Krzysztof Zieliński (lekarz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Krzysztof Włodzimierz Zieliński
Ilustracja
Krzysztof Zieliński (2009)
Data i miejsce urodzenia 6 kwietnia 1950
Wrocław
Zawód, zajęcie patomorfolog
Miejsce zamieszkania Łódź
Alma Mater Wojskowa Akademia Medyczna
Uczelnia Uniwersytet Medyczny w Łodzi
Rodzice Henryk Zieliński,
Anna Zielińska
Krewni i powinowaci dziadek Juliusz Zieliński;
dziadek Zygmunt Szczotkowski;
brat stryjeczny ks. Andrzej Szostek MIC
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi

Krzysztof Włodzimierz Zieliński (ur. 6 kwietnia 1950 we Wrocławiu) – polski lekarz, profesor nauk medycznych, patomorfolog[1], pułkownik w stanie spoczynku Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodzony we Wrocławiu, tu spędził dzieciństwo i młodość. W czasach licealnych był zawodnikiem klubu „Juvenia” Wrocław, specjalizował się w pływaniu stylem motylkowym. Po maturze, w 1968, podjął sześcioletnie studia w Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi, które ukończył z wyróżnieniem w 1974 (z ósmą lokatą na roku). Po studiach zamieszkał na stałe w Łodzi, gdzie podjął pracę w macierzystej uczelni jako asystent (1975–1979). Po odsłużeniu obowiązkowych praktyk w jednostkach wojskowych jako lekarz (dowódca kompanii medycznej, 1980) powrócił do pracy naukowej w WAM; doktorat obronił w 1981 i pracował tam na stanowisku adiunkta (do habilitacji w 1989), następnie docenta, od 1994 profesora nadzwyczajnego, a od 1997 – profesora zwyczajnego[1].

Od 1998 kierował Katedrą Patomorfologii Klinicznej WAM. W 2002 opuścił szeregi wojska w stopniu pułkownika i podjął pracę w nowo utworzonym Uniwersytecie Medycznym w Łodzi[1], gdzie od tego czasu jest kierownikiem Zakładu Patomorfologii i Cytopatologii Klinicznej.

Jest uczniem profesorów Andrzeja Kuliga i Leszka Woźniaka. Odbył staże w Instytucie Onkologii w Warszawie i Łodzi (1984), w Bildanalyse Lab. w Monachium (1986, 1996) oraz w King’s College w Londynie. Prowadzi badania m.in. nad wykorzystywaniem metod ilościowych w diagnostyce patomorfologicznej oraz nad zagadnieniami mikrokrążenia w stanach patologii. Od 1975 jest członkiem Polskiego Towarzystwa Patologów (od 1983 do 1989 był w nim sekretarzem Zarządu Głównego), od 1987 także International Society on Diagnostic Quantitative Pathology.

Jest autorem prac naukowych, podręczników medycznych, a także książek popularyzatorskich z pogranicza medycyny; odznaczony m.in. złotym i srebrnym Krzyżem Zasługi. W latach 1991–1994 pełnił w Wojskowej Akademii Medycznej funkcję prorektora do spraw studenckich; był też (do 2002) Naczelnym Specjalistą Wojska Polskiego w dziedzinie patomorfologii.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest synem prof. Henryka Zielińskiego, historyka i wnukiem Juliusza Zielińskiego, przedwojennego nauczyciela i działacza Związku Polaków w Niemczech oraz Zygmunta Szczotkowskiego, dyrektora kopalni „Janina” w Libiążu. Z żoną Elżbietą (również profesorem medycyny, pediatrą, 1952-2015) mają syna.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Zarys zasad histomorfometrii w badaniach patomorfologicznych, 1994
  • Nowotwory melanocytarne skóry. Atlas i leksykon histopatologicznych określeń diagnostycznych (współautor Leszek Woźniak), Wydawnictwo Olympus-Poland, Warszawa, 2001, ​ISBN 83-915159-0-7
  • Komputerowa analiza obrazu biomedycznego (współautor Michał Strzelecki), PWN, Warszawa, 2002, ​ISBN 83-01-13577-8
  • Słownik pochodzenia nazw i określeń medycznych. Antyczne i nowożytne dzieje chorób w ich nazwach ukryte (współautor Hanna Zalewska-Jura), Alfa Medica Press, Bielsko-Biała;
  • Patologia obrażeń i schorzeń wywołanych współczesną bronią w działaniach wojennych i terrorystycznych (współautorzy: Marian Brocki, Marek K. Janiak, Andrzej Wiśniewski), wydawnictwo MON, Warszawa, 2010, ​ISBN 978-83-927103-4-9
  • Atlas patologii złośliwych nowotworów skóry (autorzy: Leszek Woźniak, Krzysztof W. Zieliński, Andrzej Kaszuba), Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa, 2014, ​ISBN 978-83-200-4725-7

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Krzysztof Zieliński (lekarz) w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Współcześni uczeni polscy, słownik biograficzny (t. IV, S-Ż) pod redakcją prof. Janusza Kapuścika i Marka Halawy, OPI Warszawa 2002, ​ISBN 83-905295-7-2​ (t.IV), ​ISBN 83-905295-4-8​ (całość), s. 839–840