Krynice (województwo lubelskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Krynice
wieś
Ilustracja
Kościół pw. Stanisława Biskupa z lat 1918–1920
Państwo

 Polska

Województwo

 lubelskie

Powiat

tomaszowski

Gmina

Krynice

Liczba ludności (2021)

454[2][3]

Strefa numeracyjna

84

Kod pocztowy

22-610[4]

Tablice rejestracyjne

LTM

SIMC

0891803[5]

Położenie na mapie gminy Krynice
Mapa konturowa gminy Krynice, blisko centrum na lewo u góry znajduje się punkt z opisem „Krynice”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Krynice”
Położenie na mapie województwa lubelskiego
Mapa konturowa województwa lubelskiego, na dole nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Krynice”
Położenie na mapie powiatu tomaszowskiego
Mapa konturowa powiatu tomaszowskiego, u góry nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Krynice”
Ziemia50°35′13″N 23°22′42″E/50,586944 23,378333[1]
Kaplica cmentarna św. Teresy

Krynicewieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie tomaszowskim, w gminie Krynice[5][6].

W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Krynice. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zamojskiego.

Wieś jest sołectwem w gminie Krynice[7]. Według Narodowego Spisu Powszechnego z roku 2011 wieś liczyła 527 mieszkańców[8].

Części wsi[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Krynice[5][6]
SIMC Nazwa Rodzaj
0891826 Zajezierze część wsi
0891832 Zamłynie część wsi

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś położona historycznie na południowo-zachodnim skraju staropolskiego powiatu grabowieckiego stanowiącego część ziemi bełskiej.

W 1435 r. wieś należała do Adama Łabuńskiego, a po nim w 1483 roku do Jana Łabuńskiego. Około roku 1492 przejęli ją na ponad 100 lat Oleśniccy z Oleśnik. Następnie była to wieś królewska, odzyskana w 1566 roku przez Oleśnickich drogą zamiany za dwoje podkrakowskich wsi. Według rejestru poborowego z 1564 roku Krynice miała 5 łanów gruntów uprawnych. W 1578 roku należały do Marcina Oleśnickiego podsędka ziemskiego bełskiego. Przejęte od 1603 roku za długi do Zamoyskich, wracają ponownie do Oleśnickich w 1627[9].

W roku 1846 wieś była w posiadaniu Stanisława Głogowskiego, a po 1880 r. do rodziny Lipczyńskich. Według spisu z 1880 roku wieś liczyła 6 domów i 479 mieszkańców[10].

W drugiej dekadzie XX wieku – spis powszechny z roku 1921, liczyły 29 domów oraz 201 mieszkańców, w tym 8 Żydów i 9 Ukraińców[11].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru zabytków NID[12] na listę zabytków wpisany jest zespół dworski z 1 poł. XIX w., nr rej.: A/452 z 10.09.1988: ruina dworu i park.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 62903
  2. Wieś Krynice w liczbach, Polska w liczbach [dostęp 2023-10-31] (pol.), liczba ludności w oparciu o dane GUS.
  3. NSP 2021: Ludność w miejscowościach statystycznych, Bank Danych Lokalnych GUS, 19 września 2022 [dostęp 2023-10-31].
  4. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 624 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  5. a b c TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 2017-07-29].
  6. a b Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200), ze zmianami w obwieszczeniu z dnia 2015-08-04 4 sierpnia 2015(dts) (Dz.U. z 2015 r. poz. 1636).
  7. Jednostki pomocnicze gminy Krynice. Urząd Gminy Krynice. [dostęp 2017-07-29].
  8. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r..
  9. Andrzej Janeczek: Osadnictwo pogranicza polsko-ruskiego. Województwo bełskie od schyłku XIV do początku XVII w. Wrocław: Zakład Narodowy Imienia Ossolińskich, Wydawnictw Polskiej Akademii Nauk, 1991, 1991, s. 360. ISBN 978-83-04-03567-6.
  10. Krynice, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 756.
  11. Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej opracowany na podstawie wyników Pierwszego Powszechnego Spisu Ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych, t. IV, Województwo lubelskie, Warszawa: Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej, 1924 [dostęp 2017-07-29].
  12. Rejestr zabytków nieruchomych – województwo lubelskie, Narodowy Instytut Dziedzictwa, 30 września 2023.