Krople Inoziemcowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Krople Inoziemcowa (Guttae Inoziemcovi) – preparat stosowany w bólach żołądka i jelit[1], opracowany przez polskiego farmaceutę Franciszka Pantoczka[2][3][4] lub rosyjskiego lekarza Fiodora I. Inoziemcewa[5][6].

Zawierają w swoim składzie[1]:

Działanie: przeciwbólowe, spazmolityczne (przeciwskurczowe)[potrzebny przypis].

Zastosowanie: zaburzenia trawienia, kolki jelitowe, biegunka, zatrucia pokarmowe[potrzebny przypis].

W połowie XX w. były w podstawowym wyposażeniu apteczek jako środek na silne bóle brzucha[7]. W Polsce obrót kroplami Inoziemcowa regulowały kolejne rozporządzenia odpowiednich ministrów. Regulację tę wprowadziło rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 20 maja 1929[8], na mocy którego mogły być one sprzedawane w ilości do 20 g przez apteki bez recepty. Analogiczną regulację zawarto w rozporządzeniu z roku 1956[9], natomiast w rozporządzeniu z roku 1985 krople Inoziemcowa nie zostały uwzględnione[10]. Ze względu na zawartość opium wykorzystywane były w celach narkotycznych[11][12].

Obecnie nie znajdują się w sprzedaży.

Przypisy[edytuj]

  1. a b Henryk Stanisław Różański: Wstęp do zielarstwa i fitoterapii oraz podstawy profilaktyki chorób metodami naturalnymi w ujęciu historycznym i współczesnym. www.rozanski.ch, 2002–2003. [dostęp 2015-05-19].
  2. Ewa Michałowska-Walkiewicz: Franciszek Pantoczek – Krople Inoziemcowa. Poland.us, 2013-10-29. [dostęp 2015-05-19].
  3. Andrzej Chodubski. Polacy w nurcie przeobrażania kulturowego Kaukazu w XIX i na początku XX wieku. „Annales Universitatis Mariae Curie-Skłodowska. Sectio F, Historia”. 60, s. 63–75, 2005. 
  4. Kielce: ponad 21 tys. zł zebrano na renowację zabytkowych nagrobków. Katolicka Agencja Informacyjna, 2001. [dostęp 2015-05-19].
  5. Inoziemcew Fiodor I. (pol.). Encyklopedia PWN. [dostęp 2010-02-12].
  6. krople Inoziemcowa czy Inoziemcewa?. W: Poradnia językowa [on-line]. PWN, 2009-11-05. [dostęp 2015-05-19].
  7. List okólny Głównej Kwatery Harcerzy L. 13 z dnia 7 maja 1946 w sprawie apteczek obozowych. „Wiadomości Urzędowe”. 19 (5–8), s. 17–20, 1946. Naczelnictwo Związku Harcerstwa Polskiego. 
  8. Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 20 maja 1929 r. o detalicznej sprzedaży substancyj i przetworów odurzających (Dz. U. z 1929 r. Nr 48, poz. 402).
  9. Rozporządzenie Ministrów Zdrowia oraz Handlu Zagranicznego z dnia 13 września 1956 r. w sprawie środków odurzających (Dz. U. z 1956 r. Nr 42, poz. 196).
  10. Rozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 21 września 1985 r. w sprawie środków odurzających i psychotropowych oraz nadzoru nad tymi środkami (Dz. U. z 1985 r. Nr 53, poz. 275).
  11. Anna Wacławik-Orpik, Bogusława Bączkowska: Byłam łobuzem, jestem terapeutką. wyborcza.pl, 2009-06-29. [dostęp 2015-05-19].
  12. Maria Kała: Analiza toksykologiczna środków uzależniających. Instytut Ekspertyz Sądowych, 2000. ISBN 83-87425-80-X.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.