Krzysztof Wyszkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Krzysztof Wyszkowski
Krzysztof Wyszkowski.JPG
Data i miejsce urodzenia 10 listopada 1947
Mrągowo
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski

Krzysztof Maciej Wyszkowski (ur. 10 listopada 1947 w Mrągowie[1]) – polski publicysta, działacz opozycji w PRL, doradca premierów Jana Krzysztofa Bieleckiego oraz Jana Olszewskiego, od 2016 członek Kolegium Instytutu Pamięci Narodowej.

Życiorys[edytuj]

Ukończył w 1961 Szkołę Podstawową nr 15 w Olsztynie. Podjął później naukę w Liceum Ogólnokształcącym nr 2 w tym mieście, którą przerwał po dwóch latach[2]. Od 1963 pracował zawodowo m.in. jako robotnik w Miejskim Przedsiębiorstwie Budownictwa Miejskiego w Olsztynie, później był operatorem spychacza, konwojentem, ajentem stacji benzynowej i pracownikiem Olsztyńskich Zakładów Samochodowych[3]. W połowie lat 70. zamieszkał w Trójmieście[3].

Od 1977 współpracował z Komitetem Samoobrony Społecznej „KOR”. Rok później był współzałożycielem Wolnych Związków Zawodowych Wybrzeża, opracował deklarację WZZ. Pod koniec lat 70. zajmował się wydawaniem publikacji drugiego obiegu[3].

W 1980 uczestniczył w strajku sierpniowym w Stoczni Gdańskiej. W 1981 był sekretarzem redakcji „Tygodnika Solidarność”. Po wprowadzeniu stanu wojennego został zatrzymany 13 grudnia 1981 w Grand Hotelu w Sopocie, następnie internowany w Strzebielinku, gdzie prowadził kilkudniową głodówkę protestacyjną. W sierpniu 1982 uciekł, pozostając w ukryciu. W lipcu 1983 tymczasowo aresztowany, zwolnienie uzyskał na mocy amnestii. Współpracował z prasą podziemną, umieszczając swoje teksty w „Tygodniku Wojennym”. W maju i sierpniu 1988 uczestniczył w strajkach w Stoczni Gdańskiej[3].

W 1989 z ramienia Video Studio Gdańsk był obserwatorem obrad Okrągłego Stołu. W tym samym roku został kierownikiem działu politycznego w „Tygodniku Solidarność”[3].

W 1990, pomimo sporów z Lechem Wałęsą, poparł go w wyborach prezydenckich, uważając, iż nie było lepszego kandydata, który ubiegał się wtedy o to stanowisko[4]. Wszedł także w skład jego sztabu wyborczego. W latach 1991–1992 był doradcą premierów Jana Krzysztofa Bieleckiego i Jana Olszewskiego. Od 1990 należał do Kongresu Liberalno-Demokratycznego, z którego wystąpił w 1992[3]. W wyborach parlamentarnych w 1993 bez powodzenia kandydował do Sejmu z 1. miejsca gdańskiej listy Koalicji dla Rzeczypospolitej (otrzymał 5578 głosów).

Był zatrudniony w Komisji Likwidacyjnej RSW „Prasa-Książka-Ruch”, w 1994 został członkiem zarządu spółki prawa handlowego Srebrna. Zajął się działalnością publicystyczną także w ramach „Gazety Polskiej[3].

Publicznie oskarżył Lecha Wałęsę o współpracę z SB w latach 70., a przedstawicieli NSZZ „Solidarność” o przywłaszczenie pieniędzy otrzymanych we Francji na początku lat 80. od francuskich związkowców. W 2004 oskarżył o współpracę ze Służbą Bezpieczeństwa Małgorzatę Niezabitowską, z którą zetknął się m.in. w redakcji „Tygodnika Solidarność”.

W kwietniu 2010 złożył akces do Prawa i Sprawiedliwości[5]. W wyborach samorządowych w listopadzie 2014 bezskutecznie z ramienia tej partii kandydował do rady miasta Sopotu[6].

W kwietniu 2016 został doradcą wojewody pomorskiego Dariusza Drelicha ds. politycznych i historycznych[7]. W czerwcu tego samego roku został powołany przez Sejm w skład Kolegium IPN[8].

Konflikt z Lechem Wałęsą[edytuj]

Krzysztof Wyszkowski publicznie zarzucił Lechowi Wałęsie współpracę z SB w latach 70., czemu były prezydent konsekwentnie zaprzeczał. Lech Wałęsa wytoczył mu w 2005 proces o naruszenie dóbr osobistych za nazwanie go współpracownikiem SB o pseudonimie „Bolek”. Krzysztof Wyszkowski przegrał ten proces w pierwszej instancji, jednak na skutek odwołania wyrok został uchylony do ponownego rozpoznania. W 2010 Sąd Okręgowy w Gdańsku oddalił pozew byłego prezydenta, nie przesądzając kwestii merytorycznych, uznał bowiem, że Krzysztof Wyszkowski zachował należytą staranność w wykazaniu, iż Lech Wałęsa mógł być tajnym współpracownikiem[9]. Rozpatrując odwołanie Lecha Wałęsy, Sąd Apelacyjny w Gdańsku w 2011 zmienił ten wyrok, uwzględniając w części powództwo i zobowiązując Krzysztofa Wyszkowskiego do przeprosin[10].

W 2009 za nazwanie Krzysztofa Wyszkowskiego w jednym z wywiadów „małpą z brzytwą”, „wariatem” i „chorym debilem”, gdy ten zarzucił mu współpracę z SB, Lech Wałęsa został zobowiązany do zapłaty 7500 zł zadośćuczynienia[11].

Życie prywatne[edytuj]

Syn Stefana i Krystyny[1], brat Błażeja Wyszkowskiego. Żonaty, ma czworo dzieci.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj]

W 2015 został przez prezydenta Andrzeja Dudę odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski[12].

W 2012 otrzymał Honorową Nagrodę im. Prezydenta Lecha Kaczyńskiego[13]. W 2013 wyróżniony Nagrodą im. Świętego Grzegorza I Wielkiego przyznawaną przez miesięcznik „Niezależna Gazeta Polska – Nowe Państwo[14].

Przypisy

  1. a b Dane osoby z katalogu osób rozpracowywanych. ipn.gov.pl. [dostęp 2012-11-20].
  2. Druk nr 638: Lista kandydatów na członków Kolegium Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu. sejm.gov.pl, 21 czerwca 2016. [dostęp 2016-07-31].
  3. a b c d e f g Nota biograficzna w Encyklopedii Solidarności. [dostęp 2016-06-23].
  4. Jarosław Kurski, Wódz – przedostatni rozdział, „Gazeta Wyborcza” z 22 kwietnia 1992.
  5. Polacy garną się do PiS. wprost.pl, 30 kwietnia 2010. [dostęp 2016-06-23].
  6. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 2016-06-23].
  7. Co Krzysztof Wyszkowski doradzi wojewodzie. wyborcza.pl, 21 kwietnia 2016. [dostęp 2016-06-29].
  8. Sejm wybrał członków Kolegium IPN. rp.pl, 23 czerwca 2016. [dostęp 2016-06-23].
  9. Wałęsa przegrał w sądzie z Wyszkowskim. tvn24.pl, 31 sierpnia 2010. [dostęp 2016-06-23].
  10. Wyszkowski przegrał proces. rp.pl, 24 marca 2011. [dostęp 2016-06-23].
  11. Wałęsa zapłaci 7,5 tys. zł za „małpę z brzytwą”. newsweek.pl, 9 sierpnia 2011. [dostęp 2016-06-23].
  12. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 1 grudnia 2015 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2016 r. poz. 122).
  13. Krzysztof Wyszkowski otrzymał nagrodę im. Lecha Kaczyńskiego. radiomaryja.pl, 23 grudnia 2012. [dostęp 2016-06-29].
  14. „Cała jego droga życiowa jest przepiękną lekcją bohaterstwa”. Wyszkowski wśród nagrodzonych przez „GP”. wpolityce.pl, 7 lutego 2013. [dostęp 2016-06-29].