Krzysztof Magallanes Jara i 24 towarzyszy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Święci
Krzysztof Magallanes Jara
i 24 towarzyszy
Data śmierci 1915-1927
Czczeni przez Kościół katolicki
Beatyfikacja 22 listopada 1992
przez Jana Pawła II
Kanonizacja 21 maja 2000
przez Jana Pawła II
Wspomnienie 21 maja
Szczególne miejsca kultu Meksyk

Krzysztof Magallanes Jara i 24 towarzyszy – grupa 21 kapłanów i 3 świeckich ofiar prześladowań Kościoła katolickiego i wiary katolickiej zapoczątkowanych w okresie rewolucji meksykańskiej, beatyfikowanych 22 listopada 1992 i kanonizowanych przez papieża Jana Pawła II 21 maja 2000 r. na Placu Świętego Piotra w Watykanie[1][2].

Tło historyczne[edytuj]

Przybyciu Europejczyków towarzyszyło uwięzienie Montezumy, stłumienie powstania i zniszczenie Tenochtitlán, a podbite przez Corteza państwo Azteków zostało skolonizowane w całości do 1926 r[3]. Bogactwa naturalne zadecydowały o uprzywilejowanej pozycji kraju wśród hiszpańskich kolonii[3]. Wyznawcy miejscowych religii praktykowali ofiary z ludzi i kanibalizm[4]. Ewangelizację Meksyku zapoczątkowała grupa franciszkanów w 1524 r[5]. Działalność określanych mianem „dwunastu apostołów” zakonników franciszkańskich sankcjonowała bulla papieża Adriana VI „Omnimoda” i brewe „Exponi Nobis” z 10 maja 1522 r[5]. W działania misyjne włączyli się dominikanie, augustianie i jezuici[5]. Elementami dzieła było nie tylko zakładanie indiańskich parafii tak zwanych doktryn, ale także placówek oświatowych, szpitali, systemów nawadniających, kas samopomocy i inkulturyzacja polegająca na asymilacji z kulturą tubylców, obejmująca prace antropologiczne, językoznawcze i publikacjach dwujęzycznych i obrazkowych katechizmów[5]. Wpływ na chrystianizację Meksyku, po pierwszych nawróceniach odnotowanych w 1524 r., miało objawienie jakiego doświadczył 9 grudnia 1531 r. Jan Dydak i kroki podjęte przez biskupa Juana de Zumárragę w związku z kultem Matki Bożej z Guadalupe[4]. Rozwój sztuki - architektury, malarstwa i rzeźbiarstwa, w głównej mierze sakralnego, tańca i teatru, związany był z ewangelizacją i wpływał na rozwój chrześcijaństwa[5]. Etapami wyznaczającymi poziom rozwoju Kościoła były odbywające się od 1551 r. sobory meksykańskie (synody plenarne)[5]. Postępy Ewangelizacji Nowego Świata i obrona ludzkiej godności Indian absorbowała uwagę papieży, czego przejawem były: wydana 2 lipca 1537 r. przez Pawła III bulla „Sublimis Deus”, w której papież bronił prawa Indian do wolności i posiadania dóbr, a także uznanie przez Grzegorza XVI 5 grudnia 1836 r. niepodległości Meksyku i obrona kapłanów przed prześladowaniami w mowie wygłoszonej 15 grudnia 1856 r. przez Piusa IX[6].

Na czele pierwszego powstania niepodległościowego, walczących o równouprawnienie Kreolów[3], w 1810 r. stanął ksiądz Miguel Hidalgo y Costilla (rozstrzelany 30 lipca 1811 r.)[5]. Pierwszą liberalną konstytucję podpisał w 1812 r. Ferdynand VII Hiszpański[5]. Kolejnym działaczem tego okresu, był w latach 1811 - 1815 proboszcz z Carácuaro José María Morelos (rozstrzelany 22 grudnia 1815 r.)[5]. Doprowadził on do zjazdu Kongresu Narodowego, który uchwalił podstawowe założenia przyszłego ustroju państwa[5]. Zgodnie z tzw. Planem Iguala, 2 marca 1821 r. w Iguala zawarto porozumienie na których miał się oprzeć niepodległy Meksyk gwarantujące pozycję Kościoła, równane prawa dla obywateli i niepodległość[6]. Po proklamowaniu w 1821 r. niepodległości nastąpiła marginalizacja Kościoła, sekularyzacja, a za liberalnymi reformami poszło wydalenie biskupów katolickich i prześladowania duchowieństwa polegające na więzieniu i zabijaniu kapłanów[6]. Kolejne rządy na przemian intensyfikowały bądź osłabiały represyjną politykę państwa wobec Kościoła[6].

Problemy ustrojowe Meksyku stały się katalizatorem konfliktu społecznego i zarzewiem rewolucji, której ofiarą padli wyznawcy katolicyzmu[7]. Prześladowania które dotknęły Kościół nie były wynikiem działań Pancho Villi czy Emiliano Zapaty, a wpływu ideologów liberalnych, którzy za cel postawili sobie „odkatolicyzowanie” kraju[8]. Rząd Meksyku, kierowany przez Plutarco Elías Callesa[8] wprowadził antyreligijne ustawodawstwo i dokonał próby dokonania schizmy przez powołanie Kościoła narodowego[9]. W okresie eskalacji prześladowań Kościoła katolickiego w Meksyku w wyniku zamachów bombowych niszczono i profanowano świątynie[6], siedziby biskupie, zamykano seminaria i szkoły katolickie, zakazywano posługi, a w 1926 r. wprowadzono zakaz kultu publicznego w kościołach[9]. Wydarzenia te i fala represji wywołały oburzenie katolików, którzy w celu uchylenia antykościelnych zmian w konstytucji powołali Krajową Ligę Obrony Wolności Religijnej (hiszp.) Liga Nacional para la Defensa de la Libertad Religiosa[8]. W odwecie zaostrzono przepisy zmuszając księży do rejestracji w urzędach, wydalając misjonarzy, aresztując „niepokornych” i doprowadzając do likwidacji katolickich placówek oświatowych[8]. 18 listopada 1926 r. Pius XI ogłosił encyklikę o tragicznej sytuacji religii katolickiej w Meksyku[6][10]. Do ofiar tego okresu należał także beatyfikowany przez Jana Pawła II 25 września 1988 r. Michał Augustyn Pro[11], Eliasz od Pomocy Najświętszej Marii Panny Nieves Castillo beatyfikowany przez Jana Pawła II 12 października 1997r.[1], a także grupa beatyfikowanych przez Benedykta XI 20 listopada 2005 r. Trzynastu męczenników meksykańskich[12][13].

Geneza męczeństwa[edytuj]

Żaden z tej grupy katolików nie był zaangażowany politycznie i nie popierał, tak jak i Episkopat Meksyku powstania Cristero, natomiast wyróżniali się głęboką religijnością przejawiającą się pobożnością eucharystyczną[14][15][16] i miłością do Matki Bożej z Guadalupe, a także zaangażowanie społecznym w działania na rzecz polepszenia warunków życia meksykańskiego ludu[2]. Duchowni spełniali swoje obowiązki realizując powołanie przez posługę kapłańską wbrew zakazowi władz odpowiadając na działania świeckiego ruchu „Ligi Obrony Wolności Religijnej”, zaś laicy współpracowali ze swoimi duszpasterzami dochowują wierności katolickiej tradycji, wspólnotom kościelnym i Jezusowi Chrystusowi - aktywnie stając w obronie Kościoła[9][14]. Padli ofiarą samowoli gdyż ich śmierć nie była oficjalnie wynikiem działań organów państwowych, nie zapadł żaden wyrok, ani też nie żaden nie został odczytany[7]. Ich śmierci często poprzedzonej torturami towarzyszyło znieważanie[7]. Grupa męczenników uznana została za ofiary nienawiści do wiary (łac.) odium fidei[17].

Lista męczenników[edytuj]

Imię (imię oryginalne)[18][19] Nazwisko Data urodzenia Data śmierci Diecezja Stan
Augustyn (Agustín) Caloca Cortés 5 maja 1898 25 maja 1927 Diecezja Guadalajara prezbiter
Józef María (José María) Robles Hurtado 3 maja 1888 26 czerwca 1927 Diecezja Guadalajara prezbiter
Dawid (David) Galván Bermúdez 29 stycznia 1881 30 stycznia 1915 Diecezja Guadalajara prezbiter
Krzysztof (Cristóbal) Magallanes Jara 30 lipca 1869 25 maja 1927 Diecezja Guadalajara prezbiter
Justyn (Justino) Orona Madrigal 14 kwietnia 1877 1 lipca 1928 Diecezja Guadalajara prezbiter
Atilano Cruz Alvarado 5 października 1901 1 lipca 1928 Diecezja Guadalajara prezbiter
Roman (Román) Adame Rosales 27 lutego 1859 21 kwietnia 1927 Diecezja Guadalajara prezbiter
Juliusz (Julio) Álvarez Mendoza 12 grudnia 1866 30 marca 1927 Diecezja Guadalajara prezbiter
Piotr (Pedro) Esqueda Ramírez 29 kwietnia 1887 22 listopada 1927 Diecezja Guadalajara prezbiter
Rodryg (Rodrigo) Aguilar Alemán 13 marca 1875 28 października 1927 Diecezja Guadalajara prezbiter
Trankwilin (Tranquilino) Ubiarco Robles 8 lipca 1899 5 października 1928 Diecezja Guadalajara prezbiter
January (Jenaro) Sánchez Delgadillo 19 września 1876 17 stycznia 1927 Diecezja Guadalajara prezbiter
Józef (José) Izabel Flores Varela 28 listopada 1866 21 czerwca 1927 Diecezja Guadalajara prezbiter
Saba (Sabas) Reyes Salazar 5 grudnia 1883 13 kwietnia 1927 Diecezja Guadalajara prezbiter
Turybiusz (Toribio) Romo González 16 kwietnia 1900 25 lutego 1928 Diecezja Guadalajara prezbiter
Ludwik (Luis) Batiz Sáinz 13 września 1870 15 sierpnia 1926 Diecezja Durango prezbiter
Emanuel (Manuel) Morales 8 lutego 1898 15 sierpnia 1926 Diecezja Durango wierny świecki
Salwator (Salvador) Lara Puente 13 sierpnia 1905 15 sierpnia 1926 Diecezja Durango wierny świecki
Dawid (David) Roldán Lara 2 marca 1907 15 sierpnia 1926 Diecezja Durango wierny świecki
Mateusz (Mateo) Correa Megallanes 23 lipca 1866 6 lutego 1927 Diecezja Durango prezbiter
Michał (Miguel) de la Mora y de la Mora 19 czerwca 1878 7 sierpnia 1927 Diecezja Colima prezbiter
Dawid (David) Uribe Velasco 29 grudnia 1889 12 czerwca 1927 Diecezja Chilpancingo-Chilapa prezbiter
Margarito Flores García 22 lutego 1899 12 listopada 1927 Diecezja Chilpancingo-Chilapa prezbiter
Jezus (Jesús) Méndez Montoya 10 czerwca 1880 5 lutego 1928 Archidiecezja Morelia prezbiter
Piotr (Petrus) Maldonado Lucero 15 czerwca 1892 11 lutego 1937 Archidiecezja Chihuahua prezbiter

Beatyfikacja i kanonizacja[edytuj]

Po procesie informacyjnym na etapie lokalnych diecezji, który toczył się w w latach 1933–1988 w odniesieniu do męczenników okresu prześladowań Kościoła katolickiego w Meksyku, 22 listopada 1992 roku w watykańskiej Bazylice św. Piotra beatyfikacji, a 21 maja 2000 roku kanonizacji na Placu Świętego Piotra dokonał papież Jan Paweł II[1][20]. W czasie kanonizacyjnej Mszy Świętej papież Jan Paweł II w swojej homilii o wyniesionych na ołtarze meksykanach powiedział:

Wszyscy dobrowolnie i spokojnie przyjęli męczeństwo jako świadectwo swej wiary, publicznie przebaczając swoim prześladowcom.

— Jan Paweł II[21]

Dzień pamięci[edytuj]

Dniem w którym w Kościele katolickim grupa jest wspominana od kanonizacji, decyzją Jana Pawła II jest 21 maja[22][23][24][25].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy[edytuj]

  1. a b c Henryk Fros SJ, Franciszek Sowa: Księga imion i świętych. T. 6: W-Z. Kraków: WAM, Księża Jezuici, 2007, s. 459. ISBN 978-83-7318-736-8.
  2. a b Henryk Fros SJ, Franciszek Sowa: Księga imion i świętych. T. 6: W-Z. Kraków: WAM, Księża Jezuici, 2007, s. 452. ISBN 978-83-7318-736-8.
  3. a b c Wielka Ilustrowana Encyklopedja Powszechna t. X. Kraków: Gutenberga, s. 114.
  4. a b Antonio Caruso SJ. Matka Boża z Guadelupe.. „L’Osservatore Romano”. Numer 7/1992 (144) rok XIII (polskie), s. 20. Mario Agnes – redaktor naczelny; Czesław Drążek - redaktor wydania polskiego. L’Osservatore Romano. 
  5. a b c d e f g h i j Kościół katolicki w Meksyku.. „L’Osservatore Romano”. Numer 1/1993 (149) rok XIV (polskie), s. 16. Mario Agnes – redaktor naczelny; Czesław Drążek - redaktor wydania polskiego. L’Osservatore Romano. 
  6. a b c d e f Kościół katolicki w Meksyku.. „L’Osservatore Romano”. Numer 1/1993 (149) rok XIV (polskie), s. 17. Mario Agnes – redaktor naczelny; Czesław Drążek - redaktor wydania polskiego. L’Osservatore Romano. 
  7. a b c Śmierć męczeńska w r. 1927 Św. Krzysztof Magallanes i towarzysze.. Polonia Christiana, 2012-05-21. [dostęp 2013-05-17].
  8. a b c d Henryk Fros SJ, Franciszek Sowa: Księga imion i świętych. T. 6: W-Z. Kraków: WAM, Księża Jezuici, 2007, s. 451. ISBN 978-83-7318-736-8.
  9. a b c Dwudziestu pięciu męczenników meksykańskich.. „L’Osservatore Romano”. Numer 1/1993 (149) rok XIV (polskie), s. 15. Mario Agnes – redaktor naczelny; Czesław Drążek - redaktor wydania polskiego. L’Osservatore Romano. 
  10. Pius XI: Tekst encykliki. [dostęp 2013-06-14].
  11. Gianpiero Pettiti, Vito Calise: Beato Michele Agostino Pro (wł.). [dostęp 2010-06-30].
  12. Cristina Siccardi: Martiri Messicani (wł.). 2011-12-28. [dostęp 2013-05-31].
  13. Trzynastu męczenników meksykańskich. Opoka.org.pl. [dostęp 2013-05-31].
  14. a b Dwudziestu pięciu męczenników meksykańskich.. „L’Osservatore Romano”. Numer 1/1993 (149) rok XIV (polskie), s. 13. Mario Agnes – redaktor naczelny; Czesław Drążek - redaktor wydania polskiego. L’Osservatore Romano. 
  15. Bp Stefan Cichy: Pobożność eucharystyczna. Komisja ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów Episkopatu, 3 września 2005. [dostęp 2013-05-17].
  16. Zofia Tomaszek: Pobożność eucharystyczna. O adoracji Najświętszego Sakramentu. W: „Studia Pastoralne”, nr 2 [on-line]. Wydział Teologiczny Uniwersytetu Śląskiego, 2006. [dostęp 2014-04-26]. s. 281–288.
  17. I MARTIRI DEL NOSTRO SECOLO, BEATIFICATI DA GIOVANNI PAOLO II SPLENDIDE FIGURE DI VESCOVI, SACERDOTI, RELIGIOSI E LAICI. (poz. 19) (wł.). [dostęp 2013-05-11].
  18. Henryk Fros SJ, Franciszek Sowa: Księga imion i świętych. T. 6: W-Z. Kraków: WAM, Księża Jezuici, 2007, s. 452-458. ISBN 978-83-7318-736-8.
  19. SANTOS DE MÉXICO PARA EL MUNDO (hiszp.). Diecezjalna Komisja kanonizacji. Archidiecezja Guadalajara. Meksyk.. [dostęp 2013-05-18].
  20. HOMILÍA DEL SANTO PADRE Domingo 21 de mayo de 2000 (hiszp.). [dostęp 2013-05-20].
  21. Jan Paweł II. W życiowych próbach wspomagała ich moc wiary i nadziei.. „L’Osservatore Romano”. Numer 2 (220) 2000. Mario Agnes – redaktor naczelny. ISSN 1122-7249 (pol.). 
  22. Oscar Sánchez Barba: San Cristoforo (Cristobal) Magallanes (wł.). [dostęp 2010-07-22].
  23. Fabio Arduino: Santi Martiri Messicani (Cristoforo Magallanes Jara e 24 compagni) (wł.). [dostęp 2010-07-22].
  24. Święci na każdy dzień. T. III: Maj. Kielce: Wydawnictwo Jedność, 2009, s. 84. ISBN 978-83-7558-295-6.
  25. San Cristóbal Magallanes Jara, Mártir Mexicano 1869 - 1927. (hiszp.). [dostęp 2013-05-16].