Kuba Sienkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jakub Sienkiewicz
Ilustracja
Jakub Sienkiewicz (2015)
Data i miejsce urodzenia 24 listopada 1961
Warszawa
Instrumenty gitara
Gatunki rock, pop-rock, piosenka autorska
Zawód muzyk, lekarz
Wydawnictwo Zic Zac, PolyGram Polska, Universal Music Polska, Warner Music Poland
Zespoły
Elektryczne Gitary
Odznaczenia
Brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”
Strona internetowa
Kuba Sienkiewicz podczas Wieczoru Wyborców w Warszawie w 2019
Kuba Sienkiewicz na koncercie zespołu Zuch Kozioł, reaktywowanego w 2009

Jakub Wojciech Sienkiewicz (ur. 24 listopada 1961[1] w Warszawie) – polski muzyk rockowy, wokalista, gitarzysta i autor tekstów, z wykształcenia lekarz neurolog, posiadający stopień doktora nauk medycznych[2].

W latach 80. działacz Niezależnego Zrzeszenia Studentów. Przewodniczący Rady Polskiej Fundacji Muzycznej[3].

Lider zespołu Elektryczne Gitary, z którym wylansował kilka przebojów oraz sprzedał ponad 1 mln płyt[4]

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1977 wraz z Piotrem Łojkiem sformował akustyczną grupę pod prześmiewczą nazwą SPIARDL (Stowarzyszenie Piosenkarzy i Artystów Robotniczych Działaczy Ludowych); grali prawie wyłącznie w domu i nagrywali na magnetofon szpulowy. Z tego okresu (1978) pochodzi utwór „Dziki” (najstarsza piosenka Elektrycznych Gitar, napisana przez Piotra Łojka), a także piosenki: „Tatusia” (1979), „Piosenka polityczna” i „Trzecia Macocha” (najstarsze piosenki Sienkiewicza) oraz numer „Głowy Lenina” (1982). W latach 80. do duetu dołączył Mirosław Jędras, po czym – pod nazwą Zuch Kozioł – wzięli udział na przeglądzie piosenek w klubie Medyk. W tym czasie Stankiewicz występował solowo jako gitarzysta solowy w zespole Niepodległość Trójkątów Andrzeja Zeńczewskiego oraz w Orkiestrze Na Zdrowie Jacka Kleyffa. Ponadto występował samodzielnie w tzw. drugim obiegu, czyli w mieszkaniach oraz na strajkach studenckich. W 1987 wraz z Krzysztofem Bieniem, Piotrem Łojkiem i innymi muzykami założył zespół Miasto o stylistyce rockowej i ska, który wykonywał utwory, takie jak np. „Widmo” i „Człowiek z liściem”. Zespół ten dał dwa koncerty i przetrwał do 1989.

Od 1990 związany jest z zespołem Elektryczne Gitary, z którymi nagrywa płyty i koncertuje. Jak przyznaje, do muzykowania na szerszą skalę skłoniły go problemy finansowe[5]. Do założenia zespołu przekonał go Rafał Kwaśniewski, który wówczas grał w zespole Kult[6]. Poza tym występuje solowo pod własnym nazwiskiem, zagrał akustyczne koncerty m.in. wraz z Jackiem Wąsowskim i Zbigniewem Łapińskim, a także nagrał pięć solowych albumów. Czasem układa też muzykę i piosenki do polskich filmów i produkcji telewizyjnych. W karierze zagrał dwie role w filmach Olafa Lubaszenki. Wystąpił w krótkim filmie na podstawie opowiadania Janusza Andermanna, gdzie grał samobójcę, który wchodzi na 30. piętro Pałacu Kultury i skacze. Grał następnie epizodyczne role lekarzy w komediach Chłopaki nie płaczą i Poranek kojota.

W 1994, nakładem wydawnictwa RAK, ukazała się krótka książka pt. Jestem z drowy, zawierająca teksty piosenek, które były opatrzone komentarzami autora, a także wywiady z nim na tematy muzyki, medycyny czy życia prywatnego. Teksty piosenek były również ilustrowane pracami plastyka Jarka Koziary.

W 1998 we współpracy z reżyserem Mirosławem Dembińskim stworzył film A ty co?, w którym piosenki Elektrycznych Gitar zostały zilustrowane dokumentalnymi obrazami współczesnej Polski. W ten sposób powstał film, który w zamierzeniu reżysera miał skłaniać do refleksji o Polsce końca XX wieku. W filmie wykorzystano piosenki zespołu Elektryczne Gitary z różnych lat, takie jak m.in. „Przewróciło się”, „Żądze”, „Koniec”, „A ty co”, „Dzieci wybiegły”, „Cyrk”, „Nie wiem co to sen” oraz „Basen i my”. W kilku scenach wystąpił sam Sienkiewicz. Film otrzymał Nagrodę Specjalną Festiwalu Mediów w Łodzi Człowiek w zagrożeniu.

W 1999 jego utwór znalazł się na drugiej składance Muzyka przeciwko rasizmowi, firmowanej przez Stowarzyszenie Nigdy Więcej[7].

Współpracuje ze sceną kabaretowo-muzyczną, Śmietanką Łowicką i Sceną Kabaretową Marka Majewskiego. Wielokrotnie występował na festiwalu OPPA. Pisuje felietony – jego teksty ukazywały się w miesięcznikach Charaktery, Sukces, Muza, kwartalniku Primum homo. W latach 2002–2006 był wiceprezesem Rady Programowej rozgłośni Radio dla Ciebie. W 2007 roku ograniczył swoją solową działalność koncertową, pracuje jednak z Elektrycznymi Gitarami i tworzy nowe piosenki. 2 października 2010 roku zagrał z zespołem na XXX-leciu Niezależnego Zrzeszenia Studentów, w którym działał w latach 80..

W 2013 został odznaczony Brązowym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[8].

Kariera medyczna[edytuj | edytuj kod]

W 1986 ukończył Akademię Medyczną w Warszawie. Następnie uzyskał specjalizację drugiego stopnia z neurologii. W 1995 uzyskał stopień doktora nauk medycznych na podstawie rozprawy pt. Zaburzenia gałkoruchowe w chorobie Parkinsona. Jego promotorem był dr hab. prof. WUM Hubert Kwieciński. Pracuje jako adiunkt w Klinice Neurologii WUM[9].

Jest autorem Poradnika dla osób z chorobą Parkinsona[10].

Jest członkiem Movement Disorder Society.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest żonaty i ma pięcioro dzieci[11]. Jego syn i córka współtworzą zespół folk-popowy Kwiat Jabłoni[12].

Jest bratankiem aktorki Krystyny Sienkiewicz[13].

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

 Zobacz więcej w artykule Elektryczne Gitary, w sekcji Dyskografia.

Albumy solowe[edytuj | edytuj kod]

Wraz z grupą Trawnik[edytuj | edytuj kod]

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Kuba Sienkiewicz, Jestem z drowy (Wydawnictwo RAK, 1994)
  • Jakub Sienkiewicz, Piosenki (Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 2004)

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Kompozytor[edytuj | edytuj kod]

Aktor (gościnnie)[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Leszek Gnoiński, Jan Skaradziński, Encyklopedia Polskiego Rocka, Warszawa: Świat Książki, 1997, s. 150, ISBN 83-7129-570-7, OCLC 43868642.
  2. Dr Jakub Sienkiewicz, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2016-06-04].
  3. Polska Fundacja Społeczna: Zespół (pol.). polskafundacjamuzyczna.blogspot.com. [dostęp 2017-10-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-02)].
  4. Porównanie ilości przyznanych grupie złotych i platynowych płyt z ówczesnym progiem ich przyznawania, na podstawie danych ZPAV, opublikowanych na jego stronach internetowych.
  5. Wypowiedzi w wywiadach, np. w rozmowie z Wojciechem Gąssowskim w programie Aleja Gwiazd, w TVP1, w 1995 r.
  6. Wiadomości na temat działalności Rafała Kwaśniewskiego, zgromadzone przez Leszka Gnoińskiego, w książce Kult Kazika (wyd. In Rock, 2001 r.).
  7. Marcin Kornak: Nigdy Więcej (pol.). [dostęp 2011-05-12].
  8. ZAiKS ma 95 lat, mkidn.gov.pl, 24 kwietnia 2013 [dostęp 2013-04-29].
  9. Dr Jakub Sienkiewicz, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2016-03-21].
  10. Jakub Sienkiewicz: Poradnik dla osób z chorobą Parkinsona. Fundacja „Żyć z chorobą Parkinsona”, 2007. ISBN 978-83-925-855-4-1.
  11. Tomasz Barański, Doktor z (elektryczną) gitarą, zyjdlugo.pl [dostęp 2017-10-08].
  12. PiasecznoNews.pl, Dzieci Kuby Sienkiewicza muzyczną nadzieją Piaseczna?, Piaseczno News, 27 grudnia 2018 [dostęp 2019-06-14] (pol.).
  13. Jerzy Zawisak: Krystyna Sienkiewicz ma co robić [WYWIAD] (ang.). ksiazki.onet.pl. [dostęp 2016-10-29].
  14. Studio Szum - Piosenki na zamówienie - Kuba Sienkiewicz (pol.). muzyka.interia.pl. [dostęp 2016-10-29].
  15. Kuba Sienkiewicz - „Kup pan cegłę (dla Amnesty)” (pol.). muzyka.onet.pl. [dostęp 2016-10-29].
  16. Powrót brata - Kuba Sienkiewicz (pol.). muzyka.interia.pl. [dostęp 2016-10-29].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]