Krzysztof Wyszkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Krzysztof Wyszkowski
Krzysztof Wyszkowski.JPG
Data i miejsce urodzenia 10 sierpnia 1947
Ostrów Mazowiecka
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Wolności i Solidarności

Krzysztof Maciej Wyszkowski (ur. 10 sierpnia 1947 w Ostrowi Mazowieckiej[1]) – polski polityk, publicysta, działacz opozycji w PRL, doradca premierów Jana Krzysztofa Bieleckiego oraz Jana Olszewskiego, od 2016 członek Kolegium Instytutu Pamięci Narodowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Faktycznie urodził się 10 sierpnia 1947 w Ostrowi Mazowieckiej[1]. W dokumentach jako datę urodzenia wpisano jednak 10 listopada 1947, a jako miejscowość urodzenia Mrągowo[2]. Również sam Krzysztof Wyszkowski (np. na swojej stronie wyszkowski.com.pl) podał datę i miejsce urodzenia takie jak w oficjalnych dokumentach[3]. Jak sam wskazał, wpisanie fałszywych danych do metryki wynikało z ukrywania się rodziny przed komunistyczną władzą z uwagi na represje wobec jego ojca, żołnierza Armii Krajowej[1].

Ukończył w 1961 Szkołę Podstawową nr 15 w Olsztynie, następnie podjął naukę w II Liceum Ogólnokształcącym im. Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego w Olsztynie, którą przerwał po dwóch latach[4]. Od 1963 pracował zawodowo m.in. jako robotnik w Miejskim Przedsiębiorstwie Budownictwa Miejskiego w Olsztynie, później był operatorem spychacza, konwojentem, ajentem stacji benzynowej i pracownikiem Olsztyńskich Zakładów Samochodowych[5]. W 1975 przeprowadził się do Trójmiasta i zamieszkał w Gdańsku[5].

Od 1977 współpracował z Komitetem Samoobrony Społecznej „KOR”. Rok później był współzałożycielem Wolnych Związków Zawodowych Wybrzeża, opracował deklarację WZZ. Pod koniec lat 70. zajmował się wydawaniem publikacji drugiego obiegu[5].

W 1980 uczestniczył w strajku sierpniowym w Stoczni Gdańskiej. W 1981 był sekretarzem redakcji „Tygodnika Solidarność”. Po wprowadzeniu stanu wojennego został zatrzymany 13 grudnia 1981 w Grand Hotelu w Sopocie, następnie internowany w Strzebielinku, gdzie prowadził kilkudniową głodówkę protestacyjną. W sierpniu 1982 uciekł, pozostając w ukryciu. W lipcu 1983 został tymczasowo aresztowany, zwolnienie uzyskał na mocy amnestii. Współpracował z prasą podziemną, umieszczając swoje teksty w „Tygodniku Wojennym”. W maju i sierpniu 1988 uczestniczył w strajkach w Stoczni Gdańskiej[5].

W 1989 z ramienia Video Studio Gdańsk był obserwatorem obrad Okrągłego Stołu. W tym samym roku został kierownikiem działu politycznego w „Tygodniku Solidarność”[5].

W 1990, pomimo sporów z Lechem Wałęsą, poparł go w wyborach prezydenckich, uważając, iż nie było lepszego kandydata, który ubiegał się wówczas o to stanowisko[6]. Wszedł także w skład jego sztabu wyborczego. W latach 1991–1992 był doradcą premierów Jana Krzysztofa Bieleckiego i Jana Olszewskiego. Od 1990 należał do Kongresu Liberalno-Demokratycznego, z którego wystąpił w 1992[5]. W wyborach parlamentarnych w 1993 bez powodzenia kandydował do Sejmu z 1. miejsca gdańskiej listy Koalicji dla Rzeczypospolitej (otrzymał 5578 głosów).

Był zatrudniony w Komisji Likwidacyjnej RSW „Prasa-Książka-Ruch”, w 1994 został członkiem zarządu spółki prawa handlowego Srebrna. Zajął się działalnością publicystyczną m.in. w ramach „Gazety Polskiej[5].

Publicznie oskarżył Lecha Wałęsę o współpracę z SB w latach 70., a przedstawicieli NSZZ „Solidarność” o przywłaszczenie pieniędzy otrzymanych we Francji na początku lat 80. od francuskich związkowców. W 2004 oskarżył o współpracę ze Służbą Bezpieczeństwa Małgorzatę Niezabitowską, z którą zetknął się m.in. w redakcji „Tygodnika Solidarność”.

W kwietniu 2010 złożył akces do Prawa i Sprawiedliwości[7]. W wyborach samorządowych w listopadzie 2014 bezskutecznie z ramienia tej partii kandydował do rady miasta Sopotu[8].

W kwietniu 2016 został doradcą wojewody pomorskiego Dariusza Drelicha ds. politycznych i historycznych[9][10]. W czerwcu tego samego roku został powołany przez Sejm w skład Kolegium IPN[11].

Konflikt z Lechem Wałęsą[edytuj | edytuj kod]

Krzysztof Wyszkowski publicznie zarzucił Lechowi Wałęsie współpracę z SB w latach 70., czemu były prezydent konsekwentnie zaprzeczał. Lech Wałęsa wytoczył mu w 2005 proces o naruszenie dóbr osobistych za nazwanie go współpracownikiem SB o pseudonimie „Bolek”. Krzysztof Wyszkowski przegrał ten proces w pierwszej instancji, jednak na skutek odwołania wyrok został uchylony do ponownego rozpoznania. W 2010 Sąd Okręgowy w Gdańsku oddalił pozew byłego prezydenta, nie przesądzając kwestii merytorycznych, uznał bowiem, że Krzysztof Wyszkowski zachował należytą staranność w wykazaniu, iż Lech Wałęsa mógł być tajnym współpracownikiem[12]. Rozpatrując odwołanie Lecha Wałęsy, Sąd Apelacyjny w Gdańsku w 2011 zmienił ten wyrok, uwzględniając w części powództwo i zobowiązując Krzysztofa Wyszkowskiego do przeprosin[13]. W 2017 Sąd Okręgowy w Gdańsku nieprawomocnie nakazał mu zamieścić przeprosiny wobec byłego prezydenta za twierdzenie w mediach, iż wygrał z nim proces dotyczący oskarżenia o bycie tajnym współpracownikiem SB „Bolek”[14].

W 2009 za nazwanie Krzysztofa Wyszkowskiego w jednym z wywiadów „małpą z brzytwą”, „wariatem” i „chorym debilem”, gdy ten zarzucił mu współpracę z SB, Lech Wałęsa został zobowiązany do zapłaty 7500 zł zadośćuczynienia[15].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Syn Stefana i Krystyny[2], brat Błażeja Wyszkowskiego. Żonaty, ma czworo dzieci.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

W 2015 został przez prezydenta Andrzeja Dudę odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski[16], a 13 grudnia 2017 udekorowany przez niego Krzyżem Wolności i Solidarności[17].

W 2012 otrzymał Nagrodę im. Prezydenta Lecha Kaczyńskiego[18]. W 2013 wyróżniony doroczną Nagrodą im. Świętego Grzegorza I Wielkiego, przyznawaną przez miesięcznik „Niezależna Gazeta Polska – Nowe Państwo[19]. W 2017 podczas sesji Rady Miasta Gdańska odrzucono wniosek o nadanie mu tytułu honorowego obywatela miasta[20].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Sensacja w „Wywiadzie z chuliganem”! Wyszkowski ujawnia: moja data i miejsce urodzenia są sfałszowane. niezalezna.pl, 12 lutego 2018. [dostęp 2018-02-13].
  2. a b Dane osoby z katalogu osób rozpracowywanych. ipn.gov.pl. [dostęp 2012-11-20].
  3. Krzysztof Wyszkowski. wyszkowski.com.pl. [dostęp 2018-07-02].
  4. Druk nr 638: Lista kandydatów na członków Kolegium Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu. sejm.gov.pl, 21 czerwca 2016. [dostęp 2016-07-31].
  5. a b c d e f g Nota biograficzna w Encyklopedii Solidarności. [dostęp 2016-06-23].
  6. Jarosław Kurski, Wódz – przedostatni rozdział, „Gazeta Wyborcza” z 22 kwietnia 1992.
  7. Polacy garną się do PiS. wprost.pl, 30 kwietnia 2010. [dostęp 2016-06-23].
  8. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 2016-06-23].
  9. Co Krzysztof Wyszkowski doradzi wojewodzie. wyborcza.pl, 21 kwietnia 2016. [dostęp 2016-06-29].
  10. Doradcy Wojewody Pomorskiego. uwgdansk.bip.gov.pl. [dostęp 2018-01-20].
  11. Sejm wybrał członków Kolegium IPN. rp.pl, 23 czerwca 2016. [dostęp 2016-06-23].
  12. Wałęsa przegrał w sądzie z Wyszkowskim. tvn24.pl, 31 sierpnia 2010. [dostęp 2016-06-23].
  13. Wyszkowski przegrał proces. rp.pl, 24 marca 2011. [dostęp 2016-06-23].
  14. Sąd wydał wyrok w sprawie Wyszkowski-Wałęsa. onet.pl, 24 października 2017. [dostęp 2017-10-24].
  15. Wałęsa zapłaci 7,5 tys. zł za „małpę z brzytwą”. newsweek.pl, 9 sierpnia 2011. [dostęp 2016-06-23].
  16. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 1 grudnia 2015 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2016 r. poz. 122).
  17. Uroczystość wręczenia odznaczeń państwowych. ipn.gov.pl, 13 grudnia 2017. [dostęp 2017-12-13].
  18. Krzysztof Wyszkowski otrzymał nagrodę im. Lecha Kaczyńskiego. radiomaryja.pl, 23 grudnia 2012. [dostęp 2016-06-29].
  19. „Cała jego droga życiowa jest przepiękną lekcją bohaterstwa”. Wyszkowski wśród nagrodzonych przez „GP”. wpolityce.pl, 7 lutego 2013. [dostęp 2016-06-29].
  20. Krzysztof Wyszkowski nie zostanie honorowym obywatelem Gdańska. trojmiasto.pl, 28 września 2017. [dostęp 2017-09-28].