Kruk mały

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kruk mały
Corvus mellori[1]
Mathews, 1912
Kruk mały
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina krukowate
Rodzaj Corvus
Gatunek kruk mały
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Kruk mały (Corvus mellori) – gatunek dużego ptaka z rodziny krukowatych (Corvidae) endemiczny dla obszaru południowo-wschodniej Australii.

Całe upierzenie ciała jest czarne, podobnie jak dziób i nogi. Tęczówki oczu są białe, podobnie jak u innych przedstawicieli rodzaju Corvus zamieszkujących Australię i niektórych gatunków żyjących na wyspach wysuniętych bardziej na północ.

Systematyka[edytuj]

Chociaż kruk mały został po raz pierwszy opisany przez Mathewsa w 1912 roku to dopiero w 1967 roku ornitolodzy zgodzili się na oddzielenie gatunku od kruka australijskiego C. coronoides tworząc osobny.

Charakterystyka[edytuj]

Wyróżnia się parę różnic pomiędzy tymi dwoma podobnymi gatunkami: kruk mały jest zwykle nieco mniejszy niż australijski - ma 48-50 cm długości (niektóre osobniki mogą mieć jednak tę samą wielkość). Dziób ma nieco mniejszy i bardziej zakrzywiony. Jego zawołania są krótsze, a w trakcie wydawania dźwięków wybrzuszenie tworzone na gardle jest mniejsze. Po porównaniu okazuje się, że kruk mały jest bardziej towarzyskim ptakiem, często tworzy duże stada, które swobodnie (bezkierunkowo) wędrują nad rozległymi terenami w poszukiwaniu pożywienia. Zasięg występowania kruka małego pokrywa się z areałem kruka australijskiego, ale to terytoria tego drugie sięgają dalej i są rozleglejsze.

Po prawej osobnik młodociany proszący matkę (z lewej) o wygrzebaną larwę

Występowanie[edytuj]

Areał kruka małego sięga południowo-wschodniej Australii od południowych części Australii Południowej i Victorii po Nową Południową Walię. Widywany też na Wyspie Kangura i wyspie King. Żyje w obrębie scrubu (roślinnej formacji australijskich zarośli), upraw rolnych, pastwisk, łąk, terenów zalesionych, wybrzeży i przedmieść.

Nie spotyka się kruka małego w zachodnim Gippslandzie, gdzie lokalne biotopy są zdominowane przez kruka tasmańskiego.

Zachowanie[edytuj]

Pożywienie[edytuj]

Kruk mały bardziej preferuje roślinną dietę niż C. coronoides i żerują przeważnie na ziemi. Prawdopodobnie jest jednak wszystkożercą w podobnym zakresie co inni przedstawiciele rodzaju Corvus, gdy nadarzy się taka okazja.

Gniazdowanie[edytuj]

Kruki małe gnieżdżą się często w luźnych koloniach liczących do 50 par lęgowych, z gniazdami oddalonymi od siebie co parę metrów. Wielokrotnie donoszono o posiadaniu przez nie paru gniazd znajdujących się w obrębie terytorium lęgowego pojedynczego kruka australijskiego. Prawdopodobnie wynika to różnymi preferencjami żywieniowymi, a nie z zagrożenia wynikającego z utraty źródeł jedzenia.

Gniazdo ma kształt cienkiego kielicha zbudowanego z gałęzi i warstwy kory, trawy oraz wełny tworzących grubą podkładkę. Lęgowiska ulokowane są zwykle nisko nad ziemią (poniżej 10 metrów), często na rozwidlonych gałęziach w zewnętrznej części koron drzew.
Osobniki młodociane mają brązowe oczy aż do 3 roku życia, kolor tęczówki zmienia się na biały.

Głos[edytuj]

Wydaje szorstkie, gardłowe "kar-kar-kar-kar" lub "ark-ark-ark-ark". Wykonuje również przy każdej zwrotce szybkie trzepnięcie skrzydłami w górę.

Przypisy

  1. Corvus mellori, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Corvus mellori. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]