Krzysztof Pigoń

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Krzysztof Pigoń
Data urodzenia 2 lutego 1925
Data śmierci 5 lutego 2001
profesor nauk chemicznych
Specjalność: chemia fizyczna
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Praca zawodowa
Uczelnia Politechnika Wrocławska

Krzysztof Pigoń (ur. 2 lutego 1925 w Wilnie, zm. 5 lutego 2001) – polski fizykochemik, profesor Politechniki Wrocławskiej. Syn rektora Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie Stanisława Pigonia.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studia chemiczne ukończył w 1948 na Uniwersytecie Jagiellońskim. Następnie pracował jako asystent Kazimierza Gumińskiego na Uniwersytecie Wrocławskim. Pracę doktorską obronił w roku 1956. Rok później objął Katedrę Chemii Fizycznej Politechniki Wrocławskiej. Tytuł profesora nauk chemicznych uzyskał w 1970 roku. Był jednym z twórców wrocławskiej szkoły fizykochemii organicznego ciała stałego. Współautor, ze Zdzisławem Ruziewiczem, podręcznika "Chemia fizyczna".

W PRL informacje na temat Krzysztof Pigonia podlegały cenzurze. W 1977 roku jego nazwisko znajdowało się na specjalnej liście osób pod szczególną kontrolą cenzury. Zalecenia cenzorskie dotyczące jego osoby zanotował Tomasz Strzyżewski, który w swojej książce o peerelowskiej cenzurze opublikował notkę informacyjną z 7 stycznia 1977 roku Głównego Urzędu Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk. Wytyczne dla cenzorów wymieniały jego nazwisko z adnotacją: "Wszelkie próby popularyzowania w środkach masowego przekazu (prasa codzienna, radio, TV, tygodniki społeczno-polityczne) niżej wymienionych osób należy sygnalizować kierownictwu GUKPPiW". Zalecenia cenzorskie zezwalały jedynie na publikacje w prasie specjalistycznej, naukowej oraz skryptach itp.[1].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Pigoń K., Über die Halbleitereigenschaften des Magnesiumarsenids Mg3As2, Helv. Phys. Acta, 41, 1104 (1968).
  • Pigoń K., Gumiński K. i Vetulani J., Półprzewodniki organiczne, WNT Warszawa, 1964.
  • Pigoń K. and Chojnacki H., Anisotropy of electrical conductivity in imidazole crystals, Acta Phys. Polon., 31, 1069 (1967).
  • Komorowski L., Krajewski A. and Pigon K., Phase diagram and electrical conductivity in the binary system: picric acid – o-bromoaniline, Mol. Cryst. Liq. Cryst., 36, 337 (1976).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]