Krzysztof Putra

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Krzysztof Putra
Krzysztof Putra Kancelaria Senatu 2005.JPG
Data i miejsce urodzenia 4 lipca 1957
Józefowo
Data i miejsce śmierci 10 kwietnia 2010
Smoleńsk
Wicemarszałek Sejmu VI kadencji
Okres od 6 listopada 2007
do 10 kwietnia 2010
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Wicemarszałek Senatu VI kadencji
Okres od 27 października 2005
do 4 listopada 2007
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Wielki Orderu Zasługi (Portugalia)

Krzysztof Jakub Putra (ur. 4 lipca 1957 w Józefowie, zm. 10 kwietnia 2010 w Smoleńsku) – polski mechanik i polityk, senator i wicemarszałek Senatu VI kadencji w latach 2005–2007, poseł na Sejm X, I i VI kadencji, wicemarszałek Sejmu VI kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Miał wykształcenie średnie, ukończył Technikum Mechaniczne w Białymstoku. Działał w branżowych związkach zawodowych. Od 1975 do 1994 pracował jako robotnik w Fabryce Przyrządów i Uchwytów w Białymstoku, od 1985 do 1986 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego rady pracowniczej FPiU, a w okresie 1987–1988 jej przewodniczącego. Od sierpnia 1980 należał do Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”[1].

Sprawował mandat posła na Sejm X kadencji z ramienia Komitetu Obywatelskiego „Solidarność”, a w latach 1991–1993 z listy Porozumienia Obywatelskiego Centrum. W 1990 objął funkcję prezesa zarządu wojewódzkiego Porozumienia Centrum. W 2001 był jednym z współzałożycieli Prawa i Sprawiedliwości, przed śmiercią sprawował funkcję prezesa PiS regionu podlaskiego[2]. W latach 2002–2005 zasiadał w sejmiku podlaskim II kadencji.

W wyborach parlamentarnych w 2005 został wybrany na senatora w okręgu podlaskim. Od 27 października 2005 do 4 listopada 2007 pełnił funkcję wicemarszałka Senatu.

W wyborach parlamentarnych w 2007 uzyskał mandat poselski, otrzymując w okręgu podlaskim 53 651 głosów. 5 listopada 2007 klub parlamentarny PiS zgłosił jego kandydaturę na stanowisko Marszałka Sejmu, przegrał jednak z kandydatem Platformy Obywatelskiej Bronisławem Komorowskim stosunkiem głosów 160:292. 6 listopada tego samego roku został wybrany na wicemarszałka Sejmu.

Zginął 10 kwietnia 2010 w katastrofie polskiego samolotu Tu-154M w Smoleńsku w drodze na obchody 70. rocznicy zbrodni katyńskiej[3]. 20 kwietnia 2010 został pochowany na cmentarzu św. Rocha w Białymstoku.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

W 2008 został odznaczony portugalskim Krzyżem Wielkim Orderu Zasługi[4], a w 2010 pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[5].

W 2011 odsłonięto poświęconą mu tablicę pamiątkową w kościele św. Kazimierza w Białymstoku[6]. W tym samym roku został mu pośmiertnie nadany tytuł honorowego obywatela Łap[7]. W 2012 jego imieniem zostało nazwane rondo w Białymstoku[8].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Był żonaty z Elżbietą, miał ośmioro dzieci, dwie córki i sześciu synów[9]. Jego krewnym był Aleksander Putra, poseł na Sejm Ustawodawczy z ziemi suwalskiej i działacz ludowy[10]. Był bratem Tomasza Putry, selekcjonera reprezentacji Polski w rugby union mężczyzn[11], a także stryjem pływaczki Alexandry Putry[12].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Płacze po nim ośmioro dzieci. naszdziennik.pl, 16 kwietnia 2010. [dostęp 23 lipca 2011].
  2. Krzysztof Putra ponownie wybrany na prezesa podlaskiego PiS. wp.pl, 24 lutego 2007. [dostęp 23 lipca 2011].
  3. Oświadczenie Marszałka Sejmu. abw.gov.pl, 10 kwietnia 2010. [dostęp 6 września 2012].
  4. Chancelaria das Ordens Honoríficas Portuguesas (port.). dre.pt. [dostęp 17 marca 2010].
  5. M.P. z 2010 r. Nr 40, poz. 587
  6. W kościele św. Kazimierza na Dziesięcinach została odsłonięta tablica upamiętniająca wicemarszałka Sejmu Krzysztofa Putry. poranny.pl. [dostęp 29 kwietnia 2011].
  7. Krzysztof Putra pośmiertnie honorowym obywatelem. wspolczesna.pl, 27 maja 2011. [dostęp 23 lipca 2011].
  8. Nowe rondo w Białymstoku nosi imię Krzysztofa Putry. rp.pl, 28 kwietnia 2012. [dostęp 26 marca 2012].
  9. Jadwiga Knie-Górna: Kiedy ojciec nagle umiera. przewodnik-katolicki.pl. [dostęp 30 października 2013].
  10. Sprawozdanie stenograficzne z posiedzenia Sejmu VI kadencji (1. posiedzenie, 1. dzień, 5 listopada 2007). [dostęp 25 kwietnia 2010].
  11. Wicemarszałek, który kochał rugby. rugbypolska.pl, 18 kwietnia 2010. [dostęp 25 lipca 2012].
  12. Pod obcą banderą. onet.pl, 24 lipca 2012. [dostęp 25 lipca 2012].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]