Księstwo bełskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Księstwo bełskie
1170–1462
Położenie
Język urzędowy ruski
Stolica Bełz
Ostatnia głowa państwa książę (ostatni) Władysław II
Status terytorium lenno
Zależne od księstwo włodzimierskie (1170-1234),
księstwo halicko-wołyńskie (1234-1340),
Wielkie Księstwo Litewskie (1340-1377),
Królestwo Węgier (1378-1388),
Księstwo Mazowieckie (1388-1462)
Religia dominująca prawosławie, katolicyzm (drugorzędna)
teren etnicznie przejściowy

Księstwo bełskie (ukr. Белзьке князівство) – staroruskie udzielne księstwo powstałe w 1170 wskutek feudalnego rozdrobnienia Rusi, lenno Królestwa Polskiego od roku 1366.

Położenie geograficzne[edytuj | edytuj kod]

Księstwo położone było w górnym dorzeczu rzeki Bug, który już przy grodzie Wołyń umożliwiał żeglugę[1].

Terytorium sąsiadowało:

Historia[edytuj | edytuj kod]

Teren w przewadze znajdował się na obszarze tzw. Grodów Czerwieńskich. Obszar peryferyjny względem stołecznego dla Rurykowiczów Kijowa i podbity przez nich dopiero u schyłku X wieku, czyli późno w chronologii ich podbojów; z tego powodu teren ten nieustannie był areną styku i mieszania się kultur łacińskiej i greckiej.

W 1240 zostało zniszczone przez Tatarów. Początkowo istniało w wasalnej zależności od księstwa włodzimierskiego. Po klęsce Aleksandra Wsiewołodowicza i zdobyciu księstwa w 1234 przez Daniela Halickiego, w latach 1234–1340 księstwo było zależne od księstwa halicko-wołyńskiego, po śmierci Bolesława Trojdenowicza (w 1340) w latach 1340–1377 przeszło pod Jerzego Narymuntowicza i do zależności od Wielkiego Księstwa Litewskiego, w 1378 podporządkowane Węgrom, przekazane w r. 1387 księciu halickiemu Ściborowi ze Ściborzyc[2], zdobyte przez Jadwigę, ale w 1388 przekazane Księstwu Mazowieckiemu (Siemowitowi IV przez Jagiełłę), a po śmierci Władysława II płockiego włączone do Polski w 1462 jako województwo bełskie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jerzy Tadeusz Stecki. Wołyń pod względem statystycznym, historycznym i archeologicznym, Tom 2, s. 16. Zakład Nar. im. Ossolińskich, 1864.
  2. Dvořáková, Daniela. Rytier a jeho kráľ. Stibor zo Stiboríc a Žigmund Lucemburský. Budmerice, Vydavatel’stvo Rak 2003, ​ISBN 978-80-85501-25-4​.