Krzysztof Śliwiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Krzysztof Śliwiński
Data i miejsce urodzenia 15 stycznia 1940
Warszawa
Ambasador RP w Maroku
Okres od 1990
do 1994
Poprzednik Mirosław Jan Wojciechowski
Następca Piotr Szymanowski
Ambasador RP w RPA
Okres od 2000
do 2004
Poprzednik Zofia Kuratowska
Następca Romuald Szuniewicz
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Krzysztof Śliwiński (ur. 15 stycznia 1940 w Warszawie) – polski działacz katolicki, działacz opozycji w okresie PRL, dyplomata.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Edukacja[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia biologiczne na Uniwersytecie Warszawskim i obronił tam pracę doktorską. Studiował także na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Pracował jako adiunkt w Instytucie Zoologii UW. W latach 1974–1979 był wykładowcą na Uniwersytecie Kisangani w Zairze. Zrezygnował z pracy naukowej w 1980.

KIK[edytuj | edytuj kod]

Od lat 60. był aktywnym działaczem Klubu Inteligencji Katolickiej w Warszawie, m.in. przewodniczył Sekcji Młodzieżowej, uczestniczył w pracach Sekcji Kultury, był członkiem zarządu klubu (w kadencjach 1966/1967, 1969/1970, 1973/1974, 1974/1975, 1980/1981, 1981/1984, 1984/1985, 1987/1988, 1988/1989 i 1989/1990). Na przełomie lat 60 i 70 należał do inicjatorów kontaktów KIK ze środowiskiem tzw. komandosów. W 1973 rozpoczął w ramach Sekcji Kultury coroczną akcję porządkowania zabytkowej części cmentarza żydowskiego w Warszawie. W 2011 został honorowym członkiem KIK w Warszawie.

NSZZ „Solidarność” i lata 80.[edytuj | edytuj kod]

Od 9 września 1980 prowadził w siedzibie KIK razem z Katarzyną Cywińską punkt konsultacyjny służący pomocą nowo zakładanym związkom zawodowym. Następnie zaangażował się w prace zarządu Regionu Mazowsze NSZZ „Solidarność”, m.in. był pierwszym kierownikiem biura zarządu, następnie kierował działem zagranicznym. W listopadzie 1980 został członkiem Towarzystwa Kursów Naukowych. Po wprowadzeniu stanu wojennego został 13 grudnia 1981 internowany, przebywał w Ośrodku Internowania w Jaworzu, został zwolniony w grudniu 1982. W latach 80. był członkiem redakcji miesięcznika „Znak” i przygotowywał dla pisma przeglądy prasy krajowej i zagranicznej. Jego nazwisko nie było jednak ujawnione w stopce redakcyjnej. W 1988 został członkiem Komitetu Obywatelskiego przy Przewodniczącym NSZZ „S” Lechu Wałęsie, a w 1989 członkiem redakcji „Gazety Wyborczej”.

III Rzeczpospolita[edytuj | edytuj kod]

W 1990 został ambasadorem RP w Maroku, po zakończeniu tej misji kierował Departamentem Informacji, będąc równocześnie rzecznikiem prasowym Ministerstwa Spraw Zagranicznych (1994–1995), był pełnomocnikiem rządu ds. kontaktów z diasporą żydowską (1995–1999), doradcą ministra spraw zagranicznych ds. konfliktów w Afryce (1999–2000), ambasadorem RP w RPA (2000–2004). W 1998 otrzymał tytuł ambasadora ad personam.

W 2011 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]