Krwiściąg mniejszy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Krwiściąg mniejszy
Ilustracja
Systematyka[1][2]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Podkrólestwo rośliny zielone
Nadgromada rośliny telomowe
Gromada rośliny naczyniowe
Podgromada rośliny nasienne
Nadklasa okrytonasienne
Klasa Magnoliopsida
Nadrząd różopodobne
Rząd różowce
Rodzina różowate
Rodzaj krwiściąg
Gatunek krwiściąg mniejszy
Nazwa systematyczna
Sanguisorba minor Scop.
Fl. carniol. ed. 2, 1:110. 1771
Kwiat żeński
Kwiat męski

Krwiściąg mniejszy (Sanguisorba minor) – gatunek rośliny należący do rodziny różowatych. Występuje w stanie dzikim w zachodniej i środkowej Europie, na Kaukazie i w zachodniej Syberii[3]. W Polsce rzadko na niżu, częściej na pogórzu i w niższych położeniach górskich. Poza tym zdziczały z dawnych upraw (kenofit)[4].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
60 cm wysokości, z przyziemną rozetą pierzastych liści.
Łodyga
Szorstka, drewniejąca po roku wegetacji.
Liście
Nieparzysto- pierzaste, listki jajowate, grubo ząbkowane
Kwiaty
Zebrane w kulistojajowate, sinozielone (później niekiedy czerwono nadbiegłych) główki na szczytach odgałęzień. Kwiaty jednopłciowe: w dolnej części główki kwiaty męskie o 10-20 wiotkich pręcikach z białymi nitkami i żółtymi pylnikami, w górnej części kwiaty żeńskie ze słupkami o dwóch szyjkach.
Korzeń
Cienki i długi.
Owoce
Niełupka.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina, hemikryptofit. Składnik suchych łąk i ciepłych muraw. W uprawach rolnych chwast. Kwitnie od czerwca do września. Jest rośliną żywicielską larw rzadkiego motyla powszelatka sertora[5].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

W Polsce jest wystarczająco mrozoodporny (strefy mrozoodporności 5-9)[6]. Wymaga stanowisk słonecznych lub półcienistych, ziemi średnio żyznej, wilgotnej i przepuszczalnej[6]. Podczas upałów w lecie konieczne jest podlewanie. Rozmnaża się z nasion lub przez podział bryły korzeniowej.

Systematyka i zmienność[edytuj | edytuj kod]

Występuje w kilku podgatunkach[3]:

  • subsp. lasiocarpa (Boiss. & Hausskn.) Nordborg (syn. Sanguisorba lasiocarpa (Boiss. & Hausskn.) Hand.-Mazz.)
  • subsp. magnolii (Spach) Briq. (syn. Poterium magnolii Spach, Sanguisorba magnolii (Spach) A. Braun & C. D. Bouché)
  • subsp. minor (syn: Poterium sanguisorba L., Sanguisorba dictyocarpa (Spach) Franch., Sanguisorba sanguisorba (L.) Britton)
  • subsp. muricata (Spach) Briq. (syn: Poterium polygamum Waldst. & Kit., Sanguisorba muricata (Spach) Gremli)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS ONE”, 10 (4), 2015, e0119248, DOI10.1371/journal.pone.0119248, PMID25923521, PMCIDPMC4418965 [dostęp 2020-02-20] (ang.).
  2. Peter F. Stevens, Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2010-01-23] (ang.).
  3. a b Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-04-28].
  4. Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
  5. Marcin Sielezniew, Izabela Dziekańska, Motyle dzienne, wyd. Multico, Warszawa 2010.
  6. a b c Geoffrey Burnie i inni, Botanica : ilustrowana, w alfabetycznym układzie, opisuje ponad 10 000 roślin ogrodowych, Niemcy: Könemann, Tandem Verlag GmbH, 2005, ISBN 3-8331-1916-0, OCLC 271991134.