Krzyżowniki (Poznań)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Herb Poznania Krzyżowniki
Część miasta Poznania
Ilustracja
Ulica Pasłęcka, zabudowa z początku XXI w.
Państwo  Polska
Województwo  wielkopolskie
Miasto Poznań
Dzielnica Osiedle Krzyżowniki-Smochowice
Nr kierunkowy (+48) 61
Tablice rejestracyjne PO
brak współrzędnych
Portal Portal Polska

Krzyżowniki – część Poznania, w zachodnim obszarze miasta, na osiedlu Krzyżowniki-Smochowice, która jest dawną podpoznańska wsią występującą już w dokumentach z XIV wieku[1].

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Nazwa świadczy o pierwotnej przynależności osady do zakonu Joannitów. Krzyżownik lub krzyżewnik, to członek zakonu mieczowego. Zapisy nazwy przedstawiały się następująco: Crziszewniky (1388), Krziszefniki (1396), Krzizewniki (1400), Krzizewnice (1404), Krzischewniky (1430), Krzyzewnyky (1508), Krzyżowniki (1628)[2].

Położenie i charakter[edytuj | edytuj kod]

Leży w zachodniej części Poznania blisko drogi krajowej numer 92 (dawna DK2 na Świecko) w kierunku Pniew. Krzyżowniki praktycznie w całości są terenem o zabudowie jednorodzinnej w sąsiedztwie lasu i jezior. Krzyżowniki bywają mylone ze Smochowicami. Krzyżowniki wraz ze Smochowicami tworzą osiedle - Krzyżowniki-Smochowice.

W Krzyżownikach swój koniec ma szlak turystyczny zielony szlak turystyczny Golęcin - Krzyżowniki

Wieś duchowna Krzyżewniki, własność komandorii joannitów w Poznaniu pod koniec XVI wieku leżała w powiecie poznańskim województwa poznańskiego[3].

Obiekty[edytuj | edytuj kod]

W Krzyżownikach znajduje się Szkoła Podstawowa nr 57 im. Józefa Kostrzewskiego, Przedszkole, Urząd Pocztowy, Kościół pw. Imienia Maryi, oraz Cmentarz Parafialny. Kamień węgielny pod Kościół Parafialny został poświęcony 3 listopada 1933 roku, eregacja parafii miała miejsce 5 sierpnia 1934 roku[4]. W latach 70. kościół został gruntownie przebudowany. W 2013 roku udostępniony został do zwiedzania prezydencki schron przeciwatomowy. Ten obiekt muzealny należący do Wielkopolskiego Muzeum Niepodległości wybudowany został w latach 60. XX wieku i objęty był tajemnicą aż do 2000 roku.

W okolicy znajdują się także obiekty rekreacyjno-sportowe, a niedaleko znajdują się las oraz jeziora w tym Kierskie i Strzeszyńskie.

Przy ul. Słupskiej istniał dawniej cmentarz choleryczny z około 1831.

Przyroda[edytuj | edytuj kod]

W połowie lat 60. XX wieku w glinianej ścianie stodoły przy ul. Słupskiej (pętla autobusowa) żył rzadki w Poznaniu owad - porobnica murarka (Anthophora plagiata)[5].

Komunikacja[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Edward Nawrot, „Dzieje Kiekrza i okolic”, 2000.
  2. Bogdan Walczak, Co mówią nazwy?, w: Kronika Miasta Poznania, nr 3/2013, s.66, ISSN 0137-3552
  3. Atlas historyczny Polski. Wielkopolska w drugiej połowie XVI wieku. Część II. Komentarz. Indeksy, Warszawa 2017, s. 248.
  4. Kalendarz informator parafialny na rok pański 1938
  5. praca zbiorowa, Przegląd wielkopolskich zabytków przyrody, PiWRL, Poznań, 1966, s.301

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]