Krzywoząb podsadnikowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Krzywoząb podsadnikowy
ilustracja
Systematyka[1][2]
Domena

eukarionty

Królestwo

rośliny

Podkrólestwo

rośliny zielone

Nadgromada

rośliny telomowe

Gromada

mchy

Klasa

prątniki

Rząd

rokietowce

Rodzina

Campyliaceae

Rodzaj

krzywoząb

Gatunek

krzywoząb podsadnikowy

Nazwa systematyczna
Anacamptodon splachnoides
(Brid.) Brid.

Krzywoząb podsadnikowy (Anacamptodon splachnoides (Brid.) Brid.) – gatunek mchu należący do rzędu rokietowców.

Rozmieszczenie geograficzne[edytuj | edytuj kod]

Występuje wyłącznie na półkuli północnej. W Ameryce Północnej stwierdzany od Ontario i Quebecu po Florydę i Teksas. W Europie występuje głównie w Alpach i Karpatach. Wszędzie jest bardzo rzadkim gatunkiem i jest zagrożony wyginięciem. W Polsce stwierdzany sporadycznie na Wyżynie Małopolskiej i w Karpatach[3].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Mech tworzy poduszkowate, dość luźne darnie o barwie żywo- do żółtozielonej. Łodyga główna płożąca się, przytwierdza się do kory drzew za pomocą kępek żółtoczerwonych chwytników. Łodygi II rzędu są najczęściej pojedyncze, zazwyczaj nierozgałęziają się i podnoszą się. Łodygi te pokryte są krótkolancetowatymi całobrzegimi liśćmi o dług. 1,5 mm. Żebro pojedyncze, kończy się w połowie długości liścia lub nieco powyżej. Na żółtoczerwonej secie o dług. 0,5-1,5 cm prosta, krótkojajowata puszka przykryta stożkowatym wieczkiem z dzióbkiem. Perystom podwójny[4].

Ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bardzo rzadki epifit, rosnący na korze żywych drzew liściastych, szczególnie na bukach, jaworach, klonach i brzozach. Rzadziej na drzewach iglastych. Rośnie głównie w płytkich dziuplach, w spękaniach kory, najczęściej w górnych partiach pni. Na gałęziach czy u nasady pni spotykany bardzo rzadko[3].

Ochrona[edytuj | edytuj kod]

Roślina objęta w Polsce ścisłą ochroną gatunkową od 2004 roku[5][6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI10.1371/journal.pone.0119248, PMID25923521, PMCIDPMC4418965 [dostęp 2021-03-26] (ang.).
  2. B. Goffinet, W.R. Buck, Classification of the Bryophyta, University of Connecticut, 2008– [dostęp 2021-03-26] (ang.).
  3. a b Ryszard Ochyra, Piotr Szmajda: Atlas rozmieszczenia geograficznego mchów w Polsce. T. 9. Kraków: Instytut Botaniki im. W. Szafera Polskiej Akademii Nauk, 1994, s. 37-40. ISBN 83-232-0393-8.
  4. Bronisław Szafran: Mchy (Musci). T. II. Warszawa: PWN, 1961, s. 87-88.
  5. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin Dz.U. z 2014 r. poz. 1409.
  6. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9 lipca 2004 r. w sprawie gatunków dziko występujących roślin objętych ochroną Dz.U. z 2004 r. nr 168, poz. 1764.