Krzysztof Śliwiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Krzysztof Śliwiński
Data urodzenia 15 stycznia 1940
Zawód, zajęcie dyplomata
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Krzysztof Śliwiński (ur. 15 stycznia 1940) – polski działacz katolicki, działacz opozycji w okresie PRL, po 1989 dyplomata.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Edukacja[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia biologiczne na Uniwersytecie Warszawskim i obronił tam również pracę doktorską. Studiował także na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Pracował jako adiunkt w Instytucie Zoologii UW. W latach 1974–1979 był wykładowcą na Uniwersytecie Kisangani w Zairze. Zrezygnował z pracy naukowej w 1980.

KIK[edytuj | edytuj kod]

Od lat 60. był aktywnym działaczem Klubu Inteligencji Katolickiej w Warszawie, m.in. przewodniczył Sekcji Młodzieżowej, uczestniczył w pracach Sekcji Kultury, był członkiem zarządu klubu (w kadencjach 1966/1967, 1969/1970, 1973/1974, 1974/1975, 1980/1981, 1981/1984, 1984/1985, 1987/1988, 1988/1989 i 1989/1990). Na przełomie lat 60 i 70 należał do inicjatorów kontaktów KIK ze środowiskiem tzw. komandosów. W 1973 rozpoczął w ramach Sekcji Kultury coroczną akcję porządkowania zabytkowej części cmentarza żydowskiego w Warszawie. W 2011 został honorowym członkiem KIK w Warszawie.

NSZZ „Solidarność” i lata 80.[edytuj | edytuj kod]

Od 9 września 1980 prowadził w siedzibie KIK razem z Katarzyną Cywińską punkt konsultacyjny służący pomocą nowo zakładanym związkom zawodowym. Następnie zaangażował się w prace zarządu Regionu Mazowsze NSZZ „Solidarność”, m.in. był pierwszym kierownikiem biura zarządu, następnie kierował działem zagranicznym. W listopadzie 1980 został członkiem Towarzystwa Kursów Naukowych. Po wprowadzeniu stanu wojennego został 13 grudnia 1981 internowany, przebywał w Ośrodku Internowania w Jaworzu, został zwolniony w grudniu 1982. W latach 80. był członkiem redakcji miesięcznika „Znak” i przygotowywał dla pisma przeglądy prasy krajowej i zagranicznej. Jego nazwisko nie było jednak ujawnione w stopce redakcyjnej. W 1988 został członkiem Komitetu Obywatelskiego przy Przewodniczącym NSZZ „S” Lechu Wałęsie, a w 1989 członkiem redakcji „Gazety Wyborczej”.

III Rzeczpospolita[edytuj | edytuj kod]

W 1990 został ambasadorem RP w Rabacie, po zakończeniu tej misji kierował Departamentem Informacji, będąc równocześnie rzecznikiem prasowym Ministerstwa Spraw Zagranicznych (1994–1995), był pełnomocnikiem rządu ds. kontaktów z diasporą żydowską (1995–1999), doradcą ministra spraw zagranicznych ds. konfliktów w Afryce (1999–2000), ambasadorem RP w Pretorii (2000–2004). W 1998 otrzymał honorowy tytuł ambasadora ad personam.

W 2011 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]