Krajowa lista niematerialnego dziedzictwa kulturowego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Krajowa lista niematerialnego dziedzictwa kulturowego – lista inwentaryzacyjna chronionego, niematerialnego dziedzictwa kulturowego kraju.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Konwencja UNESCO w sprawie ochrony niematerialnego dziedzictwa kulturowego sporządzona w Paryżu 17 października 2003 r. nakłada na państwa-sygnatariuszy, obowiązek ochrony i inwentaryzacji niematerialnego dziedzictwa kulturowego, a są nim, według definicji Konwencji: praktyki, wyobrażenia, przekazy, wiedza i umiejętności – jak również związane z nimi instrumenty, przedmioty, artefakty i przestrzeń kulturowa – które wspólnoty, grupy i, w niektórych przypadkach, jednostki uznają za część własnego dziedzictwa kulturowego.

Według Konwencji niematerialne dziedzictwo kulturowe przejawia się, między innymi w następujących dziedzinach:

  • tradycje i przekazy ustne, w tym język jako nośnik niematerialnego dziedzictwa kulturowego;
  • sztuki widowiskowe;
  • zwyczaje, rytuały i obrzędy świąteczne;
  • wiedza i praktyki dotyczące przyrody i wszechświata;
  • umiejętności związane z rzemiosłem tradycyjnym[1].

Weszła w życie 20 kwietnia 2006 roku, po ratyfikacji przez 30 państw zgodnie z art. 34. Do końca października 2012 roku ratyfikowało ją 148 państw[2].

Konwencja została ratyfikowana przez Polskę 16 maja 2011 roku[3].

Polska Krajowa lista niematerialnego dziedzictwa kulturowego[edytuj | edytuj kod]

Listę prowadzi Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wspólnie z Narodowym Instytutem Dziedzictwa[3]. Nie stanowi ona całościowego inwentarza istniejących elementów niematerialnego dziedzictwa kulturowego na terenie Polski, ma wyłącznie charakter informacyjny[4].

Przykłady elementów z Listy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Konwencja UNESCO w sprawie ochrony niematerialnego dziedzictwa kulturowego, sporządzona w Paryżu dnia 17 października 2003 roku, (Dz. U. 2011 r. nr 172 poz. 1018)
  2. W 2016 stronami jest 168 państw Lista stron (ang.)
  3. a b Katarzyna Sadowska-Mazur, Julia Włodarczyk (red.), Krajowa lista niematerialnego dziedzictwa kulturowego, Warszawa 2016, ISBN 978-83-63260-66-8.
  4. Andrzej Rottermund (red.), Dlaczego i jak w nowoczesny sposób chronić dziedzictwo kulturowe., Warszawa: Polski Komitet do spraw UNESCO, 2014, s. 276, ISBN 978-83-902939-8-1.