Księga Helamana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
KsiegaMormona.png
Księgi w Księdze Mormona

Księga Helamana – w religii mormońskiej jedna z ksiąg zawartych w Księdze Mormona, znajduje się pomiędzy Księgą Almy, a Trzecim Nefim. Zdaniem mormonów Księga ta rzekomo opisuje lata od 53 do 5 roku p.n.e., a autorem jest Helaman i jego synowie. Składa się z 16 rozdziałów.

Treść księgi[edytuj | edytuj kod]

Księga opisuje dzieje Nefitów; walki i rozłamy między nimi , proroczą działalność Nefiego, proroctwo Lamanity Samuela do Nefitów oraz proroctwa zapowiadające przyjście Jezusa Chrystusa i nawrócenie się Lamanitów.

Biblia a Księga Helamana (krytyka)[edytuj | edytuj kod]

  1. Nefici do budowy domów używali już w 49 r. p.n.e. cementu[a], choć na starym kontynencie technologia pozyskiwania cementu nie była jeszcze znana w tamtych czasach.
  2. Izraelici przeszli przez Morze Czerwone[b], gdy tymczasem dzisiejsza archeologia mówi, że było to „morze sitowia”. Mimo iż Biblia nie nazywa wody przez którą przeszedł Mojżesz ze swoim ludem, Morzem Czerwonym, to przez długi czas w powszechnej opinii chodziło właśnie o to morze.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Księga Helamana 3:7
  2. Księga Helamana 8, 11