Ksawery Prauss

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ksawery Prauss
Ksawery Prauss.jpg
Data i miejsce urodzenia listopad 1874
Świniary, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 14 grudnia 1925
Arco, Królestwo Włoch
Minister wyznań religijnych i oświecenia publicznego
Okres od 17 listopada 1918
do 16 stycznia 1919
Przynależność polityczna Polska Partia Socjalistyczna
Poprzednik Antoni Ponikowski (Królestwo Polskie (regencyjne)
Następca Jan Łukasiewicz

Ksawery Franciszek Prauss (ur. w listopadzie 1874 w Świniarach koło Kielc, zm. 14 grudnia 1925 w Arco) – polski polityk, związany z PPS, minister w okresie 1918–1919, senator II RP I kadencji.

Życiorys[edytuj]

Maturę uzyskał w Petersburgu. Absolwent Petersburskiego Instytutu Technologicznego. Jako działacz niepodległościowy działał w środowisku polskim Petersburga. Od 1895 był członkiem Polskiej Partii Socjalistycznej. W maju 1901 zorganizował w Kijowie tajną drukarnię „Robotnika”. Aresztowany w 1902. Od 1905 do 1906 był członkiem Centralnego Komitetu Robotniczego PPS. Uwięziony w 1906, skazany na opuszczenie Królestwa Polskiego, wyjechał do Francji.

W czasie I wojny światowej początkowo służył w I Brygadzie Legionów, później działał w Polskiej Organizacji Narodowej, był członkiem Naczelnego Komitetu Narodowego[1].

Od 17 listopada 1918 do 16 stycznia 1919 pełnił funkcję ministra wyznań religijnych i oświecenia publicznego w rządzie Jędrzeja Moraczewskiego. W 1922 wybrany senatorem jako kandydat PPS.

Jego żoną była Zofia Praussowa, posłanka na sejm RP, żołnierz ZWZ-AK. Córki: Jadwiga, zamężna za Henrykiem Jędrzejowskim i Ewa Prauss-Płoska, żołnierz Kedywu Armii Krajowej (oddział dyspozycyjny Komendanta Kedywu "Dysk" - Dywersja i Sabotaż Kobiet), żona Stanisława Płoskiego, matka Zofii Romaszewskiej.

Upamiętnienie[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Przedmowa i komentarze T. Bohun. W: Tomasz Parczewski: Pamiętniki gubernatora Kronsztadu. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Mówią Wieki”, 2006. ISBN 8386156236.

Przypisy

  1. Adolf Nowaczyński, Dokumenty historyczne z wojny europejskiej, z. 1. Warszawa 1922, s. 28.