Krzysztof Olszewski (inżynier)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Krzysztof Olszewski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 26 listopada 1951
Wrocław, Polska
Zawód Prezes i dyr. generalny firm Neoplan Polska i Solaris Bus & Coach
Przewodniczący Rady Nadzorczej Solaris Bus & Coach
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi
Strona internetowa

Krzysztof Olszewski (ur. 26 listopada 1951 we Wrocławiu) – polski inżynier, założyciel, długoletni prezes zarządu i dyrektor generalny spółki Solaris Bus & Coach S.A. (do 2001 r. Neoplan Polska Sp. z o.o.), a obecnie przewodniczący Rady Nadzorczej. W czasie pobytu za granicą zmienił obywatelstwo na niemieckie[1].

Życie i działalność[edytuj | edytuj kod]

Jest absolwentem Politechniki Warszawskiej na kierunku budowa maszyn. W trakcie studiów wziął urlop dziekański, by uzyskać uprawnienia rzemieślnicze w dziedzinie mechaniki samochodowej (uczniowskie, czeladnicze, a w końcu mistrzowskie[2]). W wakacje wyjeżdżał do pracy w Szwecji, w Sztokholmie. Kolejny urlop dziekański wziął, by wraz z żoną Solange Olszewską pracować przez rok dorywczo w Szwecji, za zarobione pieniądze kupili potem połowę warsztatu samochodowego w Warszawie. Od 1976 do 1981 roku terminował, a następnie prowadził prywatny warsztat samochodowy. W 1978 r. urodziła się im córka Małgorzata, a w 1979 r. syn Jan.

W grudniu 1981 wyjechał do Berlina Zachodniego, by zakupić części zamienne niezbędne do prowadzenia warsztatu. Tam zastał go stan wojenny. Wobec niepewności co do sytuacji w Polsce, postanowił pozostać w Berlinie Zachodnim. Brak środków do utrzymania rodziny zmusił żonę do sprzedaży warsztatu rzemieślniczego. We wrześniu 1982 dołączyła ona do męża, zaś dzięki pomocy pracowników berlińskiej fabryki firmy Gottlob Auwärter i poparciu ministra spraw zagranicznych RFN Hansa-Dietricha Genschera w maju 1983 sprowadzili z Polski dwójkę dzieci.

Od stycznia 1982 był zatrudniony w berlińskiej fabryce firmy Neoplan. Zaprojektował tam m.in. centralną instalację elektryczną znacznie usprawniającą obsługę serwisową autobusów. Znalazł wspólny język z szefem firmy, który również miał wykształcenie techniczne i uprawnienia rzemieślnicze. Szybko awansował. W 1985 roku został dyrektorem berlińskiego zakładu. Było to najwyższe stanowisko, jakie w tej firmie mogła osiągnąć osoba nienależąca do rodziny Auwärterów. Doświadczenia zebrane podczas 14 lat pracy w firmie "Gottlob Auwärter GmbH", producencie autobusów marki Neoplan, mocno wpłynęły na jego późniejsze samodzielne działania jako przedsiębiorcy.

W pierwszej połowie lat 90. powrócił do Polski i 2 sierpnia 1994 r. założył w Warszawie samodzielne Biuro Handlowe będące przedstawicielstwem firmy "Gottlob Auwärter GmbH". W tym samym roku, wspólnie z żoną założył firmę Neoplan Polska, jako firmę rodzinną o 100% polskim kapitale. W latach 1994-1995 firma ta zajmowała się dystrybucją w Polsce produktów niemieckiego Neoplana. Początkowo Krzysztof Olszewski w tygodniu wciąż kierował fabryką w Berlinie, a do Polski przyjeżdżał jedynie na weekendy, promując i sprzedając autobusy. Wykorzystywał do tego celu autobus miejski, pełniący rolę autobusu pokazowego i ruchomego biura.

We wrześniu 1995 r., po wygraniu wraz z firmą MAN dużego kontraktu na dostawę 72 autobusów miejskich do Poznania[3], podjął decyzję o utworzeniu własnej finalnej fabryki. Od rodziny Auwärterów dostał zgodę na wykorzystanie marki "Neoplan" oraz konstrukcji autobusów i autokarów firmy. Sam musiał jednak zdobyć środki finansowe na realizację projektu. Jesienią 1995 r. pierwszych 36 pracowników firmy odbyło praktykę w zakładzie firmy Neoplan w Berlinie. Fabryka firmy Neoplan Polska została uruchomiona w marcu 1996 roku w Bolechowie-Osiedlu w pobliżu Poznania. Druga fabryka w Środzie Wielkopolskiej od 1998 r. zajmowała się wykonywaniem szkieletów autobusów i podzespołów do nich. Firma Neoplan Polska szybko zdobyła około 50% udział w polskim rynku niskopodłogowych autobusów miejskich[4] oraz autokarów turystycznych.

W roku 1999, wraz z debiutem modeli rodziny Urbino Krzysztof Olszewski stworzył nową markę autobusów Solaris. Pod koniec lat 90. Olszewski liczył na rozwój współpracy przy produkcji autokarów turystycznych z firmą Neoplan, która w grudniu 1999 roku kupiła 30% akcji Neoplan Polska. Wpływ na tę decyzję miała również silna konkurencja na rynku krajowym, wpływająca na obniżenie cen produktów, a tym samym i zyski dużo inwestującej firmy. Po przejęciu firmy "Gottlob Auwärter GmbH" przez MANa, te plany się nie powiodły. Dlatego we wrześniu 2001 roku Krzysztof Olszewski odkupił od Neoplana jego udziały w swojej firmie, i zmienił jej nazwę na Solaris Bus & Coach[5]. Stworzenie własnej marki umożliwiło sprzedaż eksportową, zwłaszcza na rynku niemieckim. Wcześniej była ona niemożliwa, ze względu na umowy między firmami Neoplan Polska oraz Neoplan.

W lipcu 2005 roku, planując wprowadzenie firmy na giełdę, Krzysztof Olszewski przekształcił Solaris Bus & Coach ze spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na spółkę akcyjną. Potem, ze względu na jej dobrą kondycję finansową, sezonowość produkcji oraz możliwość wrogiego przejęcia firmy zrezygnował z planów wejścia na giełdę. 4 kwietnia 2006 roku dokonał oficjalnego otwarcia nowej, własnej hali produkcyjnej firmy Solaris Bus & Coach S.A. w Bolechowie-Osiedlu koło Poznania. Drugi etap rozbudowy nowej fabryki zakończył w 2007 roku. Kolejny trwa od początku 2008 roku.

W okresie od 1 lipca 2007 do 7 lutego 2008 Krzysztof Olszewski rozszerzył dwuosobowy skład Zarządu Spółki Solaris Bus & Coach o Heinza Bartoscha. Przekazał mu odpowiedzialność za działy produkcji, zakupów, logistyki, konstrukcji oraz technologii. Ze względu na różnice w wizji przyszłości i funkcjonowania firmy współpraca została jednak zakończona. W tym samym czasie doradcą firmy "Solaris" w zakresie sprzedaży eksportowej został Wolfgang Presinger. 16 października 2008 roku zrezygnował, na korzyść żony, ze stanowiska Prezesa Zarządu spółki i został Przewodniczącym jej Rady Nadzorczej[6].

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

  • 1998Złoty Krzyż Zasługi przyznany przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej,
  • 2002 - Medal "Ad Perpetuam Rei Memoriam" przyznany przez Wojewodę Wielkopolskiego za "działalność na rzecz mieszkańców Wielkopolski",
  • 2005 - tytuł "Menedżera Roku 2004" w konkursie organizowanym przez Stowarzyszenie Menedżerów w Polsce,
  • 2005 - tytuł "Osobowość Roku 2005", przyznany przez kolegium redakcyjne miesięcznika Samochody Specjalne,
  • 2005 - tytuł "Tego, który zmienia polski przemysł", przyznany przez Polskie Towarzystwo Wspierania Przedsiębiorczości,
  • 2006 - wyróżnienie w konkursie "Przedsiębiorca Roku 2006", organizowanym przez firmę Ernst & Young i telewizję TVN 24.
  • 2007 - nagroda Lewiatana ‘2007 im. Andrzeja Wierzbickiego, przyznana przez Kapitułę Nagrody im. Władysława Grabskiego i Andrzeja Wierzbickiego, za wizję, odwagę i konsekwencję w budowaniu nowoczesnej firmy, która skutecznie konkuruje w Polsce i za granicą z potentatami przemysłu motoryzacyjnego[7]
  • 2008 - nagroda Regional Executive Awards magazynu Forbes (nazywana „Jaskółką Forbesa”) w kategorii "Człowiek Roku województwa wielkopolskiego".
  • 2010 - nagroda Kisiela.
  • 2014 - zwycięzca plebiscytu "Ludzie wolności" w kategorii biznes.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Krystyna Naszkowska: Myślę po polsku, obywatelstwo mam niemieckie (cz 2). gazeta.pl, 30 listopada 2009. [dostęp 26 grudnia 2009].
  2. Zdobycie ich po ukończeniu studiów technicznych było wówczas niemożliwe.
  3. Jednym z warunków przetargu było produkowanie autobusów w Poznaniu lub okolicy.
  4. To miejsce utrzymała nieprzerwanie do dziś.
  5. Koncern MAN chciał wówczas odkupić firmę i zamknąć fabrykę, zwalniając jej 500 pracowników, by przejąć jej udziały rynkowe.
  6. Bolechowo:Zmiany organizacyjne w Solaris Bus & Coach S.A.. InfoBus, 30 października 2008. [dostęp 19 lipca 2009].
  7. Solange i Krzysztof Olszewscy laureatami nagrody PKPP Lewiatan, „pb.pl” [dostęp 2017-07-26] (pol.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]