Kserokopiarka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kserokopiarka

Kserokopiarka – urządzenie umożliwiające tworzenie kopii dokumentów i dwuwymiarowych elementów graficznych.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Nazwa kserokopiarka wywodzi się od greckiego słowa kseros (ξηρός), oznaczającego suchy. Wykorzystywany proces uzyskiwania obrazów nie wymaga bowiem żadnych kąpieli chemicznych, w porównaniu do klasycznej fotografii.

Producentem pierwszych urządzeń, pod marką Xerox, była firma Haloid. 22 października 1938 roku Chester Carlson wykonał pierwszą udaną kopię dokumentu zawierającego napis: 10.22.38 Astoria[1][2]. W Polsce pierwsze modele kopiarek pojawiły się w latach siedemdziesiątych XX wieku. Ponieważ nie było polskiej nazwy na nowe urządzenia, zaczęto je nazywać powszechnie ksero. Później nazwa przekształciła się w kserokopiarka.

Przenoszenie obrazu w kserokopiarce
1. Elektryzowanie; 2. Naświetlanie; 3. Przenoszenie tonera na bęben; 4. Przenoszenie na papier
Schemat działania kserokopiarki.
1. Elektroda elektryzująca bęben. 2. Lampa oświetlająca oryginał. 3. Światło odbite od oryginału padające na bęben. 4. Kaseta z tonerem 5. i 6. Elektroda elektryzująca papier wraz z bębnem lub listwą dociskającą papier. 7. Wałki utrwalające.

Zasada działania kserokopiarki[edytuj | edytuj kod]

Zasadniczym elementem kopiarki jest metalowy wałek, tzw. bęben pokryty warstwą związków selenu, organicznego fotoprzewodnika (OPC) lub krzemu amorficznego. Związki te wykazują właściwości fotoelektryczne, w ciemności są izolatorem prądu elektrycznego, a światło generuje w nich nośniki prądu elektrycznego co odpowiada temu, że warstwa przewodzi w tych miejscach prąd elektryczny. Bęben obraca się przechodząc przez kolejne etapy tworzenia obrazu.

Elektryzowanie[edytuj | edytuj kod]

W pobliżu bębna umieszczona jest elektroda, naelektryzowana do napięcia kilku tysięcy woltów. Elektroda ta, poprzez wyładowanie koronowe elektryzuje bęben.

Naświetlanie[edytuj | edytuj kod]

Naelektryzowana część bębna jest oświetlana światłem odbitym od kopiowanego dokumentu. Układ optyczny tworzy fragment obrazu kopiowanego dokumentu na bębnie. W miejscach oświetlonych w wyniku zjawiska fotoelektrycznego wewnętrznego, substancja pokrywająca bęben przewodzi prąd elektryczny i w tych miejscach bęben przestaje być naelektryzowany. W wyniku tego na bębnie tworzy się fragment kopiowanego dokumentu.

Przenoszenie tonera na bęben[edytuj | edytuj kod]

Następnie ta część bębna przesuwa się tuż obok elementu wywołującego tzw. wywoływaczki z tonerem. W niektórych modelach toner w wywoływaczce jest mieszany z tzw. deweloperem. Wałek wywoływaczki w wyniku przyciągania magnetycznego (toner jest ferromagnetykiem) przyciąga cząsteczki tonera zmieszane z deweloperem, a w miejscach gdzie bęben jest naelektryzowany toner jest przyciągany przez bęben i przeskakuje na niego.

Przenoszenie na papier lub inny materiał[edytuj | edytuj kod]

Papier dotykając bębna pokrytego miejscami tonerem, przejmuje toner z bębna. By ułatwić przenoszenie się tonera z bębna na papier pod papierem umieszczona jest rolka transferowa która jest naładowana ujemnym napięciem powoduje przeskok cząstek tonera z bębna na kartkę papieru.

Wybielanie bębna i czyszczenie[edytuj | edytuj kod]

Następnie z bębna osuwany jest ładunek, poprzez rolkę, listwę lub szczotkę rozładowującą. Bęben jest czyszczony z resztek tonera. Karta papieru jest transportowana do utrwalacza.

Utrwalanie[edytuj | edytuj kod]

Papier pokryty tonerem przechodzi między silnie ogrzanymi (ok. 200 °C) wałkami, toner ulega stopieniu i przykleja się do papieru. By uniknąć przyklejania się tonera do wałka utrwalającego jest on wykonany z teflonu lub delikatnie pokrywany olejem. Wałek lub listwa nanosząca olej na wałek utrwalający i czyszczący go z przyklejonego tonera nazywa się wałkiem olejowym.

Drukarka laserowa[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Drukarka laserowa.

W identyczny sposób działają drukarki zwane laserowymi, z tym że dane do wydrukowania dostarczane są przez komputer do urządzenia naświetlającego bęben, a nie jak w przypadku kserokopiarki z modułu skanującego dokument. W drukarkach zwanych laserowymi stosuje się kilka technologii naświetlania bębna:

  • laser wraz z układem optycznym kierującym światło w odpowiednie miejsce bębna,
  • linijkę diodową (na listewce umieszczony jest rząd gęsto rozmieszczonych miniaturowych diod świecących),
  • lampa świecąca cały czas i układ pochłaniający światło np. ciekłe kryształy.

Kserokopiarki cyfrowe[edytuj | edytuj kod]

Urządzenia wielofunkcyjne (zawierające skaner, drukarkę, kserokopiarkę, fax) lub kserokopiarki zwane cyfrowymi działają na trochę innej zasadzie. Składają się z komputera wewnętrznego, skanera i drukarki.

Komputer steruje całością, a w szczególności skanuje kopiowany obraz, który w postaci cyfrowej może być przez niego przetwarzany, a następnie drukowany. W tanich urządzeniach stosuje się drukarki atramentowe, natomiast w droższych laserowe lub laserowe kolorowe.

Wikimedia Commons

Przypisy