Królestwo Włoch (1805–1814)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Królestwo Włoch
Regno d'Italia
1805–1814
Flaga Włoch
Godło Włoch
Flaga Włoch Godło Włoch
Położenie Włoch
Język urzędowy

włoski

Stolica

Mediolan

Ustrój polityczny

monarchia

Głowa państwa

Napoleon Bonaparte

Zależne od

 Francji

w jego imieniu

wicekról Eugeniusz de Beauharnais

Powierzchnia
 • całkowita


84 000 km²

Liczba ludności
 • całkowita 


6 700 000

waluta

lir włoski

Data powstania

17 marca 1805

Data likwidacji

25 maja 1814

Religia dominująca

katolicyzm

Mapa Włoch

Królestwo Włoch (wł. Regno d'Italia) – historyczne państwo ze stolicą w Mediolanie, położone w północnej i środkowej części dzisiejszych Włoch, utworzone w 1805 roku przez Napoleona Bonapartego w miejsce założonej trzy lata wcześniej Republiki Włoskiej. Napoleon koronował się przy tym na króla tego państwa, zaś swoim zastępcą (wicekrólem) uczynił Eugeniusza de Beauharnais[1].

Państwo początkowo obejmowało tereny, z których składała się Republika Włoska, po czym w 1806 roku jego terytorium zostało rozszerzone o Wenecję Euganejską, w 1808 roku o Marche, zaś w 1810 roku - o Górną Adygę. W szczytowym momencie zajmowało obszar o powierzchni 84 tysięcy km² i było zamieszkiwane przez 6,7 miliona ludzi[2]. Przestało istnieć w 1814 roku, niedługo po abdykacji Napoleona Bonapartego we Francji[3][4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Grab 2012, s. 204-205.
  2. Grab 2012, s. 204.
  3. Connelly 1965, s. 311-313.
  4. Gregory 2001, s. 179.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]