Krzyżowniki (Poznań)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ul. Pasłęcka, zabudowa z początku XXI w.

Krzyżowniki – część Poznania, w zachodnim obszarze miasta, na osiedlu Krzyżowniki-Smochowice, która jest dawną podpoznańska wsią występującą już w dokumentach z XIV wieku[1].

Nazwa[edytuj]

Nazwa świadczy o pierwotnej przynależności osady do zakonu Joannitów. Krzyżownik lub krzyżewnik, to członek zakonu mieczowego. Zapisy nazwy przedstawiały się następująco: Crziszewniky (1388), Krziszefniki (1396), Krzizewniki (1400), Krzizewnice (1404), Krzischewniky (1430), Krzyzewnyky (1508), Krzyżowniki (1628)[2].

Położenie i charakter[edytuj]

Leży w zachodniej części Poznania blisko drogi krajowej numer 92 (dawna DK2 na Świecko) w kierunku Pniew. Krzyżowniki praktycznie w całości są terenem o zabudowie jednorodzinnej w sąsiedztwie lasu i jezior. Krzyżowniki bywają mylone ze Smochowicami. Krzyżowniki wraz ze Smochowicami tworzą osiedle - Krzyżowniki-Smochowice.

W Krzyżownikach swój koniec ma szlak turystyczny zielony szlak turystyczny Golęcin - Krzyżowniki

Obiekty[edytuj]

W Krzyżownikach znajduje się Szkoła Podstawowa nr 57 im. Józefa Kostrzewskiego, Przedszkole, Urząd Pocztowy, Kościół pw. Imienia Maryi, oraz Cmentarz Parafialny. Kamień węgielny pod Kościół Parafialny został poświęcony 3 listopada 1933 roku, eregacja parafii miała miejsce 5 sierpnia 1934 roku[3]. W latach 70. kościół został gruntownie przebudowany. W 2013 roku udostępniony został do zwiedzania prezydencki schron przeciwatomowy. Ten obiekt muzealny należący do Wielkopolskiego Muzeum Niepodległości wybudowany został w latach 60. XX wieku i objęty był tajemnicą aż do 2000 roku.

W okolicy znajdują się także obiekty rekreacyjno-sportowe, a niedaleko znajdują się las oraz jeziora w tym Kierskie i Strzeszyńskie.

Przy ul. Słupskiej istniał dawniej cmentarz choleryczny z około 1831.

Przyroda[edytuj]

W połowie lat 60. XX wieku w glinianej ścianie stodoły przy ul. Słupskiej (pętla autobusowa) żył rzadki w Poznaniu owad - porobnica murarka (Anthophora plagiata)[4].

Komunikacja[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Edward Nawrot, „Dzieje Kiekrza i okolic”, 2000.
  2. Bogdan Walczak, Co mówią nazwy?, w: Kronika Miasta Poznania, nr 3/2013, s.66, ISSN 0137-3552
  3. Kalendarz informator parafialny na rok pański 1938
  4. praca zbiorowa, Przegląd wielkopolskich zabytków przyrody, PiWRL, Poznań, 1966, s.301

Linki zewnętrzne[edytuj]