Krwiściąg mniejszy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Krwiściąg mniejszy
Ilustracja
Systematyka[1][2]
Domena

eukarionty

Królestwo

rośliny

Podkrólestwo

rośliny zielone

Nadgromada

rośliny telomowe

Gromada

rośliny naczyniowe

Podgromada

rośliny nasienne

Nadklasa

okrytonasienne

Klasa

Magnoliopsida

Nadrząd

różopodobne

Rząd

różowce

Rodzina

różowate

Rodzaj

krwiściąg

Gatunek

krwiściąg mniejszy

Nazwa systematyczna
Sanguisorba minor Scop.
Fl. carniol. ed. 2, 1:110. 1771
Kwiat żeński
Kwiat męski

Krwiściąg mniejszy (Sanguisorba minor) – gatunek rośliny należący do rodziny różowatych. Występuje w stanie dzikim w zachodniej i środkowej Europie, na Kaukazie i w zachodniej Syberii[3]. W Polsce rzadko na niżu, częściej na pogórzu i w niższych położeniach górskich. Poza tym zdziczały z dawnych upraw (kenofit)[4].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
60 cm wysokości, z przyziemną rozetą pierzastych liści.
Łodyga
Szorstka, drewniejąca po roku wegetacji.
Liście
Nieparzysto- pierzaste, listki jajowate, grubo ząbkowane
Kwiaty
Zebrane w kulistojajowate, sinozielone (później niekiedy czerwono nadbiegłych) główki na szczytach odgałęzień. Kwiaty jednopłciowe: w dolnej części główki kwiaty męskie o 10-20 wiotkich pręcikach z białymi nitkami i żółtymi pylnikami, w górnej części kwiaty żeńskie ze słupkami o dwóch szyjkach.
Korzeń
Cienki i długi.
Owoce
Niełupka.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina, hemikryptofit. Składnik suchych łąk i ciepłych muraw. W uprawach rolnych chwast. Kwitnie od czerwca do września. Jest rośliną żywicielską larw rzadkiego motyla powszelatka sertora[5].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

W Polsce jest wystarczająco mrozoodporny (strefy mrozoodporności 5-9)[6]. Wymaga stanowisk słonecznych lub półcienistych, ziemi średnio żyznej, wilgotnej i przepuszczalnej[6]. Podczas upałów w lecie konieczne jest podlewanie. Rozmnaża się z nasion lub przez podział bryły korzeniowej.

Systematyka i zmienność[edytuj | edytuj kod]

Występuje w kilku podgatunkach[3]:

  • subsp. lasiocarpa (Boiss. & Hausskn.) Nordborg (syn. Sanguisorba lasiocarpa (Boiss. & Hausskn.) Hand.-Mazz.)
  • subsp. magnolii (Spach) Briq. (syn. Poterium magnolii Spach, Sanguisorba magnolii (Spach) A. Braun & C. D. Bouché)
  • subsp. minor (syn: Poterium sanguisorba L., Sanguisorba dictyocarpa (Spach) Franch., Sanguisorba sanguisorba (L.) Britton)
  • subsp. muricata (Spach) Briq. (syn: Poterium polygamum Waldst. & Kit., Sanguisorba muricata (Spach) Gremli)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI10.1371/journal.pone.0119248, PMID25923521, PMCIDPMC4418965 [dostęp 2020-02-20] (ang.).
  2. Peter F. Stevens, Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2010-01-23] (ang.).
  3. a b Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-04-28].
  4. Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
  5. Marcin Sielezniew, Izabela Dziekańska, Motyle dzienne, wyd. Multico, Warszawa 2010.
  6. a b c Geoffrey Burnie i inni, Botanica. Ilustrowana, w alfabetycznym układzie, opisuje ponad 10 000 roślin ogrodowych, Niemcy: Könemann, Tandem Verlag GmbH, 2005, ISBN 3-8331-1916-0, OCLC 271991134.