria libijskie, Cyrenajkę i Tobruk to dotarł w głąb Egiptu pod El Alamein. Bitwa pod El Alamein trwała od 31 sierpnia do 4 listopada i zakończyła się porażką wojsk świeżo mianowanego feldmarszałka Rommla. Przegrana bitwa była kluczowa w walkach w Afryce i od końca tej bitwy można rozpocząć wyliczanie do utraty przez państwa osi Afryki Północnej oraz późniejszej inwazji na Sycylię i Apeniny.

Okres powojenny[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Okres powojenny.

Rewolucja 23 lipca 1952[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Rewolucja w Egipcie (1952).