Krainka (pszczoła)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Krainka
Apis mellifera carnica
Pollman, 1879
Ilustracja
Pszczoła kraińska
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Gromada

owady

Rząd

błonkoskrzydłe

Podrząd

trzonkówki

Nadrodzina

pszczoły

Rodzina

pszczołowate

Podrodzina

pszczoły rojne

Rodzaj

Apis

Gatunek

pszczoła miodna

Podgatunek

Apis mellifera carnica

Krainka, pszczoła kraińska, pszczoła rasy kraińskiej (ang. Carniolan honey bee; łac. Apis mellifera carnica) – podgatunek pszczoły miodnej.

Naturalne występowanie tej pszczoły obejmuje przede wszystkim Słowenię, oraz południową Austrię, Chorwację, Bośnię i Hercegowinę, Serbię, Węgry, Rumunię i Bułgarię.

Pochodzenie[edytuj | edytuj kod]

Pszczoła kraińska jako podgatunek pszczoły miodnej naturalizowała się i adaptowała do warunków panujących w Kočevje (Gottschee) region Krainy (obecnie Słowenia), południowej części Alp Austriackich, regionu Gór Dynarskich, południowej Panonii i północnych Bałkanów. Jest to drugi najbardziej popularny podgatunek pszczół hodowany przez pszczelarzy na świecie.

Cechy[edytuj | edytuj kod]

Jest faworytem wśród pszczelarzy z wielu powodów. Przede wszystkim z powodu dużych możliwości obronnych przeciw innym owadom, pozostając przy tym nieagresywna w stosunku do pszczelarza. Pszczoły te rozpoczynają szybkie dopasowywanie populacji robotnic do dostępności pokarmu wczesną wiosną oraz tak samo szybkie dopasowywanie populacji robotnic w przypadku spadku lub braku pożytków. Odporne na niektóre choroby i pasożyty bardziej niż inne rasy.

Anatomia[edytuj | edytuj kod]

Pszczoła kraińska jest podobnych rozmiarów jak pszczoła włoska (Apis mellifera ligustica), ale w wyróżniającym śniado szarym kolorze z brązowymi paskami. Tułów jest ciemny, z tym, że można spotkać również w jaśniejszym kolorze lub nawet brązowym, a także z kropkami. Znane są również jako pszczoły szare.

Dodatkowo pszczoła kraińska jest porównywalna rozmiarami do pszczoły środkowoeuropejskiej (Apis mellifera mellifera), lecz z węższym odwłokiem.

Języczek o długości 6,5 do 6,7 mm, wysokie ramiona i krótkie włoski pozwalają na zbieranie nektaru np. z koniczyn i podobnych pożytków.

Charakter i zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Zalety

  • Ceniona ze względu na delikatność i brak agresywności
  • Może być hodowana w środowisku miejskim o dużym zagęszczeniu
  • Lepsza orientacja w terenie niż pszczoła włoska
  • Niska skłonność do rabunków
  • Może zimować w niewielkim kłębie
  • Zdolność do oszczędzania zapasów miodu
  • Zdolność do szybkiej adaptacji środowiskowej
  • Dobra zdolność do długiego zimowania
  • Zdolność do szybkiej odbudowy kolonii po zimowli
  • Niskie zużycie propolisu
  • Odporna na choroby czerwiu
  • Nadaje się na tereny z wczesnymi pożytkami
  • Robotnice żyją do 12% dłużej niż pszczoły innych ras

Wady

  • Większa podatność do rojenia w przypadku zatłoczenia
  • Niska zdolność do prosperowania w czasie gorącego lata
  • Czerwienie zależne od dostępności pyłku kwiatowego
  • Nieoznaczona matka trudna do odszukania na plastrze

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]