Krainka (pszczoła)
| Apis mellifera carnica | |
| Pollman, 1879 | |
Pszczoła kraińska | |
| Systematyka | |
| Domena | |
|---|---|
| Królestwo | |
| Gromada | |
| Rząd | |
| Podrząd | |
| Nadrodzina | |
| Rodzina | |
| Podrodzina | |
| Rodzaj | |
| Gatunek | |
| Podgatunek |
Apis mellifera carnica |
Krainka, pszczoła kraińska, pszczoła rasy kraińskiej (ang. Carniolan honey bee; łac. Apis mellifera carnica) – podgatunek pszczoły miodnej.
Naturalne występowanie tej pszczoły obejmuje przede wszystkim Słowenię, oraz południową Austrię, Chorwację, Bośnię i Hercegowinę, Serbię, Węgry, Rumunię i Bułgarię.
Pochodzenie
[edytuj | edytuj kod]Pszczoła kraińska jako podgatunek pszczoły miodnej naturalizowała się i adaptowała do warunków panujących w Kočevje (Gottschee) region Krainy (obecnie Słowenia), południowej części Alp Austriackich, regionu Gór Dynarskich, południowej Panonii i północnych Bałkanów. Jest to drugi najbardziej popularny podgatunek pszczół hodowany przez pszczelarzy na świecie.
Cechy
[edytuj | edytuj kod]Jest faworytem wśród pszczelarzy z wielu powodów. Przede wszystkim z powodu dużych możliwości obronnych przeciw innym owadom, pozostając przy tym nieagresywna w stosunku do pszczelarza. Pszczoły te rozpoczynają szybkie dopasowywanie populacji robotnic do dostępności pokarmu wczesną wiosną oraz tak samo szybkie dopasowywanie populacji robotnic w przypadku spadku lub braku pożytków. Odporne na niektóre choroby i pasożyty bardziej niż inne rasy.
Anatomia
[edytuj | edytuj kod]Pszczoła kraińska jest podobnych rozmiarów jak pszczoła włoska (Apis mellifera ligustica), ale w wyróżniającym śniado szarym kolorze z brązowymi paskami. Tułów jest ciemny, z tym, że można spotkać również w jaśniejszym kolorze lub nawet brązowym, a także z kropkami. Znane są również jako pszczoły szare.
Dodatkowo pszczoła kraińska jest porównywalna rozmiarami do pszczoły środkowoeuropejskiej (Apis mellifera mellifera), lecz z węższym odwłokiem.
Języczek o długości 6,5 do 6,7 mm, wysokie ramiona i krótkie włoski pozwalają na zbieranie nektaru np. z koniczyn i podobnych pożytków.
Charakter i zachowanie
[edytuj | edytuj kod]Zalety
- Ceniona przez pszczelarzy ze względu na delikatność i brak agresywności
- Może być hodowana w środowisku miejskim o dużym zagęszczeniu
- Lepsza orientacja w terenie niż pszczoła włoska
- Niska skłonność do rabunków
- Może zimować w niewielkim kłębie
- Zdolność do oszczędzania zapasów miodu
- Zdolność do szybkiej adaptacji środowiskowej
- Dobra zdolność do długiego zimowania
- Zdolność do szybkiej odbudowy kolonii po zimowli
- Niskie zużycie propolisu
- Odporna na choroby czerwiu
- Nadaje się na tereny z wczesnymi pożytkami
- Robotnice żyją do 12% dłużej niż pszczoły innych ras
Wady
- Najwyższa ze wszystkich ras pszczoły miodnej podatność do rojenia w przypadku
- Niska zdolność do prosperowania w czasie gorącego lata
- Czerwienie zależne od dostępności pyłku kwiatowego
- Nieoznaczona matka trudna do odszukania na plastrze
- Bardzo duża podatność na Warrozę (Varroa Destructor)[1][2][3]
- Duża podatność na grzybicowe choroby czerwiu (Ascosphaera apis)[4][5]
- Duża po podatność na nosemozę: nosema Apis oraz nosema Cerana[6][7]
- Przygotowania do zimowania rodziny rozpoczynają już w sierpniu
- Słaba zimotrwałość[8][9]
- Słaba odporność na kiślicę
- Najczęściej zainfekowane zgnilcem amerykańskim jako rasa.[10]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Olszewski, K., Paleolog, J., Łopucki, R. (2012). Zwalczanie warrozy u pszczół miodnych z uwzględnieniem odporności pszczół i roztoczy. W: "Zagadnienia ekologii i ochrony środowiska".
- ↑ Magdalena Rękas, Wpływ zmian konstrukcji ulgi na dzieci na dochody do dyspozycji rodzin w Polsce, „Prace Naukowe Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu” (403), 2015, DOI: 10.15611/pn.2015.403.23, ISSN 1899-3192 [dostęp 2025-06-16].
- ↑ Stephen J. Martin, The role of Varroa and viral pathogens in the collapse of honeybee colonies: a modelling approach, „Journal of Applied Ecology”, 38 (5), 2001, s. 1082–1093, DOI: 10.1046/j.1365-2664.2001.00662.x, ISSN 0021-8901 [dostęp 2025-06-16].
- ↑ Arthur R Davis, The Study of Insecticide Poisoning of Honeybee Brood, „Bee World”, 70 (4), 1989, s. 163–174, DOI: 10.1080/0005772x.1989.11099013, ISSN 0005-772X [dostęp 2025-06-16].
- ↑ Corey Campion, Healing Hives: Honey Bees and the Rehabilitation of Veterans, 1919–2019, „Bee World”, 96 (2), 2019, s. 55–59, DOI: 10.1080/0005772x.2018.1563377, ISSN 0005-772X [dostęp 2025-06-16].
- ↑ Eva Forsgren, Ingemar Fries, Comparative virulence of Nosema ceranae and Nosema apis in individual European honey bees, „Veterinary Parasitology”, 170 (3-4), 2010, s. 212–217, DOI: 10.1016/j.vetpar.2010.02.010, ISSN 0304-4017 [dostęp 2025-06-16].
- ↑ Eva Forsgren, Ingemar Fries, Comparative virulence of Nosema ceranae and Nosema apis in individual European honey bees, „Veterinary Parasitology”, 170 (3-4), 2010, s. 212–217, DOI: 10.1016/j.vetpar.2010.02.010, ISSN 0304-4017 [dostęp 2025-06-16].
- ↑ Magdalena Pokrzyńska, Young Apiarists. The Attitudes of the Technical College in Pszczela Wola, Poland, towards Beekeeping and Bees, „Opuscula Sociologica”, 2016, s. 59–76, DOI: 10.18276/os.2016.1-05, ISSN 2299-9000 [dostęp 2025-06-16].
- ↑ Ibrahim Çakmak, The over wintering survival of highly Varroa destructor infested honey bee colonies determined to be hygienic using the liquid nitrogen freeze killed brood assay, „Journal of Apicultural Research”, 49 (2), 2010, s. 197–201, DOI: 10.3896/ibra.1.49.2.09, ISSN 0021-8839 [dostęp 2025-06-16].
- ↑ Walter S. Sheppard, Marina D. Meixner, Apis mellifera pomonella, a new honey bee subspecies from Central Asia, „Apidologie”, 34 (4), 2003, s. 367–375, DOI: 10.1051/apido:2003037, ISSN 0044-8435 [dostęp 2025-06-16].
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Graham, Joe. The Hive and the Honey Bee. Hamilton/IL: Dadant & Sons; 1992; ISBN 0-915698-09-9.
- John A. Skinner i inni: Beekeeping in Tennessee. University of Tennessee, 2004. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-08-31)]. (ang.).
- Apis mellifera carnica. [w:] Strona słoweńskiego stowarzyszenia hodowców pszczół [on-line]. [zarchiwizowane z tego adresu (2004-01-28)].