Krytyczny realizm
Krytyczny realizm (neokrytycyzm) – jeden z głównych, obok szkoły marburskiej i szkoły badeńskiej, ruchów filozoficznych wchodzących w skład neokantyzmu.
Do przedstawicieli tego ruchu można zaliczyć:
- Aloisa Riehla (1844–1924)
- Friedricha Paulsena (1846–1908)
- Oswalda Külpe (1862–1915)
- Heinricha Maiera (1867–1933)
Neokrytycyzm był charakterystycznym kierunkiem również we Francji drugiej połowy XIX w. Jego inicjatorem był Charles Bernard Renouvier[1].
Krytycyzm dokonywał historycznie trafniejszej – realistycznej – wykładni poglądów Kanta, dlatego stał w opozycji do idącej w kierunku subiektywno-idealistycznej interpretacji ówczesnego neokantyzmu. Krytycyzm traktował w szczególności rzecz samą w sobie jako należącą do istoty filozofii Kanta.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Dynnik 1963 ↓, s. 465.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- M.A. Dynnik: Neokrytycyzm. RENOUVIER. W: Historia filozofii. Pod redakcją M.A. Dynnika, M.T. Jowczuka, B.M. Kiedrowa, M.B. Mitina, T.I. Ojzermana i A.F. Okułowa. T. III: Lata czterdzieste — dziewięćdziesiąte XIX w. Cz. VII: Myśl filozoficzna i socjologiczna we Francji w okresie od rewolucji 1848 r. do początku epoki imperialistycznej. Warszawa: Książka i Wiedza, 1963, s. 465–469. (pol.).