Krzysztof Śliwiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Krzysztof Śliwiński
Data i miejsce urodzenia 15 stycznia 1940
Warszawa
Data i miejsce śmierci 7 stycznia 2021
Warszawa
Ambasador RP w Maroku
Okres od 1990
do 1994
Poprzednik Mirosław Jan Wojciechowski
Następca Piotr Szymanowski
Ambasador RP w RPA
Okres od 2000
do 2004
Poprzednik Zofia Kuratowska
Następca Romuald Szuniewicz
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Krzysztof Edmund Śliwiński[1] (ur. 15 stycznia 1940 w Warszawie, zm. 7 stycznia 2021[2] tamże) – polski działacz katolicki, uczestnik opozycji demokratycznej w okresie PRL, dyplomata.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia biologiczne na Uniwersytecie Warszawskim i obronił tam pracę doktorską. Studiował także na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Pracował jako adiunkt w Instytucie Zoologii UW. W latach 1974–1979 był wykładowcą na Uniwersytecie Kisangani w Zairze. Zrezygnował z pracy naukowej w 1980.

KIK[edytuj | edytuj kod]

Od lat 60. był aktywnym działaczem Klubu Inteligencji Katolickiej w Warszawie, m.in. przewodniczył Sekcji Młodzieżowej, uczestniczył w pracach Sekcji Kultury, był członkiem zarządu klubu (w kadencjach 1966/1967, 1969/1970, 1973/1974, 1974/1975, 1980/1981, 1981/1984, 1984/1985, 1987/1988, 1988/1989 i 1989/1990). Na przełomie lat 60 i 70 należał do inicjatorów kontaktów KIK ze środowiskiem tzw. komandosów. W 1973 rozpoczął w ramach Sekcji Kultury coroczną akcję porządkowania zabytkowej części cmentarza żydowskiego w Warszawie. W 2011 został honorowym członkiem KIK w Warszawie.

NSZZ „Solidarność” i lata 80.[edytuj | edytuj kod]

Podczas wydarzeń sierpniowych w 1980 przyłączył się do skierowanego do władz komunistycznych apelu 64 naukowców, literatów i publicystów o podjęcie dialogu ze strajkującymi robotnikami[3]. Od 9 września 1980 prowadził w siedzibie KIK razem z Katarzyną Cywińską punkt konsultacyjny służący pomocą nowo zakładanym związkom zawodowym. Następnie zaangażował się w prace zarządu Regionu Mazowsze NSZZ „Solidarność”, m.in. był pierwszym kierownikiem biura zarządu, następnie kierował działem zagranicznym. W listopadzie 1980 został członkiem Towarzystwa Kursów Naukowych. Po wprowadzeniu stanu wojennego został 13 grudnia 1981 internowany, przebywał w Ośrodku Internowania w Jaworzu, został zwolniony w grudniu 1982. W latach 80. był członkiem redakcji miesięcznika „Znak”[4] i przygotowywał dla pisma przeglądy prasy krajowej i zagranicznej. Jego nazwisko nie było jednak ujawnione w stopce redakcyjnej. W 1988 został członkiem Komitetu Obywatelskiego przy Przewodniczącym NSZZ „Solidarność” Lechu Wałęsie, a w 1989 członkiem redakcji „Gazety Wyborczej”.

III Rzeczpospolita[edytuj | edytuj kod]

W 1990 został ambasadorem RP w Maroku, po zakończeniu tej misji kierował Departamentem Informacji, będąc równocześnie rzecznikiem prasowym Ministerstwa Spraw Zagranicznych (1994–1995), był pełnomocnikiem rządu ds. kontaktów z diasporą żydowską (1995–1999), doradcą ministra spraw zagranicznych ds. konfliktów w Afryce (1999–2000), ambasadorem RP w RPA (2000–2004). W 1998 otrzymał tytuł ambasadora ad personam. Wchodził w skład Komitetu Wspierania Muzeum Historii Żydów Polskich Polin w Warszawie[5].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 1997 został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi[6], a w 2011 Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 września 2011 r. o nadaniu orderów i odznaczenia (M.P. z 2011 r. nr 109, poz. 1103).
  2. Zmarł Krzysztof Śliwiński, dyplomata i były wicenaczelny „Wyborczej”. wyborcza.pl, 7 stycznia 2021. [dostęp 2021-01-07].
  3. Apel (64 intelektualistów wraz z załączonym suplementem zawierającym nazwiska sygnatariuszy apelu). Ośrodek Karta. [dostęp 2020-09-26].
  4. Janusz Poniewierski: „W tym znaku zwyciężysz”. Krótka historia miesięcznika „Znak”. Dekada czwarta (1976–1986). znak.com.pl. [dostęp 2020-09-26].
  5. Komitet Wspierania Muzeum Historii Żydów Polskich Polin. Muzeum Historii Żydów Polskich Polin. [dostęp 2021-06-01].
  6. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 23 października 1997 r. o nadaniu odznaczeń. (M.P. z 1998 r. nr 5, poz. 72).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Friszke, Oaza na Kopernika. Klub Inteligencji Katolickiej 1956–1989, Biblioteka „Więzi”, Warszawa 1997.
  • Ryszard Terlecki, Uniwersytet Latający i Towarzystwo Kursów Naukowych. 1977–1981, Instytut Europejskich Studiów Społecznych, Kraków-Rzeszów 2000.
  • „Solidarność” Mazowsze 1980–1981. Spotkanie z członkami Prezydium Regionu. Rozmawia Andrzej Friszke, Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, Warszawa 2008.
  • Nota biograficzna na stronie MSZ (ang.). [dostęp 2013-09-19].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]