Księga Habakuka

Księga Habakuka (hebr. ‏חבקוק‎ Chawakuk) – księga Pisma Świętego, znajdująca się wśród ksiąg prorockich Starego Testamentu. W kanonie hebrajskim stanowiła część Księgi Dwunastu Proroków Mniejszych.

Prorok Habakuk podejmuje problematykę, która nigdy ludziom nie dawała spokoju. Jak Bóg może pozwolić, żeby powodziło się ludom niegodziwym? A zwłaszcza jak to jest możliwe, żeby zachłanni Babilończycy (czy Chaldejczycy) byli potężniejsi od innych, bardziej spokojnych narodów?

Treść poszczególnych rozdziałów

1. Dlaczego powodzi się złym ludom?
2. Odpowiedź Boga Jahwe
3. Modlitwa błagalna proroka

Czas spisania

Treść tej księgi wskazuje, że wywodzi się ona z czasu pomiędzy okresem dominacji Babilonu – zwycięstwami nad Asyrią w 612 p.n.e. i Egiptem w bitwie pod Karkemisz w 605 roku p.n.e. a pierwszym zajęciem Jerozolimy w 597 r. p.n.e. Zatem Habakuk żył równolegle z Jeremiaszem, lecz nic więcej na jego temat nie wiadomo.

Znaczenie

Pytanie proroka jest istotne i ważne; podejmuje ono problem podobny do problemu Hioba, albo Psalmu 73. Odpowiedź nie jest teoretyczna, filozoficzna; jest nią po prostu zapewnienie, że stała wiara nigdy nie doprowadzi do rozczarowania, ponieważ Bóg panuje nad wszystkim i można mu ufać.

Użycie w liturgii chrześcijańskiej

Pieśń Habakuka, zapisana w trzecim rozdziale księgi, jest używana w liturgii rzymskiej i bizantyjskiej.

Zobacz też

• 1QpHab
• Habakuk (grupa muzyczna)

Linki zewnętrzne

• Księga Habakuka w Biblii Tysiąclecia, biblia.deon.pl [dostęp 2025-06-08].