Królestwo Włoch (1805–1814)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy państwa włoskiego istniejącego w latach 1805–1814. Zobacz też: inne włoskie państwa o tej nazwie.
Regno d'Italia
Królestwo Włoch
1805-1814
Flaga Włoch
Godło Włoch
Flaga Włoch Godło Włoch
Położenie Włoch
Język urzędowy włoski
Stolica Mediolan
Ustrój polityczny monarchia
Ostatnia głowa państwa Napoleon Bonaparte
w jego imieniu wicekról Eugeniusz de Beauharnais
Powierzchnia
 • całkowita

84 000 km²
Liczba ludności
 • całkowita 

6 700 000
Jednostka monetarna lir włoski
Data powstania 17 marca 1805
Data likwidacji 25 maja 1814
Religia dominująca katolicyzm

Królestwo Włoch (wł. Regno d'Italia[1]) – państwo położone w północno-środkowej części Półwyspu Apenińskiego, utworzone w 1805 roku przez Napoleona Bonapartego w miejsce założonej trzy lata wcześniej Republiki Włoskiej. Napoleon koronował się przy tym na króla tego państwa, zaś swoim zastępcą (wicekrólem) uczynił Eugeniusza de Beauharnais[1].

Państwo początkowo obejmowało tereny, z których składała się Republika Włoska, po czym w 1806 roku jego terytorium zostało rozszerzone o Wenecję Euganejską, w 1808 roku o Marche, zaś w 1810 roku - o Górną Adygę. W szczytowym momencie zajmowało obszar o powierzchni 84 tysięcy km² i było zamieszkiwane przez 6,7 miliona ludzi[1]. Przestało istnieć w 1814 roku wraz z abdykacją Napoleona Bonapartego we Francji[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d M. Broers, P. Hicks, A. Guimera: The Napoleonic Empire and the New European Political Culture (wł.). W: The Napoleonic Kingdom of Italy: State Administration [on-line]. books.google.pl. [dostęp 2019-07-01].