Krzysztof M. Kaźmierczak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Krzysztof Mieczysław Kaźmierczak
Data i miejsce urodzenia 1967
Poznań
Zawód dziennikarz, poeta
Strona internetowa

Krzysztof Mieczysław Kaźmierczak (ur. 1967 w Poznaniu) – polski dziennikarz, poeta, autor książek.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W okresie PRL uczestnik Konfederacji Młodej Polski ROKOSZ. Redaktor, drukarz i kolporter „Pokolenia Walczącego” podziemnego pisma wydawanego przez KMP ROKOSZ, a w drugiej połowie lat 80. współtwórca i uczestnik niezależnego Ruchu Artystycznego, redaktor bezdebitowego pisma „Już Jest Jutro” o charakterze artystycznym.

Po 1989 pracował m.in. w „Obserwatorze Wielkopolskim”, „Gazecie Poznańskiej”, „Motorze”, „Nowym Dniu”, „Super Expressie” i „Głosie Wielkopolskim”.

Autor wielu artykułów śledczych oraz dotyczących nieznanej historii Polski Rzeczypospolitej Ludowej.

Od 1992 zajmuje się sprawą porwania i zabójstwa Jarosława Ziętary. Jest pomysłodawcą, współzałożycielem i przedstawicielem Komitetu Społecznego „Wyjaśnić śmierć Jarosława Ziętary”, prowadzi poświęconą tej sprawie stronę jarek.sledczy.pl[1]

Jako pierwszy, na początku lat 90., w cyklu artykułów w „Gazecie Poznańskiej” ujawnił istnienie w Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej tajnej paramilitarnej organizacji – Oddziałów Polityczno-Obronnych. Dzięki serii publikacji doprowadził do wyjaśnienia okoliczności i upamiętnienia ofiar utajonej katastrofy bombowca Pe-2 w 1952 roku w Poznaniu. Doprowadził do wyjaśnienia okoliczności śmierci oraz rehabilitacji i upamiętnienia Aleksandra Studniarskiego – ofiary stalinowskich represji[2]. Przyczynił się do wyjaśnienia okoliczności mordów w okresie stalinowskim w lasach w rejonie Gądek k. Poznania i upamiętnienia ofiar tych zbrodni[3].

Od 2004 zajmuje się potyczką żołnierzy LWP z Armią Czerwoną w Lesznie w 1947. Doprowadził do wyjaśnienia okoliczności tego wydarzenia i upamiętnienia jego bohaterów skazanych przez stalinowskie sądy.

Od stycznia 2017 dziennikarz redakcji magazynu reporterów „Telekurier” w TVP3[4]. Od marca 2017 członek Rady Programowej Polskiej Agencji Prasowej[5]

Publikacje książkowe[edytuj | edytuj kod]

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • w 2012 roku honorowym wyróżnieniem Watergate Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich (wspólnie z Piotrem Talagą)[6]
  • w 2013 roku nagrodą honorową „Świadek Historii” przez Instytut Pamięci Narodowej „w uznaniu szczególnych zasług w upamiętnianiu historii Narodu Polskiego”[7]
  • w 2016 roku nagrodą główną Watergate za dziennikarstwo śledcze Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich (wspólnie z Piotrem Talagą)[8]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Komitet | Jarosław Ziętara – kronika niewyjaśnionej zbrodni, Jarosław Ziętara – kronika niewyjaśnionej zbrodni [dostęp 2016-02-21].
  2. POZNAŃ - Sąd zrehabilitował Olka Studniarskiego, poznan.naszemiasto.pl, 13 marca 2010 [dostęp 2016-02-22] (pol.).
  3. Odsłonięto pomnik ofiar zbrodni w lasach pod Gądkami [ZDJĘCIA], Gloswielkopolski.pl [dostęp 2016-02-22].
  4. Krzysztof M. Kaźmierczak przeszedł do "Telekuriera" poznańskiej TVP, press.pl [dostęp 2017-02-03].
  5. l, Kandydaci PO i Nowoczesnej nie weszli do rady programowej PAP, 17 marca 2017.
  6. Watergate: Dziennikarze Głosu Wielkopolskiego wyróżnieni, Gloswielkopolski.pl [dostęp 2016-02-21].
  7. Gala wręczenia Nagrody Honorowej „Świadek Historii”– IV edycja – Poznań, 28 czerwca 2013, poznan.ipn.gov.pl [dostęp 2017-01-09].
  8. Krzysztof M. Kaźmierczak z nagrodą Watergate, Gloswielkopolski.pl [dostęp 2016-02-21].