Królak błotny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Królik błotny)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Królak błotny
Sylvilagus palustris[1]
(Bachman, 1837)
Królak błotny
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd zajęczaki
Rodzina zającowate
Rodzaj królak
Gatunek królak błotny
Synonimy
  • Lepus palustris Bachman, 1837[1]
Podgatunki
  • S. p. hefneri Lazell, 1984
  • S. p. paludicola (Miller & Bangs, 1894)
  • S. p. palustris (Bachman, 1837)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Królak błotny[3], królik błotny[4] (Sylvilagus palustris) – gatunek ssaka z rodziny zającowatych (Leporidae) żyjący w południowo-wschodnich Stanach Zjednoczonych.

Występowanie[edytuj]

Żyje w części stanów Wirginia, Georgia, Alabama i Floryda (wraz z okolicznymi wyspami). Występuje na terenach nizinnych, w pobliżu wody.

Wygląd[edytuj]

Królak błotny jest średniej wielkości przedstawicielem swojej rodziny. Ma stosunkowo małe, owalne uszy, niewielkie łapy i ogon. Sierść jest rudobrązowa. Cechą charakterystyczną jest ciemny dół ogona. Nie występuje wyraźny dymorfizm płciowy. Ciało królika ma długość 42–44 cm, jego masa wynosi 1,2–2,2 kg.

Tryb życia[edytuj]

Zwierzęta te są roślinożerne, żywią się głównie roślinnością wodną. W zimie uzupełniają swoją dietę korą drzew. Są bardzo dobrymi pływakami. Zazwyczaj są towarzyskie, samice w okresie rozmnażania stają się terytorialne. Prowadzą nocny tryb życia, dzień przesypiają w zrobionych przez siebie gniazdach zbudowanych z trawy, wyłożonych króliczym futrem.

Rozmnażanie[edytuj]

Królaki błotne parzą się 3–4 razy w roku. Ciąża trwa 27–35 dni, po czym na świat przychodzi 2–5 młodych. Króliczki są karmione mlekiem około dwóch tygodni, po czym stają się całkowicie samodzielne. Dojrzałość płciową osiągają po nieco ponad 200 dniach od narodzin. Dzikie króliki błotne żyją zazwyczaj 4 lata, w niewoli mogą dożyć nieco ponad 7 lat.

Zagrożenia[edytuj]

Królaki błotne stanowią składnik diety wielu drapieżników. Polują na nie węże (takie jak grzechotnik diamentowy i mokasyn błotny), sowy (puchacz wirginijski) i inne ptaki drapieżne (błotniak zbożowy), a także ryś rudy i wilk rudy. Człowiek nie przyczynił się znacząco do zmniejszenia populacji tych zwierząt. Jedynie jeden z podgatunków (S. p. hefnerii) jest obecnie zagrożony wyginięciem i prowadzone są działania mające na celu zwiększenie jego populacji.

Podgatunki[edytuj]

Wyróżniono trzy podgatunki królika błotnego[5]:

  • S. palustris palustris
  • S. palustris paludicola – nieco mniejszy od pozostałych podgatunków
  • S. palustris hefneri – obecnie zagrożony wyginięciem, nazwany na cześć założyciela Playboya Hugh Hefnera.

Przypisy

  1. a b Sylvilagus palustris, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Faulhaber, C.A. & Smith, A.T. 2008. Sylvilagus palustris. W: IUCN 2015. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015-3. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2015-09-29]
  3. Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 60. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. K. Kowalski (redaktor naukowy), A. Krzanowski, H. Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 154, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0637-8.
  5. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Sylvilagus (Tapeti) palustris. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2009-12-28]

Bibliografia[edytuj]

  1. Thompson, L. & S. Frost: Sylvilagus palustris (ang.). (On-line), Animal Diversity Web, 2008. [dostęp 28 grudnia 2009].
  2. Sylvilagus palustris. North American Mammals. [dostęp 28 grudnia 2009].