Krzysztof Król (polityk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Krzysztof Król
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 5 października 1963
Warszawa
Zawód polityk, dziennikarz
Stanowisko poseł na Sejm I i II kadencji (1991–1997)
Partia Konfederacja Polski Niepodległej (1981–1997)
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Wolności i Solidarności

Krzysztof Jakub Król (ur. 5 października 1963 w Warszawie) – polski polityk i dziennikarz, działacz opozycji demokratycznej w okresie PRL, poseł na Sejm I i II kadencji, dziennikarz, w latach 2011–2015 doradca społeczny prezydenta RP.

Mąż pasierbicy Leszka Moczulskiego Elżbiety Król.

Życiorys[edytuj]

Polska Rzeczpospolita Ludowa[edytuj]

Od 1979, jako uczeń liceum, kolportował pisma drugiego obiegu, które otrzymywał od działaczy Komitetu Samoobrony Społecznej KOR Jacka Kuronia i Jana Lityńskiego. Współpracował też z pismem ROPCiO "Uczeń Polski". We wrześniu 1980 wraz z m.in. Piotrem Niemczykiem założył Uczniowski Ruch Odnowy, który w 1981 wszedł w skład Niezależnej Federacji Młodzieży Szkolnej.

W 1981 związał się z Konfederacją Polski Niepodległej. W 1982 po zatrzymaniu przywódców tego ugrupowania wszedł w skład (centralnego) kierownictwa akcji bieżącej KPN. Był dziennikarzem oraz organizatorem druku i kolportażu niezależnych pism tej organizacji, tj. "Strzelec" (1982–1984), "Droga" (1984–1989) i "Gazeta Polska – KPN" (1988–1991). W grudniu 1984 na II kongresie KPN wybrano go w skład jej rady politycznej. W marcu 1985 został aresztowany, następnie sądzony w II procesie kierownictwa KPN wraz z Leszkiem Moczulskim, Andrzejem Szomańskim, Adamem Słomką i Dariuszem Wójcikiem. Został skazany na karę 2,5 roku pozbawienia wolności. Zwolniono go we wrześniu 1986 na mocy amnestii. Kontynuował działalność w KPN, był zatrzymywany przez funkcjonariuszy SB. W 1987 otworzył w swoim mieszkaniu jawne biuro KPN w Warszawie. Na III kongresie tej organizacji w lutym 1989 został ponownie członkiem rady politycznej. W czerwcu 1989 bezskutecznie kandydował z rekomendacji KPN do Sejmu PRL.

III Rzeczpospolita[edytuj]

W latach 1991–1997 przez dwie kadencje z ramienia KPN sprawował mandat posła na Sejm[1]. Był w tym okresie przewodniczącym klubu parlamentarnego tej partii. Do 1996 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Komisji Spraw Zagranicznych. W I kadencji przewodniczył komisji opracowującej ordynację wyborczą do parlamentu, reprezentował też Sejm RP w Zgromadzeniu Parlamentarnym NATO. W 1997 zrezygnował z członkostwa w KPN i wycofał się z działalności politycznej.

W latach 1997–2004 był redaktorem w tygodniku "Wprost", tworzył dodatek komputerowy "Intermedia". Został wiceprezesem ds. komunikacji elektronicznej w Polskiej Izbie Informatyki i Telekomunikacji[2]. Objął także stanowisko wicedyrektora departamentu komunikacji korporacyjnej w grupie Prokom Software, założonej przez Ryszarda Krauzego. Jest również doradcą zarządu Asseco Poland. Jest również autorem publikacji z zakresu informatyki, rynku komputerowego i technologii IT. Od 1999 kieruje nadto programem US-AID "Wspólnota onLine". Należy do Stowarzyszenia Wolnego Słowa, jest członkiem rady fundacji Nowoczesna Polska.

29 czerwca 2011 został doradcą społecznym prezydenta Bronisława Komorowskiego[3]. Pełnił tę funkcję do 5 sierpnia 2015[4]. W latach 2016–2017 zasiadał w zarządzie głównym Komitetu Obrony Demokracji[5].

W 2009, za wybitne zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej, za działalność na rzecz przemian demokratycznych, za osiągnięcia w podejmowanej z pożytkiem dla kraju pracy zawodowej i działalności społecznej, został przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[6]. W 2015, za zasługi w działalności na rzecz niepodległości i suwerenności Polski oraz respektowania praw człowieka w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, prezydent Bronisław Komorowski nadał mu Krzyż Wolności i Solidarności[7].

Był inicjatorem utworzenia w 2016 Skweru Martina Luthera Kinga w Warszawie[8].

Przypisy

  1. Strona sejmowa posła II kadencji. [dostęp 2015-08-05].
  2. Krzysztof Król. piit.org.pl. [dostęp 2015-08-05].
  3. Doradcy społeczni. prezydent.pl. [dostęp 2015-08-05].
  4. Prezydent odwołał ministrów w KPRP i doradców. prezydent.pl, 5 sierpnia 2015. [dostęp 2015-08-05].
  5. Skład Zarządu Głównego i Komisji Rewizyjnej KOD. ruchkod.pl, 21 czerwca 2016. [dostęp 2017-03-07].
  6. M.P. z 2010 r. Nr 27, poz. 260
  7. M.P. z 2015 r. poz. 886
  8. W sobotę protest KOD na skwerze Martina Luthera Kinga przeciwko łamaniu demokracji w Polsce. wyborcza.pl, 8 lipca 2016. [dostęp 2016-07-08].

Bibliografia[edytuj]

  • Krzysztof Król, [w:] Opozycja w PRL. Słownik biograficzny 1956–1989, tom 2., Warszawa 2002, s. 180–181
  • Andrzej Anusz, Łukasz Perzyna, Konfederacja. Rzecz o KPN, Warszawa 2009, ​ISBN 978-83-87520-29-8