Królestwo Szkocji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy Królestwa Szkocji. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Rìoghachd na h-Alba
Kinrick o Scotland

Królestwo Szkocji
843–1649
1660–1707
Flaga Królestwa Szkocji
Herb Królestwa Szkocji
Flaga Królestwa Szkocji Herb Królestwa Szkocji
Dewiza: (łacina) Nemo me impune lacessit
(Nikt nie prowokuje mnie bezkarnie)
Położenie Królestwa Szkocji
Język urzędowy gaelicki, scots
Stolica Edynburg
Ustrój polityczny monarchia
Głowa państwa Królowa Szkocji Anna Stuart
Liczba ludności (1700)
 • całkowita 
b/d. na świecie
1 000 000
waluta funt szkocki
Data powstania 843
Akt unii 1 maja 1707

Królestwo Szkocji (gaelicki: Rìoghachd na h-Alba, scots: Kinrick o Scotland) – było państwem w północno-zachodniej Europie, które istniało od 843 do 1707 roku. Zajmowało północną, trzecią część wyspy Wielka Brytania, i graniczyło z Królestwem Anglii od południa, z którym zostało zjednoczone jako Królestwo Wielkiej Brytanii na mocy warunków aktu unii z 1707 roku. Od 1482 roku, kiedy to Anglia przejęła kontrolę nad miastem Berwick, terytorium Królestwa Szkocji pokrywa się z granicami współczesnej Szkocji. Poza głównym obszarem na wyspie Wielkiej Brytanii, w skład Królestwa Szkocji wchodziło ponad 790 wysp.

Największym miastem w królestwie i stolicą zarazem był Edynburg. Funkcję stołeczną pełniły wcześniej takie miasta jak Scone, Dunfermline oraz Stirling. Liczba ludności Królestwa Szkocji w 1700 roku wynosiła w przybliżeniu 1,1 miliona.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]